ตอนที่ 24

“ชนหรือเปล่าคะพี่ธนา” 

“ไม่ชน”

ธนาเองก็ตกใจไม่น้อย ทั้งสองรีบออกจากรถเก๋งคันใหญ่เพื่อมาดูเด็กน้อยที่เวลานี้ยืนทื่อด้วยอาการตกใจ ปล่อยจักรยานให้ตกไหล่ทางอีกรอบ

“เจ้าหนูเป็นอะไรหรือเปล่า” ธนาถามพลางคว้าจับตามเนื้อตัวเด็กเห็นมีรอยถลอกตามร่างกาย แต่อย่างน้อยโล่งใจที่ไม่ได้ชนเข้า

“ไม่เป็นอะไรครับ”

“ไม่เป็นอะไรได้ไงพี่เห็นรอยแผลถลอก ขี่รถล้มใช่ไหม”

เจ้าตัวเล็กพยักหน้าแล้วก้มหลบสายตา ธนาเดินไปดึงจักรยานขึ้นมาให้ น้องมายด์ที่ยังไม่หายจากอาการตัวสั่น เข้ามาจับตามเนื้อตัวเด็กน้อย

“บ้านอยู่ที่ไหนจ๊ะเดี๋ยวพี่จะไปส่ง จะได้รีบล้างแผลให้”  

“อยู่ที่นี่ครับ” น้องริวชี้ไปที่รีสอร์ต

“อ้อเหรอ...คงเป็นลูกคนงานมั้งคะพี่ธนา อุ๊ย! หน้าตาน่ารักจังเลย”

“น่ารักอะไร มอมแมมเป็นลูกหมา” ธนาแซวอย่างเอ็นดูในความซนจนได้แผลของเด็กน้อย มายด์ใช้มือลูบปัดดอกหญ้าตามเสื้อและกางเกงให้

“ธรรมดาลูกผู้ชายย่อมมีบาดแผล เอ...ดูไปดูมาหน้าแอบคล้ายพี่ธนานะคะ ดูสิ”

หญิงสาวจับปลายคางเด็กชายเชิดขึ้น เด็กอะไรน่ารักยอมให้คนแปลกหน้าถูกเนื้อต้องตัวได้เฉยเลย ถือว่ามีมนุษย์สัมพันธ์ดีทีเดียว

“เหมือนพี่จริงๆ ด้วยแฮะ” 

ธนาก้มลงมาจ้องหน้าริวน้อย

“ใช่ นี่พี่ธนาแอบมามีลูกไว้หรือเปล่า”

“เดี๋ยวก่อน พี่เพิ่งเคยมาจังหวัดนี้ครั้งแรก เมื่อก่อนก็อยู่แต่ที่ภูเก็ตกับกรุงเทพฯ อ้อต่างประเทศด้วย”

“ไม่แน่หรอก เหมือนนิยายที่มายด์เคยอ่านไง นางเอกท้องแล้วหอบลูกหนี”

“นางเอกพี่มีแต่น้องมายด์ และถ้าท้องลูกพี่แล้วคิดหนีพี่ตามไม่ปล่อยหรอก”

เขาแซวและลูบหัวคู่หมั้นสาวอย่างรักใคร่ แต่ยิ่งมองดูเปรียบเทียบกันเด็กน้อยชัดๆ ยิ่งเหมือนธนามากจริงๆ สำหรับมายด์แล้วเธอรู้สึกขบขันที่มีเด็กชายหน้าตาเหมือนว่าที่เจ้าบ่าวขนาดนี้

“น้องชื่ออะไรคะ” “ริวครับ”

“ชื่อเท่นะเนี่ย ให้แฟนพี่อุ้มได้ไหมจ๊ะ”

“อะไรกันมายด์ เดี๋ยวน้องเขากลัวหรอก”

“มายด์อยากถ่ายรูปไปให้แม่พี่ธนาดู ว่าเหมือนพี่จริงไหม” “มะ ให้พี่อุ้มหน่อย”

ธนาย่อตัวแล้วกางวงแขนกว้าง เด็กชายก็ยอมเดินเข้ามาให้เขาอุ้มโดยดี และนี่เป็นครั้งแรกที่มีคนอื่นอุ้มนอกจากแม่ อ้อมแขนของธนาแข็งแรงและให้ความรู้สึกปลอดภัยกว่าป๋องแป้ง คล้ายๆ ว่ามีสายใย เด็กชายรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก และธนาเองก็ถูกชะตาเจ้าหนูไม่น้อยเช่นกัน เขาใช้มือลูบผมเด็กชายให้เปิดตรงหน้าผาก แนบใบหน้าชิดพวงแก้มน้อยให้แฟนสาวถ่ายรูป แล้วจึงปล่อยน้องริวลงโดยไม่ลืมฝากคำเตือนให้หนูน้อย

“ให้คนอุ้มง่ายจังนะเรา ทีหลังต้องระวังนะรู้ไหม เกิดเจอคนร้ายลักเด็กละ จะทำไงฮืม”

“ครับ”

“ถึงจะแค่ร้อยเมตร แต่มายด์ว่าเราให้น้องขึ้นรถไปด้วยดีกว่านะคะพี่ธนา เหมือนจะเจ็บด้วยจะได้รีบทำแผล”

ธนาเอาจักรยานไว้ที่เบาะหลัง แล้วให้เจ้าริวน้อยนั่งรถเข้าไปในรีสอร์ตด้วย มีพนักงานชายหญิงออกมาต้อนรับเข้าห้องพักที่เตรียมไว้ให้

“มายด์จะไปหาป๋าที่บ้านตรงโน้นก่อนนะคะ เห็นว่าป๋าไม่สบายอยู่ เลยไม่ออกมารับเรา”

“ไปก่อนนะเดี๋ยวพี่ทำแผลให้เจ้าหนูนี่ก่อน”

ดีที่ในรถเอากล่องปฐมพยาบาลมาด้วย ไม่ต้องไปถามหากับพนักงาน

“น้องริวไม่ใส่ยานะครับ มันจะแสบ”

“ไม่แสบหรอก มานั่งตรงม้านั่งนี่ซะดีๆ ถ้าไม่ทำเป็นบาดทะยักนะ”

“บาดทะยัก เป็นยังไงเหรอครับ”

“แผลเราจะติดเชื้อ เอาเป็นว่าอันตรายมากๆ แล้วกัน”

ริวน้อยไม่ค่อยดื้อเท่าไหร่ พอถูกขู่ว่าอันตรายก็ยอมเชื่อฟังทุกอย่าง

“ป๋าดีขึ้นแล้วใช่ไหม” ป๋องแป้งถามพลางจับแก้วน้ำจากมือชายหนุ่มบนเตียงมาวางไว้บนโต๊ะ

“ดีขึ้นแล้ว แต่ตอนนี้พาป๋าเข้าห้องน้ำหน่อย”

“ปวดฉี่เหรอ”

เขาพยักหน้ารับหญิงสาวประคองคนตัวโตลงจากเตียง อาการปวดทุเลาลงมากจนเขาสามารถเดินได้ดีแล้ว แต่อยากรู้ว่าถ้าเกิดเขาเจ็บมากผู้หญิงคนนี้จะช่วยหรือเปล่า จึงแกล้งโอบกอดเธอเดินช้าๆ อย่างระมัดระวัง

“ยืนเองได้ใช่ไหมแป้งจะออกไปข้างนอก”

“ไม่ได้ แป้งประคองหน่อยสิ”

“ประคองป๋ายืนฉี่นี่นะ ไม่เอาหรอกน่าเกลียด”

“น่าเกลียดอะไร ป๋าก็ใช้มันกับแป้งออกบ่อยๆ”

“มันไม่เหมือนกัน”

“ไม่เหมือนตรงไหน” ป๋าวรรธน์พูดพร้อมทำท่าจะดึงขอบกางเกงลง

“ไม่ตลกนะป๋าแป้งเขิน”

“ออกไปเถอะป๋ายืนได้”

คนหน้าแดงรีบออกมาจากน้องน้ำแล้วปิดประตูให้เขาทำธุระส่วนตัวจนเรียบร้อยจึงเปิดออกเพื่อพยุงกลับ

“ยืนได้แล้วเนี่ยไม่ต้องพยุงแล้วมั้ง” เธอบ่นอุบอิบ ชายหนุ่มกอดเอวคอดของหญิงที่พยุงตัวเขากระชับแน่นไปจนถึงเตียงก็ไม่ยอมปล่อยมือ

“ขอบใจนะแป้ง ขอบใจที่คอยดูแลป๋า”

คำขอบคุณที่ฟังแล้วให้ความรู้สึกลึกซึ้ง และเธอเผลอจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาประกายของเขา มันบ่งบอกว่าป๋าซึ้งในน้ำใจเธออย่างแท้จริงๆ ขณะเดียวกันแววตาซึ้งๆ นี้ มันเหมือนคู่รักมอบให้กัน จึงต้องดึงสติตัวเองกลับมาบอกตัวเองในใจไม่ให้แปลความหมายว่าป๋าสื่อสารต่อเธอเช่นนั้น

ชายหนุ่มนั่งลงบนเตียงทั้งยังรั้งเธอนั่งลงข้างๆ คราวนี้หัวใจของเธอเต้นแรงจนมีเสียงดังตึกๆ เขาแนบริมฝีปากเข้าประกบปากเธอ จูบแผ่วเบาโดยไม่สอดลิ้นเข้าไปในปาก แต่จูบนี้ให้ความรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ

ประตูถูกเปิดออกโดยไม่มีเสียงเคาะ เพราะอยากเซอร์ไพรส์แต่ดันมาเห็นภาพสวีทหวานของป๋ากับหญิงสาวในห้องสองต่อสอง ทั้งคู่ผละออกจากกันโดยลืมว่าป๋ายังไม่หายเจ็บหลังดี แล้วป๋องแป้งก็ขยับเข้าไปประคองคนตัวใหญ่ที่เซเล็กน้อย

“สวัสดีค่ะ อุ๊ปส์...” หญิงผู้เปิดประตูชะงัก ก่อนยิ้มกว้างด้วยความรู้สึกยินดี

“อั่นแน่ป๋า มายด์อุตส่าห์ตั้งใจมาเซอร์ไพรส์ แต่กลับมาเจอป๋าเซอร์ไพรส์กว่านะ ยังไงๆ ”  

สาวสวยไหว้คนทั้งสอง ด้วยใบหน้ายิ้มพลางจ้องสบสายตาป๋ากับป๋องแป้งสลับกันไปมา ทำเอาหญิงที่ถูกมองเขินจนไม่กล้าสบตาใครเลย

“อย่าแซวป๋า อะ ไหนๆ เจอกันแล้วก็แนะนำเลย นี่แป้งเป็นแม่ครัวของร้านป๋า แป้งนี่น้องมายด์หลานป๋าเอง”

“สวัสดีค่ะพี่แป้ง”

“สวัสดีค่ะคุณมายด์”

“ไม่เอาค่ะ อย่าเรียกคุณสิคะ อนาคตมายด์ต้องเรียกพี่แป้งว่าม๊าแล้ว”

“ม๊าอะไรกันเด็กคนนี้ อย่าไปแซวพี่เขามาก แล้วแฟนเราละไม่เข้ามาด้วย”

วรรธน์ปรามหลานสาวระหว่างเดินไปนั่งลงที่เตียง โดยมีป๋องแป้งพยุง

“พี่เขาเอารถไปจอดค่ะ อ้อ มายด์มัวแต่เซอร์ไพรส์ลืมบอกเลย ก่อนมาถึงมีเด็กผู้ชาย น่าจะเป็นลูกคนงานที่นี่ ขี่จักรยานล้มลงข้างทาง จู่ๆ ก็โผล่ขึ้นมารถเกือบชนแน่ะ ดีที่พี่ธนาเบรกได้ทัน”

คำบอกเล่านั้นทำเอาป๋องแป้งถึงกับใจหายวูบ เธอไม่สะดุดชื่อแฟนหนุ่มของน้องมายด์ เพราะกำลังตกใจที่ว่าเด็กเกือบถูกรถชน

“อะไรนะคะ! เด็กประมาณกี่ขวบคะ”

“อะไรนะคะ! เด็กประมาณกี่ขวบคะ”

“น่าจะสามขวบกว่าแล้วค่ะ พูดรู้เรื่อง ชื่อน้องริวค่ะ”

“น้องริว! น้องเป็นอะไรมากไหมคะ”

ป๋องแป้งถึงกับมือไม้สั่น เพราะถนนเป็นคอนกรีดถือว่าอันตรายมาก ลูกเธอล้มยังไงหัวฟาดพื้นหรือไม่ ได้ฟังคำบอกเล่าแค่นี้สมองก็คิดไปไกล

“แค่ถลอกตามตัวเท่านั้น ตอนนี้พี่ธนาทำแผลให้อยู่ค่ะ”

ป๋องแป้งถอนหายใจโล่งอก และเป็นอีกครั้งที่เธอไม่สะดุดกับชื่อแฟนหนุ่มของมายด์ เพราะในหัวคิดถึงแต่ลูกชายเท่านั้น

“แป้งไปดูลูกก่อนนะคะป๋า”

“อืม ไปเถอะ”