ตอนที่ 23

 “อาการแบบนี้ วิดพื้นหนักไปสิเรา”

หมอรุ่นพี่ที่สนิทกันดีถามติดตลก จังหวะนั้นหญิงสาวที่ดูแลป๋าวรรธน์กลับหน้าแดงก่ำ

“เกี่ยวเหรอหมออย่ามามั่ว”

“แน่ะ ไม่ยอมรับอีก”

เห็นท่าทางไม่อยากยอมรับยิ่งแกล้งสนุก คุณหมออารมณ์ดีจับกดเบาๆ ตามแผ่นหลังและเอว เพื่อถามว่าเจ็บตรงไหนบ้าง

“เป็นอาการอักเสบเฉียบพลันนะ ตอนนี้ฉีดยาสักเข็ม เดี๋ยวจะให้ยาแก้ปวด ยาคลายกล้ามเนื้อ ไว้เริ่มกินพรุ่งนี้เช้านะกินยาหลังอาหารทันทีละเดี๋ยวกัดกระเพาะ ส่วนถ้าปวดมากก็เอาเจลประคบเย็นไว้ประคบด้วย”

“แล้วป๋าจะดีขึ้นเมื่อไหร่คะหมอ”

“สักสองสามวันน่าจะทุเลาแล้วล่ะ ส่วนเรื่องอย่างว่าถ้าไม่หายดีอย่าเพิ่งทำนะ”

“รู้แล้ว ได้ทีเอาใหญ่นะไอ้พี่หมอ”

การเย้าแหย่กันของสองหนุ่มทำเอาป๋องแป้งเขินอาย ไม่กล้ามองสบตาทั้งคู่เลย

“สาวคนไหนวะ น้องหรือเปล่ามีพิรุธนะเราน่ะ”

“ไอ้หมออย่าพูดมาก!” “มีแรงตะคอกแบบนี้อีกไม่นานก็หายแล้วมั้ง หมอฝากน้อง...”

“ป๋องแป้งค่ะ” “เออป๋องแป้งดูแลป๋าเขาหน่อย ตอนวัยรุ่นเคยตกม้าเกือบตาย ช่วงเอวเคยบาดเจ็บรุนแรงมาก่อน ส่วนครั้งนี้อาจจะเพราะเริ่มแก่แล้วก็ได้ ถ้าหายเจ็บก็ไปตรวจที่โรงพยาบาลให้ละเอียดอีกที หมอไปแล้ว”

“ขอบคุณค่ะหมอ”

“ครับ ไปแล้วเว้ยหายไวๆ ล่ะ”

“ขอบคุณนะพี่หมอ”

หลังหมอพ้นห้องไปมีหลายคำถามในใจของหญิงสาวแต่ก่อนอื่นเธอต้องดูแลเขาให้อาการบรรเทาเร็วๆ

“อยู่ท่าคว่ำก่อนนะแป้งจะประคบเย็นให้”

คุณหมอเอาเจลเย็นติดมาด้วยทำให้ไม่ต้องเสียเวลาแช่ตู้เย็น ป๋องแป้งใช้ผ้าผืนบางรองผิวหนัง ค่อยๆ ไล่ประคบไปทั่วจุดที่เจ็บปวด

“ป๋าเคยตกม้าด้วยเหรอ” “อืม เคยตกตอนอายุสิบห้าน่ะ นึกว่าจะตายแล้วเสียอีก”

“ตอนนั้นนานไหมกว่าจะเดินได้”

“ก็นานเป็นเดือนเลย สาเหตุนั้นด้วยที่ทำให้ป๋ามีลูกไม่ได้” เขาเล่าอย่างเรียบเฉย แต่คนฟังรู้สึกสงสารจับใจ

“เศร้าจังเลย”

“พูดถึงตอนนั้นเศร้ามากเหมือนกัน เพราะป๋าอยากมีลูกกับฝ้ายมาก แต่พอไม่มีฝ้าย ก็ไม่ได้คิดเรื่องลูกหรอก”

เศร้าสุดตอนนี้คือป๋ากำลังทำร้ายจิตใจเธอ ป๋องแป้งเจ็บจี๊ดอยู่ลึกๆ ที่เขาเอาแต่พร่ำถึงเมียรักที่ตายจากไปเกือบยี่สิบปีอีกแล้ว

“ป๋าก็เลยไม่อยากมีเมียอีกว่างั้นเหอะ”

น้ำหนักมือมันเปลี่ยน ป๋องแป้งกดแรงขึ้นกว่าเดิมแสดงออกว่าเธอน้อยใจ

“ไม่มีเมียใหม่แล้วเวลาเจ็บป่วยแบบนี้ละ ป๋าโอดโอยช่วยตัวเองไม่ได้ ใครจะดูแล ใครจะประคบร้อนประคบเย็นนวดยาหาข้าวให้กิน”

“ลูกน้องเยอะแยะ แล้วตอนนี้ก็ใช้แป้งทำให้อยู่นี่ไง”

ตอนนี้เขามีป๋องแป้งไง และเขาก็ชินที่มีเธออยู่ด้วย

"แป้งเข้าใจนะ ถ้าป๋าจะยังคงรักฝังใจกับเมียเก่าที่จากไป สำหรับแป้งคนดีก็เก็บไว้เป็นความทรงจำ แต่จะไม่ให้อะไรที่ผ่านไปแล้ว มาปิดกั้นโอกาสที่จะมีความสุขในวันนี้ และอนาคต" 

“ที่ป๋าปิดกั้นไม่อยากรักใครอีก เพราะเมื่อใจผูกพันธ์แล้วต้องจากกันนั้นมันทุกข์ทรมานมาก”

“ประสบการณ์ตรงของแป้งนะ คนที่จากกันทั้งยังรักอาจเสียใจ ถึงไม่พบเจอแต่ยังได้คิดถึงสิ่งดีๆ แต่จากกันเพราะเกลียดนั้นแย่กว่า มีแต่ความทรงจำเลวร้าย”

ไม่มีเสียงตอบรับจากเขา ป๋องแป้งเอาแผ่นเจลไปแช่ตู้เย็นเล็กในห้องป๋าไว้ แล้วหยิบยานวดมาทาบางๆ ที่บั้นเอว ก่อนประคองป๋าวรรธน์ให้พลิกกลับมานอนหงาย อาการปวดลดไปมาก เขาเริ่มขยับตัวได้ดีขึ้น ป๋องแป้งค่อยๆ แทรกหมอนหนุนให้ศีรษะเขาสูงขึ้น

“กินข้าวก่อนนะ” เธอป้อนข้าวต้มให้ทีละคำ จนเขาอิ่มแล้วจึงดึงหมอนที่สูงเกินไปออกให้เขานอนราบ

“แป้งจะไปตลาดแล้วนะ เดี๋ยวต้องซื้อของเตรียมรับหลานสาวป๋ากับเจ้าบ่าวอีก”

“ขอบใจนะแป้ง” เขามองสบตาและเธอหันหลังออกจากห้องไป ป๋องแป้งทำเขาซึ้งใจ ช่วงเวลาวัยหนุ่มหลังแต่งงานเขาทุ่มเททำงานอย่างหนัก คิดแค่จะดูแลปกป้องภรรยา แต่ที่สุดก็ทำไม่ได้ มันเป็นปมในใจมาโดยตลอด เป็นหนึ่งในเหตุผลไม่อยากแต่งงานใหม่อีกชั่วชีวิต

ป๋องแป้งประคบเย็นให้คนเจ็บ ป้อนข้าวเขาแล้วจึงไปทำงาน ปล่อยให้ลูกน้องป๋าเฝ้าดูแลเขาเผื่ออยากกินอะไรหรือเข้าห้องน้ำ หลังฉีดยาชายหนุ่มก็พอลุกเองไหว แต่กลับมาแกล้งอาการหนักเอาตอนสามทุ่มครึ่งที่ป๋องแป้งแวะมานวดยาให้

“แป้งไปนอนกับลูกนะป๋า”

“ไปเถอะ เมื่อคืนป๋าก็รั้งเราไว้จนเช้า”

“ถ้ามีอะไรก็โทร.หาแล้วกันนะป๋า” ให้เจ้าริวได้อยู่กับแม่บ้าง เขาบอกตัวเองแบบนั้น แต่ว่าที่จริงเกือบสองอาทิตย์ก่อนนี้ เขาก็ทิ้งให้เธออยู่กับลูกอย่างเต็มที่นี่หน่า อย่างไรเสียก็ยอมอยู่คนเดียวทั้งที่อยากนอนกอดป๋องแป้งเหลือเกิน

เช้าวันต่อมา หลังพาลูกอาบน้ำแปรงฟันแล้วหาข้าวปลาให้กันก็ปล่อยให้เจ้าตัวเล็กออกไปเล่นตามประสา

“น้องริวจะปั่นรถไปไหนลูก”

“หนูปั่นแค่ในสนามเอง” “มีคนฟ้องแม่ว่าออกถนนด้วยจริงไหม? ” หนูน้อยส่ายหัว

“แม่ถามต้องตอบสิครับ อย่าส่ายหัวอย่างเดียว”

“น้องริวเคยครั้งเดียวเอง”

เด็กน้อยพูดอ้อมแอ้มกลัวโดนดุ

“ไม่เอาอีกนะลูกมันอันตราย วันนี้มีแขกด้วยอย่าซนละรู้ไหม”

“ครับ”

         ปล่อยลูกชายปั่นรถเล่น แล้วหน้าที่เธอเหมือนเดิมคือไปดูแลคนเจ็บบนห้องก่อนไปทำกับข้าวต้อนรับแขกแต่เด็กก็คือเด็กแอบซนไปตามประสา ยิ่งตอนนี้เจ้าริวน้อยปั่นจักรยานเก่งแล้ว จนป๋าวรรธน์ได้เอาขาค้ำยันล้อพ่วงออกให้ กลายเป็นจักรยานสองล้อธรรมดาจึงปั่นได้เร็วขึ้น พอปั่นวนในสนามเจ้าหนูริวก็ออกมาที่ถนนทางเข้ารีสอร์ต

เป็นถนนคอนกรีดและพงหญ้าขึ้นรกสองข้างทาง สเต็บต่อมาของเด็กคือฝึกปล่อยมือจากแฮนด์ นั่นจึงทำให้รถเสียหลักลงข้างทางโดยที่ไม่มีใครเห็น เด็กน้อยได้แผลถลอกหลายจุด มีทั้งที่เป็นรอยยาวที่เข่า และหน้าแขน

“โอ๊ย ฮือๆ”

เจ็บจนน้ำตาเล็ดและร้องไห้ออกมา แต่เพราะป๋าสอนว่าเป็นผู้ชายต้องเข้มแข็ง ถ้าดื้อเองเจ็บเองห้ามร้องไห้ เจ้าริวจึงอดกลั้นเช็ดน้ำตา แล้วลุกเดินลงข้างทางไปดึงจักรยานขึ้นจากพงหญ้าอย่างทุกลักทุเล

จังหวะที่ขึ้นมาบนถนนได้ยินเสียงรถใหญ่เบรกเสียงดังเอี๊ยด! และหยุดได้แบบฉิวเฉียด มายด์กรีดร้องลั่นภายในรถตกใจจนมือไม้สั่นและถามออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ชนหรือเปล่าคะพี่ธนา” 

“ไม่ชน”