ตอนที่ 22

“วันอาทิตย์ตอนสายๆ หลานสาวของป๋ากับเจ้าบ่าวจะขึ้นมาพักผ่อน แล้วว่าจะถือโอกาสถ่ายพรีเวดดิ้งที่สวนส้ม และรีสอร์ต ป๋าโทรไปหาพวกรับจัดงานให้มาจัดซุ้มแล้ว พวกเราก็ไปดูกับเขาด้วยแล้วกัน เรื่องอาหารก็ฝากแป้งกับแม่ครัวจัดการคิดเมนูเพิ่มหน่อยนะ ไปพักผ่อนกันได้”

คนงานต่างตอบรับแล้วแยกย้ายกันกลับบ้าน หลังเก็บร้านเรียบร้อย เหลือแต่ป๋องแป้งที่นับวัตถุดิบ

“มัวทำอะไรอยู่ไม่กลับห้อง?”

ไหล่เล็กสะดุ้งนิดหน่อยเพราะเธอกำลังง่วนนับของจนลืมสนใจรอบตัว ไม่รู้ว่าป๋าวรรธน์มายืนอยู่ข้างหลัง

“นับของค่ะป๋าใกล้เสร็จแล้วล่ะ”

“พอเถอะมันจะเที่ยงคืนแล้ว”

“นับยังไม่เสร็จเลย ขอดูอีกหน่อย ยังไงพรุ่งนี้วันเสาร์น้องริวไม่ต้องไปศูนย์เด็ก แป้งไม่ต้องรีบตื่น”

“อย่าดื้อน่า ปะ ไปนอนกันเถอะ”

‘น้ำเสียงป๋าที่ ชวนไปนอนกันเถอะ เหมือนเขาชวนขึ้นห้องมากกว่าไล่ไปนอน’ คนตัวเล็กนิ่งก่อนสลัดความคิดแง่อื่นไปเขาคงแค่ไล่เธอกลับห้องตัวเองแหละ

“ป๋าไปเถอะเดี๋ยวแป้งเก็บเนื้อเข้าตู้ก่อน”

ถึงยังเช็กของไม่เสร็จแต่ก็รีบเก็บตามที่เขาบอกโดยดี คนตัวโตเดินเข้ามาช่วยเก็บเนื้อและผักเข้าตู้อีกแรงจนเรียบร้อย แล้วทำเป็นพูดลอยๆ ก่อนเดินนำหน้าไป

“ไปห้องป๋านะ” หญิงสาวชั่งใจเพียงครู่ก็คิดว่า แค่ทำในสิ่งที่เคยทำต่อกันมาแล้วเท่านั้น แค่ปรนเปรอความสุขทางร่างกายเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา เธอล้างมือเช็ดให้แห้งแล้วถอดผ้ากันเปื้อนพาดเอาไว้ที่ราวในห้องครัว ไม่กี่นาทีต่อมาก็พาตัวเองเข้ามาอยู่ในห้อง และอ้อมแขนแข็งแรงของป๋า

จูบของเขาร้อนเร่าราวกับจะหลอมลิ้นของเธอเข้ากับลิ้นของเขา เพียงเว้นระยะไม่ถึงสองสัปดาห์ ต่างโหยหาราวกับห่างกันไปเป็นชาติ ถ้าเขายังต้องการอยู่ เธอจะไม่คิดอะไรมาก ดีแค่ไหนแล้วที่ได้เสพสุขจากเรือนกายทรงพลัง ดีนักหนาที่ป๋ายังป้อนสุขให้ด้วยความเป็นชายที่แข็งแกร่งราวท่อนเหล็กกล้า ทะลวงลึกอย่างดุดัน ป๋องแป้งอ้าขาและขยับรับในทุกจังหวะ

 “แป้ง วันนี้เธอเปียกมาก โอะ และรัด‘พี่’แน่นมาก”

 ‘พี่’ ป๋องแป้งสะดุดกับคำนี้มาก เขาไม่เคยใช้คำนี้กับเธอมาก่อน และคำนี้เองทำให้หญิงสาวตอบสนองอย่างเอาใจมากกว่าแต่ก่อน จนชายหนุ่มต้องครางฮึมฮัม

สำหรับเขาแล้วเธอเซ็กซ์ที่ดีที่สุดไม่มีใครเทียบได้ ดีเยี่ยมจนกลัวจะหลงเพราะสิ่งนี้ พอทำเป็นไม่สนใจกลับโหยหาอย่างแรงกล้า วรรธน์เคลื่อนไหวบั้นเอวระวิงประกบจูบปิดกั้นเสียงครางของเขาและเธอเอาไว้

เมื่อระเบิดลาวาร้อนแล้ว ยังรู้สึกไม่สาแก่ใจระหว่างป๋องแป้งกับเขาเหมือนดั่งมวยถูกคู่ พอถูกจูบเธอก็รุกกลับด้วยลีลายั่วเย้า บดบี้โยกโยนควบขี่เขาจนถึงฝั่ง และไม่ทันจะได้พัก ป๋าวรรธน์ก็ฟื้นฟูพละกำลังขึ้นมาใหม่ จับหญิงสาวนอนคว่ำหน้า กระโจนเข้าใส่เธอต่อ

“อา พี่ ให้แป้งได้พักบ้างสิ” “นอนไปเลย พี่ทำเอง”

เขาไม่ต่อว่าที่เธอเรียกเขาว่าพี่ และเขาเองก็แทนตัวเองเช่นนั้น ราวกับซ้อมเป็นผัวเมีย ป๋องแป้งไม่เพียงแค่แอ่น ก้นงอนให้เขา แต่กระดกสอบรับอย่างเอาใจ ให้ตายเหอะเธอร้อนแรงเป็นบ้า บทรักหักโหม เพราะห่างหายกันไปช่วงหนึ่งทำเอาทั้งคู่สู้กันจนสุขสมอีกรอบ แค่นอนพักสักครู่แต่ผล็อยหลับในอ้อมกอดของกันและกัน

เกือบสิบเอ็ดนาฬิกาของวันต่อมา วรรธน์ลืมตาตื่นมาไม่มีคนนอนข้าง เขารับรู้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของครีมอาบน้ำ ร่างกายสะอาดสะอ้าน ป๋องแป้งเช็ดตัวให้อีกแล้ว ที่ผ่านมาถ้าเธอตื่นก่อนจะทำเช่นนี้เสมอ นี่คืออีกหนึ่งเหตุผลที่ทำเอาเขาหลง

บอกตัวเองหลายต่อหลายครั้งว่า จะไม่ยอมรับผู้หญิงคนไหนเป็นเมียนอกจากฝ้าย ดันมาพ่ายให้กับป๋องแป้งเสียแล้ว พยายามออกห่างกลับยิ่งโหยหามากขึ้นทุกที

‘แค่เรื่องเซ็กซ์เท่านั้นที่ติดใจเธอ’

เขาคิดแบบนั้นมาตลอดช่วงห่าง แต่แท้จริงไม่ใช่ป๋องแป้งทำสิ่งดีๆ ให้เขายิ่งกว่าฝ้ายเคยทำเสียอีก หากเปรียบกับหญิงสาวสามคนที่เขาเคยเรียกหา เธอเหล่านั้นเทียบป๋องแป้งไม่ได้เลย

“ตื่นแล้วเหรอป๋า” ป๋องแป้งเปิดประตูห้องเข้ามาเจอชายหนุ่มนอนมองเพดาน

“อืม” เขาหันหน้ามายิ้มให้แล้วขยับตัวลุกพรวด

“โอ๊ย! ”

ป๋าวรรธน์นิ่วหน้า ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด นั่งตัวเกร็งเหมือนกับว่าจะลุกหรือนอนราบก็ลำบาก

“ป๋าเป็นอะไรหรือเปล่า” หญิงสาวรีบรุดเขาไปประคองอย่างเป็นห่วง

“น่า จะ โอ๊ะ น่าจะลุกเร็วเลยผิดท่า ซี๊ดส์”

“งั้นนอนลงก่อนนะป๋า” เธอประคองคนตัวโตให้นอนราบลงบนเตียง ดูเหมือนเขาจะเจ็บหนัก

“เจ็บตรงไหน หลังเหรอป๋า”  

คนถูกถามพยายามเคลื่อนไหวลำตัว จุดที่หนักสุดอยู่ที่บั้นเอวมันปวดเมื่อยหน่วงๆ เข้ากับช่องท้อง น่าอายชิบ! นี่เขาปวดเพราะเมื่อคืนใช้งานเอวหนักเกินไปงั้นหรือ

“มันน่าจะเจ็บตรงเอวมากกว่า”

“เอวเหรอ อย่าบอกนะว่า...” พูดได้แค่นั้นก็ทั้งเขินทั้งกลั้นขำ

“อย่าขำป๋านะ คงแค่ลุกผิดท่าแค่นั้นแหละ”

“อืมๆ ผิดท่าก็ผิดท่าเอาไงดีให้ลูกน้องพาไปโรงพยาบาลไหมป๋า กลัวมันอันตราย เดี๋ยวเกิดใช้งานเอวไม่ได้ขึ้นมาจะแย่”

“ไม่ขนาดนั้นหรอกป๋าไม่แก่ขนาดนั้น”

หมดกันป๋าวรรธน์ผู้มีอิทธิพลสุดฮอต ต้องมาตกในสภาพปวดบั้นเอวแทบขยับไม่ได้ แล้วคนที่ยั่วยวนให้ออกแรงจนกลายมาอยู่ในสภาพนี้ก็ลอบขำไม่หยุด

“แป้งช่วยโทร.ไปหาหมอประทีปให้ป๋าหน่อย บอกให้เขามาที่บ้านนะ”

หนึ่งชั่วโมงต่อมาคุณหมอวัยสี่สิบห้าปีในชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงผ้า ก็หิ้วประเป๋าเดินเข้ามาในห้องป๋า ป๋องแป้งกับหมอร่วมกันช่วยให้ป๋าวรรธน์พลิกตัวในท่านอนคว่ำ

ซึ่งค่อนข้างยากเพราะเขาเจ็บมากและด้วยรูปร่างสูงใหญ่จึงค่อนข้างหนัก กระนั้นคนเจ็บก็ไม่อยากให้เรื่องที่ตัวเองเจ็บบั้นเอวแพร่งพรายออกไป