ในเรือนรัก

“ไปกินที่เรือนนู้นดีกว่าจ้ะ หนูภพอยู่กินข้าวต้มเป็นเพื่อนน้าก่อนก็แล้วกันนะจ๊ะ” ทับทิมเอ่ยชวนเสียงอ่อน เธอมีเรื่องที่ยังอยากคุยกับภพพลอยอีกมาก จึงไม่ยอมให้เด็กสาวหลบเหลี่ยงด้วยการหนีกลับบ้านก่อน

            “ค่ะคุณน้า” ภพพลอยรับคำง่ายๆ ก่อนจะเดินตามหญิงรูปร่างงดงามสมวัยผ่านประตูไม้สักออกไป

            กาลเวลาในบ้านอรรถสุนทรหยุดนิ่งเมื่อสองสาวต่างวัยพากันเดินผ่านบานไม้สลักลายวิจิตรไปจนลับสายตาเสียงเพลงแผ่วหวานจากเทปแคสเซตต์ตลับเดิมพลันบรรเลงขึ้นเองโดยอัตโนมัติ ม้วนเทปเดินเบาๆ ถ่ายทอดบทเพลงที่ขับร้องโดยนักร้องดังของยุคขับกล่อมสตรีสูงวัยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้โยกซึ่งขยับเบาๆ อยู่ข้างหน้าต่าง ไม่ไกลจากตู้ไม้สักที่วางเครื่องเสียง

            ใบหน้าของสตรีสูงวัยคนดังกล่าวไม่ได้ผิดเพี้ยนไปจากในรูปถ่ายที่ติดอยู่บนผนังตรงโถงบันไดเลยแม้แต่น้อย นางนุ่งห่มด้วยชุดไทยงดงาม เสื้อแพรไหมสีเขียวโศกแขนยาวพองฟู จับจีบเข้ารูปที่เอว ทับด้วยโจงกระเบนลายดอกพิกุลสีเม็ดมะปรางสุก รัดด้วยเข็มขัดทองงามอร่าม สร้อยคอทองคำเส้นใหญ่แขวนพระเลี่ยมทองคล้องอยู่ในลำคอ ข้อมือข้างหนึ่งสวมกำไลทองวงเล็ก นิ้วนางข้างซ้ายสวมแหวนนพเก้าที่ได้รับพระราชทานจากเสด็จในวังเมื่อครั้งขอเข้ารับประทานน้ำสังข์ในวันวิวาห์กับท่านเจ้าพระยาอรรถสุนทร

            สตรีร่างเล็กบางเกล้ามวยมุ่นไว้ตรงท้ายทอยแบบสตรีตะวันตก วงหน้ารูปไข่แม้จะมีริ้วรอยแห่งวันเวลาปรากฏ แต่มิอาจบดบังความงามที่เคยเฉิดฉายในอดีตได้ ดวงตาคมลึกฉายแววความเข้มงวด เจ้าระเบียบ ริมฝีปากบางหุบสนิท บ่งบอกถึงความถือตัวอยู่ไม่ใช่น้อย ร่างไร้สังขารสิงสถิตอยู่ในคฤหาสน์หลังงามหลังนี้มาเนิ่นนาน ผ่านวันและเวลามาตั้งแต่สิ้นชีพในสมัยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่แปด จวบกระทั่งถึงสมัยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลปัจจุบัน นางนั่งเอนกายด้วยท่าทางสบายๆ ทอดอารมณ์ไปกับบทเพลงที่เปลี่ยนทวงทำนองและเสียงนักร้องไปตามยุคสมัย แต่ก็ยังคงความไพเราะไว้ไม่เปลี่ยนแปลงไปเลย

“คุณพุดซ้อนเธองามไม่ต่างจากในอดีตเลยนะเจ้าคะคุณหญิง”

            สตรีอ่อนวัยกว่าคนบนเก้าอี้ซึ่งนั่งพับเพียบอยู่บนพื้นใกล้เก้าอี้โยกเอ่ยขึ้นหลังสิ้นสุดเสียงขับร้องบทเพลง พลางช้อนตาขึ้นมองผู้เป็นนายอย่างจงรัก แววตาสดใสขัดแย้งกับวัยที่ควรจะร่วงโรยไปตามกาลเวลา น่าแปลกที่ในแววตาของหญิงคนนี้กลับยังมีความเป็นเด็กซุกซ่อนอยู่ เสื้อผ้าที่นุ่งห่มก็แตกต่างกับผู้เป็นนายอย่างสิ้นเชิง พะยอมแต่งตัวสวยตามสมัยด้วยชุดเสื้อคอระบาย แขนกลีบบัวเข้ารูปลายดอกไม้สีหวาน สอดไว้ในกระโปรงบานยาวแค่เข่า

            “พุดซ้อนในร่างของเด็กภพพลอยดูเข้มแข็ง ไม่มีทิฐิจัดเหมือนแม่พุดซ้อนของฉันนักนะพะยอม” คุณหญิงผู้เป็นนายเอ่ยอย่างเอ็นดูเด็กสาวที่กำลังถูกกล่าวถึง

            “น่าจะเป็นเพราะการเลี้ยงดูนะเจ้าคะ คุณพิมพ์เธอเลี้ยงดูคุณหนูมาอย่างให้อิสระในการตัดสินใจ คุณหนูเธอเลยได้รับการถ่ายทอดลักษณะนิสัยของคุณพิมพ์มาด้วย” หญิงสูงวัยที่ถูกเรียกว่าพะยอมกล่าวด้วยความอิ่มเอมใจ

            “หล่อนกำลังว่ากระทบว่าฉันเลี้ยงลูกแบบลิดรอนอิสระรึ...แม่พะยอม” คุณหญิงยี่สุ่นชำเลืองมองคนสนิทด้วยความหมั่นไส้

            “อุ๊ย...มิได้เจ้าค่ะคุณหญิง อิฉันแค่จะพยายามอธิบายว่าอะไรคือสาเหตุให้คุณภพพลอยแตกต่างจากคุณพุดซ้อนเท่านั้นเองเจ้าค่ะ” พะยอมรีบปฏิเสธเสียงรัว เพราะเกรงว่าคำพูดของตนจะทำให้ผู้เป็นนายเข้าใจผิด

            “ฮึ...ไม่ต้องมาทำเป็นรีบแก้ตัวเลยหล่อนน่ะ แล้วไอ้ที่ฉันให้ช่วยไปสืบเรื่องที่ฉันอยากจะรู้ ได้ความมาว่าอย่างไรบ้างฮึ” คุณหญิงยี่สุ่นเอ่ยแล้วรอฟังคำตอบจากคนสนิทด้วยความใคร่รู้

            “อิฉันแน่ใจแล้วเจ้าค่ะว่าคุณภพพลอยเธอแอบมีใจให้คุณรอยสยามเธอจริงๆ สองวันก่อนอิฉันเห็นคุณหนูเธอแอบมองคุณรอยสยามตอนที่มารับประทานอาหารที่เรือนราชพฤกษ์กับเพื่อนของเธอเจ้าค่ะ” พะยอมยืนยันเสียงใส

            “เธอแน่ใจอย่างนั้นรึ...พะยอม” ยี่สุ่นถามอย่างสนใจพลางลุกขึ้นเบี่ยงตัวมามองคนใกล้ชิดพร้อมกับรอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ

            “มั่น...เอ่อ...มั่นใจเจ้าค่ะ” พะยอมอ้อมแอ้มตอบผู้เป็นนาย

            “ฉันขอภาวนาให้พ่อหนุ่มคนนั้นมีใจตรงกับแม่หนู       ภพพลอยทีเถิดพะยอม” คุณหญิงยี่สุ่นทอดถอนใจด้วยความรู้สึกหนักในอก กังวลและห่วงใยดวงจิตของบุตรสาวที่กลับชาติมาเกิดในร่างของภพพลอยอย่างเหลือเกิน

            “กฎแห่งกรรมเจ้าค่ะ ทุกอย่างถูกลิขิตไว้ด้วยกรรมนะเจ้าคะ” พะยอมปลอบคุณหญิงของตนด้วยเสียงแผ่ว

            ภพพลอยเดินตามทับทิมผ่านต้นราชพฤกษ์ต้นใหญ่ที่ปลูกไว้ริมเรือนไม้หลังน้อย กลิ่นดอกมะลิลามากมายที่ปลูกรายล้อมกำจายความหอมจรุงใจ จนเธอเผลอสูดลมหายใจเข้าลึกเต็มปอด กระทั่งถึงเรือนราชพฤกษ์อายุเกือบร้อยปีที่สร้างจากไม้แท้ ตีเกล็ดแนวนอนทาสีฟ้าอ่อนสบายตาทั้งหลัง ตัดขอบวงกบประตูและหน้าต่างกระจกด้วยสีขาว ยกพื้นสูงพอประมาณ จึงต้องมีบันไดทาสีขาวต่อกับรั้วระเบียงสีเดียวกันที่กั้นเป็นเฉลียง ด้านหน้าขนาบทางเข้าออกด้วยเสาไม้สีขาวสองต้นเชื่อมติดหลังคาทรงปั้นหยาสีเทา

            แม้เรือนหลังนี้จะถูกสร้างมาเกือบร้อยปีแต่ก็ได้รับการซ่อมแซมและปรับปรุงตลอด กระทั่งถึงปัจจุบันถูกดัดแปลงเป็นร้านอาหารตำรับชาววัง โดยรัตติกาลซึ่งมีศักดิ์เป็นลูกผู้น้องของภูริช แต่เท่าที่      ภพพลอยทราบ ภูริชกับทับทิมเลี้ยงรัตติกาลมาแต่เด็กหลังจากเพทาย มารดาของหญิงสาวเสียชีวิตไปเมื่อรัตติกาลยังแบเบาะหลังภูริชแต่งงานกับทับทิมได้ไม่นาน รัตติกาลจึงเป็นน้องที่ถูกเลี้ยงดูราวกับลูกของผู้นำเนติธรที่ไร้ทายาทสืบสกุล