บทที่ 6 ไฮโซสาวเจ้าเสน่ห์ - 50%

“ไม่ได้การแล้ว” ขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป เขาต้องเสียเธอไปจริง ๆ แน่ เขาอยากปรับความเข้าใจกับเธอเสียใหม่ แต่งานช่วงนี้ก็ช่างไม่เป็นใจเอาเสียเลย เพราะพรุ่งนี้เขาก็ต้องเดินทางไปพัทยา กว่าจะกลับก็อีกสองวัน ระหว่างนี้เขาทำได้เต็มที่แค่โทรศัพท์คุยกับพลอยพัดชาเท่านั้น แต่ไม่สามารถมานั่งจับเข่าคุยกันเป็นเรื่องเป็นราวได้เลย

เอาไงดีวะ

ครั้นพอนึกถึงข่าวที่กนกลดาส่งให้อ่านวันนี้ เกี่ยวกับพระเอกหนุ่มสุดฮอตที่ดูเหมือนจะตามจีบพลอยพัดชา ความไม่สบอารมณ์ ความหวาดหวั่นและไม่สบายใจก็โอบรัดรอบตัวจนเขาไม่อาจนั่งอยู่ในห้องทำงานต่อไปได้

คิดได้ดังนั้น ชายหนุ่มจึงโทรศัพท์ชวนเพื่อนสนิทอย่างนพฤทธิ์ให้ออกมานั่งดื่มเพื่อผ่อนคลายสมองเช่นเคย

“เฮ้ยเพื่อน ว่างไหม ชนแก้วกันหน่อยดีกว่า...อืม ร้านเดิมนะ”

หลังจากนัดแนะกันเรียบร้อย ธามก็หยิบกระเป๋าสตางค์ โทรศัพท์มือถือ และกุญแจรถเดินออกจากห้องทำงานทันที

ในห้องพักของคอนโดมิเนียมหรูย่านใจกลางเมือง กวินภพนั่งจมจ่อมอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เพื่อเช็กภาพข่าวจากสื่อบันเทิงสำนักต่าง ๆ หลายสิบที่ ภาพที่เขาเดินไปกินข้าวกับพลอยพัดชานั้น หากมองผิวเผินจะดูเหมือนว่าเขากับเธอใกล้ชิดกันมากราวกับคู่รักกัน ยิ่งภาพในงานวันเกิดของจินตวาตียิ่งแล้วใหญ่ เพราะจากมุมกล้องแล้วบางภาพเหมือนเขากับเธอกำลังพลอดรักกันอยู่

“ฝีมือไม่เลว” เขาอดชื่นชมผู้ที่ทำการถ่ายภาพเหล่านี้ไม่ได้ นับว่าเงินห้าหลักที่จ่ายไปนั้นไม่เสียเปล่าจริง ๆ

ชายหนุ่มนั่งยิ้มด้วยความพึงพอใจกับแผนการขั้นแรกของตน ซึ่งช่วงแรกนี้เป็นช่วงของการเทียวไล้เทียวขื่อ และปล่อยข่าวความสนิทสนมแนบแน่นระหว่างพระเอกชื่อดังอย่างเขากับไฮโซสาวเจ้าเสน่ห์อย่างพลอยพัดชา ให้มีข่าวบ่อย ๆ จนเธอเริ่มรู้สึกสับสนว่าตนเองกำลังคบกับเขาจริงหรือเปล่า ส่วนเขาก็จะค่อย ๆ รุกคืบอย่างค่อยเป็นค่อยไป ได้จังหวะเหมาะเมื่อไรค่อยจัดการรุกฆาตทีเดียว

เท่าที่เขาหาข้อมูลมา ดูเหมือนพลอยพัดชาจะไม่ได้คบหากับใครอื่น ส่วนคู่แข่งนั้นเขายังไม่ทราบแน่ชัดว่ามีใครบ้าง ดังนั้นเขาจึงต้องเร่งหาทางคว้าเธอมาไว้กับตัวให้ได้

เรื่องที่เขาชอบพลอยพัดชานั้นเป็นเรื่องจริง ไม่ได้เสแสร้งแต่อย่างใด เขาแอบชอบเธอมาตั้งแต่ปีที่แล้ว แต่ไม่เคยมีโอกาสได้คุยกันสักที เพราะฉะนั้นในเมื่อมีโอกาสอยู่ตรงหน้า เขาจะปล่อยผ่านไปเฉย ๆ ได้อย่างไรกัน

“เป็นอะไรของแกวะ มาถึงก็กระดกแก้วอย่างเดียวเลย คุยบ้างก็ได้เพื่อน” นพฤทธิ์พูดกลั้วหัวเราะเมื่อเห็นธามยกแก้วขึ้นดื่มแก้วแล้วแก้วเล่า จากนั้นก็เอาแต่นั่งเงียบราวกับมีเรื่องอะไรอยู่ในใจ

“ไอ้ซี แกช่วยอะไรฉันอย่างหนึ่งสิวะ” ธามหันไปมองเพื่อนสนิทที่ตนลากออกมานั่งดื่มเป็นเพื่อน อีกฝ่ายเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงรอให้เพื่อนพูดประโยคถัดไป

“แกตะล่อมถามคุณนิ้งให้หน่อยว่าไอ้พระเอกที่ชื่อก้าวอะไรนั่น ตกลงแล้วมันตามจีบพลอยจริงรึเปล่า แล้วพลอยคิดยังไงกับมัน”

ได้ยินอย่างนั้น นพฤทธิ์ก็หัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ก่อนจะพูดไปหัวเราะไป

“ทำไมไม่ถามเจ้าตัวเขาไปเลยวะ แกให้ฉันไปหลอกถามนิ้งเนี่ยนะ”

ธามช้อนตามองเพื่อนยิ้ม ๆ “โอ้โห เดี๋ยวนี้เรียกชื่อกันเฉย ๆ ไม่ต้องมีคุณนำหน้าแล้วเว้ย ไวเหมือนกันนี่หว่าไอ้ซี”

นพฤทธิ์ยิ้มแป้นก่อนพูดว่า “ทำไงได้วะ เรื่องแบบนี้ก็ต้องไวกันนิดหนึ่ง ไม่เหมือนใครบางคนหรอก กว่าจะรู้ใจตัวเอง ผู้หญิงเขาก็หนีไปไหนต่อไหนแล้ว สมน้ำหน้า”

ธามมองเพื่อนอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะยกแก้วดื่มต่อจนนพฤทธิ์ต้องปราม

“เฮ้ย ๆ เบาหน่อยเว้ยเพื่อน เดี๋ยวก็ขับรถกลับไม่ได้หรอก”

“ไม่เป็นไรหรอกน่า คืนนี้นอนเพนต์เฮาส์ไม่ได้กลับไปนอนบ้าน พรุ่งนี้ต้องไปพัทยาน่ะ” ธามตอบ ก่อนจะจัดการผสมเครื่องดื่มให้ตัวเอง มือข้างหนึ่งก็ยกขึ้นห้ามพนักงานที่กำลังจะเข้ามาช่วยบริการให้

“อย่าลืมละ หลอกถามมาให้หน่อย เพราะวันนี้ไอ้พระเอกนั่นมันก็ไปหาพลอยที่ร้าน” ธามกำชับเพื่อนอีกครั้ง

“อ๋อ แกเห็นข่าวนั่นใช่ไหม” นพฤทธิ์ยิ้มเจ้าเล่ห์ราวกับรู้อะไรบางอย่าง ธามจึงมองหน้าเพื่อนอย่างคาดคั้น จนสุดท้ายอีกฝ่ายก็หัวเราะร่า และยอมเปิดปากพูดในที่สุด

“โอเค ๆ พูดก็ได้วะ” นพฤทธิ์ทำทีเป็นกระแอมอยู่หลายครั้งจนธามเห็นแล้วทนไม่ไหว จึงยกเท้าถีบขาอีกฝ่ายไม่แรงนัก

“คือวันนี้ตอนช่วงบ่าย ๆ ที่ผ่านมาเนี่ย ฉันไปหานิ้งที่กองถ่ายเพราะจะชวนไปกินกาแฟกัน แล้วบังเอิญว่านิ้งเขาเปิดเฟซบุ๊กแล้วเจอข่าวของคุณพลอยเข้าพอดี แต่คุณนิ้งมีสีหน้าไม่ดีเท่าไรนะตอนที่เห็นข่าว ฉันก็เลยตะล่อมถามมา” พูดถึงตรงนี้เขาก็ยกแก้วขึ้นมาจิบกลั้วคอก่อนพูดต่อ

“ได้ความมาว่าคุณพลอยน่ะ ไม่คิดมีแฟนเป็นคนในวงการบันเทิงแน่นอน ยิ่งเป็นเด็กในสังกัดของน้าตัวเองด้วยแล้วยิ่งไม่มีทาง แล้วอีกอย่างนะ อันนี้สำคัญนะเว้ย” นพฤทธิ์หยุดพูดเพื่อโน้มตัวไปใกล้กับธามมากยิ่งขึ้น จากนั้นก็ใช้น้ำเสียงที่เบาลงเพื่อให้ได้ยินกันแค่สองคน

“นิ้งบอกว่ารูปที่ลงในข่าวน่ะ มันเหมือนเป็นการจัดฉากยังไงก็ไม่รู้ เพราะคนที่แอบถ่ายน่ะ เหมือนว่าจะพยายามใช้มุมกล้องเข้าช่วยเพื่อให้รูปมันออกมาดูใกล้ชิดกันเกินไป ซึ่งตรงนี้ฉันก็เพิ่งสังเกตตามที่คุณนิ้งบอกว่ะ เพราะบางรูปนี่เหมือนคุณพลอยกำลังจูบไอ้พระเอกนั่นเลย บางรูปก็เหมือนซบกัน ยิ่งรูปในงานวันเกิดของน้าเขายิ่งแล้วใหญ่ แกก็เห็นใช่ไหมว่ามีหลายรูปเลยที่เหมือนคุณพลอยกับหมอนั่นกำลังหอมกันอยู่”

“เออ!” ธามตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด หัวคิ้วขมวดมุ่นยิ่งกว่าเดิม

“อ๋อ เพราะอย่างนี้แกก็เลยชวนฉันมานั่งดื่มเพื่อลืมเธอละสิ ถึงว่า ไอ้เราก็นึกว่าเครียดเรื่องงาน ที่ไหนได้ เครียดเรื่องหญิงจะเท ฮ่า ๆ”

นพฤทธิ์หัวเราะขึ้นมาอีกครั้งอย่างอารมณ์ดี ไม่นำพากับสายตาเครียดขึ้งของเพื่อนเลยแม้แต่น้อย

“เอ้า! เล่าต่อ ๆ ก็นั่นแหละ พอนิ้งเขาเห็นรูปพวกนั้นเขาก็ยืนยันกับฉันว่าคุณพลอยกับไอ้หมอนั่นน่ะไม่ได้ใกล้ชิดกันขนาดนั้นเลย นั่งโต๊ะเดียวกันก็จริงแต่เก้าอี้ไม่ได้ติดกัน คุณพลอยน่ะเห็นเขาเฮฮาเข้าได้กับทุกคนแบบนั้น แต่เรื่องการใกล้ชิดเกินเลย หรือแตะเนื้อต้องตัวกับผู้ชาย โดยเฉพาะคนในวงการน่ะเขาจะระวังมาก สรุปก็คือรูปพวกนั้นน่าจะมีการจัดฉากเกิดขึ้น คือพยายามใช้มุมกล้องเข้าช่วยเพื่อทำให้เป็นข่าวขึ้นมาน่ะ”

ธามพยักหน้าขึ้นลงช้า ๆ เมื่อฟังจบ เขานิ่งไปครู่หนึ่งอย่างใช้ความคิด จากนั้นก็พูดขึ้นเบา ๆ

“ก็หมายความว่ามีสองอย่างที่เป็นไปได้คือมีนักข่าวที่อยากขายข่าว กับคนต้นเรื่องที่พยายามสร้างข่าวขึ้นมาเอง”

นพฤทธิ์ยักคิ้วข้างเดียวพลางยิ้มอ่อน “แล้วแกให้น้ำหนักไปข้อไหน”

“ข้อหลังว่ะ” ธามตอบพลางยกแก้วขึ้นจิบกลั้วคอ แล้วพูดเสริมไปอีกว่า

“ถ้านักข่าวอยากขายข่าว มันจะตามติดดาราขนาดนั้นเพื่อคอยถ่ายรูปเลยหรือวะ นอกเสียจากว่าไอ้เวรนั่นมันอยากเป็นข่าวกับพลอยก็เลยจ้างคนให้คอยถ่ายรูปไว้ แถมยังต้องถ่ายให้ได้มุมดี ๆ ด้วย และที่สำคัญคือ พลอยไปกินข้าวกับมันช่วงสาย ๆ แต่ตอนบ่ายก็เริ่มมีข่าวตามเว็บข่าวบันเทิงแล้ว แสดงว่ามันจงใจแน่นอน”

“ทีนี้สบายใจได้รึยังวะเพื่อน” นพฤทธิ์ยิ้มกว้าง ก่อนจะยื่นหน้าไปถามอีกเรื่อง

“แล้วแกไม่คิดจะไปเตือนคุณพลอยเขาหรือวะ ว่าให้ระวังไอ้หมอนั่นไว้หน่อยน่ะ”

ธามนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าช้า ๆ แล้วพูดว่า “ขนาดคุณนิ้งเขาดูรูปเขายังรู้เลยว่าจัดฉาก แล้วพลอยจะไม่รู้เชียวหรือวะ อย่าลืมสิว่าน้าเขาเป็นผู้จัดการให้ดาราดัง ๆ ตั้งกี่คน และพลอยเขาก็คลุกคลีกับวงการบันเทิงมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ฉันว่าพลอยต้องรู้แน่นอนแต่เขาแค่ไม่พูดออกไปเท่านั้น”

ได้ยินอย่างนั้นนพฤทธิ์ก็ยิ้มกว้างพลางพูดว่า “แกพูดเหมือนนิ้งเลย ตอนแรกฉันก็เป็นห่วงว่าคุณพลอยจะถูกใช้เป็นเครื่องมืออะไรรึเปล่า แต่นิ้งบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วงเพราะถ้าพวกเรารู้ มีหรือที่คุณพลอยจะไม่รู้ เฮ้อ...แกนี่ก็รู้จักคุณพลอยเขาดีเหมือนกันนะเนี่ย”

ธามไม่ได้พูดอะไรต่อ หากแต่สีหน้าเคร่งเครียดก่อนหน้านี้มลายหายไปแล้ว แทนที่ด้วยรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้าคมเข้ม จนคนที่มองอยู่ได้แต่หัวเราะร่าให้กับความขี้หึงของเพื่อนรัก