ผู้บริหารคนใหม่ 3

สายลมยามค่ำเมื่ออาทิตย์ลาลับดับแสงไม่ได้อบอ้าวเหมือนเมื่อหลายชั่วโมงก่อน สายลมโบกพัดกระแสความเย็นให้ไหลผ่านผิวกายชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย กะรัตกอดอกมองท้องน้ำมืดสนิทสุดสายตาที่ตัดสลับแสงไฟระยับของตัวอาคารริมน้ำที่เปิดไฟส่องสว่างไว้อย่างสวยงาม…แปลก ที่เธอไม่เคยสังเกตเห็นมันมาก่อน?

“คุณครับ ได้เวลาออกเรือแล้วครับ” เสียงทุ้มติดจะแหบของบริกรวัยกลางคนที่แนะนำให้เธอมายืนรับลมริมแม่น้ำเพื่อฆ่าเวลาเอ่ยอย่างนอบน้อม

               หญิงสาวระบายยิ้มแทนคำตอบรับ เพียงไม่กี่นาทีร่างบางระหงก็มายืนอยู่บนชั้นดาดฟ้าของเรือสำราญลำโต ดวงตากลมใสฉายประกายสงสัยเมื่อทั้งบริเวณมีโต๊ะอาหารเพียงหนึ่งเดียวตั้งตระหง่านอยู่กลางลำเรือ ยังไม่ทันได้ถามไถ่พนักงานเสียงหวูดเรือก็ส่งสัญญาณตีตัวเรือห่างออกจากท่าน้ำเสียแล้ว ในเวลานั้นเองที่คนรับคำเชิญเริ่มคำนึงถึงระดับความปลอดภัยในชีวิตของตนเอง...ช่างต่ำเตี้ยเรี่ยดินจนน่าใจหายจริงๆ

หวังว่าเขาจะไม่หลอกเธอมา เผื่อจับถ่วงน้ำนะ?

               คิดได้เท่านั้นก็ต้องชะงักเมื่อเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆของใครอีกคนลอยลมมาเข้าหู เงาร่างสูงที่สาดสะท้อนแสงไฟจากด้านหลังดูสูงใหญ่ จนคนใต้เงาต้องสูดลมหายใจเข้าปอดหนักๆเพื่อเรียกกำลังใจให้ตัวเอง เธอเคยเห็นรูปถ่ายของคนข้างหลังตามหน้าบทความต่างประเทศหลายฉบับ แต่นี่คงเป็นครั้งแรกที่ได้พบกันอย่างเป็นทางการ...หลังการชิงตัดหน้าซื้อที่ดินแปลงใหญ่ติดริมแม่น้ำเจ้าพระยามา เมื่อหลายวันก่อน

“ช้าไปห้านาที หวังว่าคุณพิงค์จะไม่ถือนะครับ” คำขอโทษของเขา ทำให้คนที่ยังหันหลังอยู่ใต้เงาสูงใหญ่ตัดสินใจหันกลับมาเผชิญหน้ากับที่ตัวเองรับคำเชิญอย่างหมดทางเลือก

               ในวินาทีที่หญิงสาวหมุนตัวกลับมา คนเบื้องหลังกลับรู้สึกเหมือนมีบางอย่างผิดแผกไปจากที่ควรจะเป็นหลายอย่าง แต่เพียงครู่เดียวรอยยิ้มมุมปากจากใบหน้าคมคายก็ปรากฏให้เห็น กะรัตอยู่ในชุดเดรสแขนกระบอกความสั้นเหนือเข่าเล็กน้อย ชุดสวยที่สวมใส่นั้นปักสลับลวดลายบนผืนผ้าโดยใช้สีน้ำเงินเข้มเป็นหลัก ลวดลายหงส์สีน้ำเงินดูโดดเด่นจนไม่อาจปล่อยผ่านได้โดยไม่เอ่ยคำชื่นชม แต่กระนั้นชุดสวยที่สวมใส่ก็ไม่อาจดึงดูดสายตาของคนมองไปได้ เมื่อสบกับดวงตากลมใสทอประกายหวานยามมองจ้องมา นัยน์ตากลมใสแสนสวยช่างรับกับจมูกโด่งรั้นที่ฉายแววดื้อดึงไม่น้อยได้อย่างดี ไม่ต่างจากริมฝีปากจิ้มลิ้มที่ยกยิ้มตามมารยาทเลยสักนิด 

หงส์แสนสวยประดับบนชุดงามดูด้อยค่าลงไปในบัดดล เมื่อเทียบกับนางหงส์ที่กำลังมองจ้องเขาอยู่ในเวลานี้

“ถ้าคุณพีทมายืนอยู่ตรงหน้าฉันได้ตอนนี้ ก็ไม่ถือว่าสายหรอกนะคะ” คนตอบรับต้องใช้ความพยายามไม่น้อยเพื่อควบคุมเสียงไม่ให้สั่นไหว เพราะแค่ได้มองสบดวงตาคู่คมสีถ่านของชายหนุ่ม...มันเหมือนชวนให้รู้สึกลุ่มหลง แต่ก็เตือนถึงความอันตรายเกินหยั่งในคราวเดียวกัน! 

‘คุณพีท’ คำเรียกขานสั้นลงเช่นเดียวกับที่เขาใช้เรียกเธอ ทำให้คนฟังต้องยกยิ้มขึ้นมาอีกหน...ดูเหมือนคงไม่ได้มีแค่เขาที่หาข้อมูลเกี่ยวกับเธอ