12

“เพราะผู้หญิงที่จะมาเป็นนายหญิงของแก๊งค์อินทรีขาวมีเพียงคนเดียวเท่านั้นนั่นก็คือหนูอารยาลูกสาวนักการเมืองที่ฉันรู้จัก” คุณทรงอำนาจกระตุกยิ้มมุมปากด้วยความเจ้าเลห์ไม่ต่างไปจากการกระทำที่ลูกชายชอบประพฤติเลยสักนิด “แกจำหนูอารยาได้ไหม น้องอาย ลูกลุงพงศ์ ที่เมื่อก่อนเคยเป็นเพื่อนเล่นกับแกสมัยเด็กเด็ก ตอนนี้น้องโตเป็นสาวหน้าตาสะสวยเชียวล่ะดีกรีระดับนางเอกเบอร์หนึ่งเลยนะ”

“จำไม่ได้”

“ไม่เป็นไร เพราะเย็นนี้แกจะต้องอยู่ทานข้าวกับหนูอารยาและลุงพงศ์ที่นี่ ฉันจะแนะนำให้แกรู้จักกับหนูอารยาอย่างเป็นทางการอีกครั้งหนึ่งในฐานะว่าที่คู่หมั้นของแก” คราวนี้คุณทรงอำนาจเอาจริงเอาจัง

“เมื่อไหร่พ่อจะเลิกบังคับผมสักที! เมื่อไหร่พ่อจะเลิกหาผู้หญิงแล้วยัดเหยียดให้ผมสักที ผมไม่ใช่เด็กเด็ก!ผมโตแล้วนะพ่อ ผมจัดการชีวิตของตัวเองได้!!” อาคมตะคอกเสียงดังลั่นสนั่นห้องพร้อมกับแววตาที่จ้องมองคุณทรงอำนาจเต็มไปด้วยความโกรธตัวสั่นงันงกและไม่พอใจ

“ฉันปล่อยให้แกใช้ชีวิตเละเทะมามากพอแล้วไอ้อาคม! ถ้าขืนฉันให้แกหาเมียเองมีหวังแกคงไปคว้าผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้าหรือไม่ก็สาวขายบริการมาให้อับอายขายขี้หน้าวงตระกูลน่ะสิ!” คุณทรงอำนาจยังคงพูดจาอย่างใจเย็นแต่แฝงไปด้วยความสุขุมและนิ่งจนชวนขนหัวลุกซาบซ่าน

“อย่าคิดว่าผมรู้ไม่ทันพ่อนะ ที่พ่ออยากจะได้ยัยอารยานั่นเป็นลูกสะใภ้นักเป็นลูกสะใภ้หนา ก็เพราะว่ายันนั่นมีผลประโยชน์ต่อพ่อใช่ไหมล่ะ! พอยัยนั่นหมดประโยชน์ปุ๊บยัยนั่นก็จะถูกตัดออกไปจากวงจรชีวิตแล้วหาคนที่ทำประโยชน์ให้พ่อมากกว่าขึ้นมาแทน” อาคมรู้จักนิสัยใจคอคุณทรงอำนาจดี เขาไม่เคยสนใจหรือแคร์ความรู้สึกของใครทั้งนั้นนอกจากตัวเอง

สิ่งที่เขาให้ความสนใจและจดจ่อกับมันมากที่สุดไม่ใช่ความสุขของลูกชาย แต่เป็นผลประโยชน์ที่เขาจะได้รับจากการดองกับอีกครอบครัวหนึ่งต่างหากล่ะ

“รู้ก็ดี พ่อของหนูอารยาเป็นถึงนักการเมืองคนใหญ่คนโต จะทำอะไรก็ง่ายใดต่อเราได้ประโยชน์อย่างเห็นได้ชัด เพราะฉะนั้นอย่าทำให้ฉันผิดหวัง!”

“ถ้าพ่ออยากดองกับครอบครัวนั้นนักทำไมพ่อไม่แต่งเองเลยล่ะ! หรือกลัวจะโดนคนอื่นเขาติฉินนินทาว่าเป็นไอ้เฒ่าหัวงูที่อยากได้สาวรุ่นลูก” อาคมลอยหน้าลอยตายั่วยวนกวนประสาทคุณทรงอำนาจ หัวเด็ดตีนขาดอย่างไรเขาก็ไม่มีวันยอมลงเอยกับผู้หญิงคนนั้นเด็ดขาด!

ต่อให้ตอนนั้นอาคมยังเล็กนักอายุอานามประมาณหกเจ็ดขวบ! แต่ก็พอจับสาวราวเรื่องและจำความได้เพียงบางส่วน! อารยาหรือน้องอายของคุณทรงอำนาจเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างอีโก้สูง ชอบทำตัวเหนือกว่าคนอื่นคล้ายกับว่าตนเองเป็นลูกท่านหลานเธอ ใช้ชีวิตติดหรู ถูกพ่อแม่เลี้ยงดูตามใจมาอย่างกับไข่ในหิน อยากได้อะไรต้องได้ไม่เช่นนั้นจะอาละวาดทำลายข้าวของและเปล่งเสียงกรีดร้อง

เพียงแค่นี้อาคมก็รับรู้และรู้ซึ้งสัมผัสได้ถึงนรกอันใกล้ที่กำลังมาเยือนหากลงเอยกับแม่อารยาคนนี้! ชีวิตเขาคงปั่นป่วนยุ่งเหยิงวุ่นวายใช่ย่อยยิ่งมีคุณทรงอำนาจให้ท้ายอยู่ด้วยหล่อนก็ยิ่งจะหลงระเริงแล้วได้ใจ

“ไอ้นี่!!”

“ผมขอตัวนะครับพ่อ”

“ถ้าเย็นนี้ ฉันไม่เห็นแกอยู่ในห้องรับประทานอาหาร แกกับฉันได้เห็นดีกันแน่ไอ้อาคม!” จากที่กำลังนั่งเก็บทรงรวบรวมสติสัมปชัญญะไม่ให้อาละวาดก็ดันแตกเตลิดเปิดเปิงเพราะโดนอีกฝ่ายกวนตีน

“แล้วพ่อจะทำไม”

“แกอย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าแกพาใครไปอยู่ที่เพ้นท์เฮ้าส์นั่น! ถ้าแกไม่อยากให้ผู้หญิงคนนั้นเดือดร้อนก็ทำตามคำสั่งฉันซะ!” ได้ยินคำพูดนี้อาคมถึงกับควันออกหู

“พ่อ!!! อย่า ยุ่ง วุ่น วาย กับ ชี วิต ส่วน ตัว ของ ผม” อาคมเน้นยำทีละคำ

“ฉันจะไม่ยุ่งวุ่นวายกับผู้หญิงของแก ตราบใดที่เเม่นั่นรักษาขอบเขตและไม่เสนอหน้าขึ้นมาอยากจะมีบทบาทแล้วก็แสดงตัวว่าเป็นผู้หญิงของแก” คุณทรงอำนาจเองก็รู้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับอาคม เพียงแค่บางเรื่องเขาไม่ได้พูดกล่าวหรือถูกหยิบยกขึ้นมาเป็นหัวข้อเปิดประเด็นในการสนทนาก็เท่านั้น

ความสัมพันธ์ระหว่างคุณทรงอำนาจและอาคม พ่อลูกคู่นี้เปรียบเสมือนสำนวนสุภาษิตคำพังเพยที่ว่า ‘ไก่เห็นตีนงู งูเห็นนมไก่’

“…” ชายหนุ่มกำหมัดแน่นเพื่อระงับอารมณ์โมโหที่แทบจะปะทุออกมาจากอก ก่อนเดินพรวดพรากออกจากห้องแล้วปิดประตูดังปั้งจนลั่นสนั่นทั่วคฤหาสน์ชั้นบน

“โธ่เว้ยยย!!!” เขาปัดเข้าของทุกอย่างที่รกหูรกตาแล้ววางเรียงรายอยู่รอบรอบกายจนหล่นกระจัดกระจายเละเทะไม่เป็นท่า

สาวใช้น้อยใหญ่ต่างรีบเข้ามามุงดูการกระทำของลูกชายเจ้าของคฤหาสน์ด้วยความเอือมระอาและจำยอมเพราะไม่สามารถทำอะไรนอกเหนือจากนี้ได้มากนัก

หากใครกล้าเข้ามาคงได้โดนฝ่ามือฝ่าตีนของอาคมประทับเข้าที่ใดซักแห่งหนึ่งบนร่างกายเป็นแน่!

“คุณอาคมคะ คุณท่านประภาศิริให้มาตามค่ะ” สาวใช้คนหนึ่งตะโกนบอก

เขาสันนิษฐานได้เลยว่าคงมีไอ้อีหน้าไหนคาบข่าวไปฟ้องคุณย่าเขาว่าเขามาอาละวาดทำลายข้าวของ! “อืม”

…

@เรือนไม้หลังบ้าน

บริเวณนี้เป็นบ้านสวนขนาดเล็กที่ปลูกเรือนไทยไว้หลังหนึ่งตั้งตระหง่านตรงกลาง ถูกประดับประดาตกแต่งด้วยต้นไม้พันธุ์ไม้นานาชนิดเพื่อความร่มรื่นของผู้อยู่อาศัยที่ต้องการความเรียบง่ายและไม่วุ่นวายเหมือนในคฤหาสน์หลังโตนั่นที่แม้นว่าจะกว้างขวางและมีสิ่งอำนวยสะดวกมากมายหลายอย่าง แต่มันกลับร้อนรุ่มดังไฟหาความสุขไม่ได้

“สวัสดีครับคุณย่า”

ทอดมองเห็นเรือนร่างของหญิงสาววัยปลายคนที่แม้อายุอานามมากแล้ว แต่ความสวยสดเปล่งปลั่งและสง่าราศียังคงกระจายออกรอบรอบด้านให้ลูกหลานเคารพนับถือ

คุณหญิงประภาศิริหรือคุณย่าประภาของอาคมแต่งกายด้วยเสื้อลายลูกไม้สีชมพูคู่กับผ้าซิ่นสีม่วงอร่ามฉบับสาวชาววัง เกล้าผมมวย ซึ่งกำลังนั่งร้อยมาลัยอยู่บนแคร่ไม้สักทั้งตัว

หลังจากที่สามีอย่างคุณทรงยศประมุขแห่งอินทรีขาวเสียชีวิตลงด้วยโรคประจำตัว คุณหญิงประภาศิริก็ย้ายตัวมาอยู่ที่บ้านสวนหลังนี้อย่างถาวรโดยยกให้คฤหาสน์หลังใหญ่นั่นให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียวเป็นคนครอบครองโดยทั้งหมด

“ร้อยมาลัยไปให้คุณปู่เหรอครับ” ไม่ว่าวันเวลาจะเคลื่อนคล้อยผ่านไปนานสักเท่าไหร่แต่ในใจของคุณย่าเขายังมีคุณปู่เป็นหนึ่งเดียวตลอดมา

“จ้ะ แล้วไปทะเลาะอะไรกับพ่อเขาอีกล่ะฮึ”

อาคมคลานเข่าเข้าไปนั่งข้างข้างผู้เป็นย่าที่เลี้ยงดูตนเองมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย “ใครมาฟ้องคุณย่าอีกล่ะครับ”

“ไม่ต้องมีใครมาฟ้องย่าก็รู้ เรากับเจ้าทรงอำนาจขัดคอกันมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เจอหน้ากันทีไรต้องมีเรื่องหรือไม่ก็ทะเลาะเบาะแว้งกันทุกที”

“ก็พ่อน่ะสิครับนัดผู้หญิงมาให้ผมดูตัวอีกแล้ว ทั้งทั้งที่ผมก็ปฏิเสธพ่อไปโดยตลอดว่าผมไม่อยากได้ ถ้าผมรักใครชอบใครผมก็พามาให้รู้จักเองนั่นแหละเพียงแค่มันยังไม่ใช่ตอนนี้ก็เท่านั้น” ตอนนี้อาคมออดอ้อนย่าทำตัวเหมือนเด็กขี้ฟ้องไปได้

“ใครอีกล่ะ?”

“ยัยอารยาอะไรนั่นที่เป็นลูกสาวของคุณลุงพงศ์ นักการเมืองคนใหญ่คนโตที่มีผลประโยชน์กับพ่อนั่นแหละครับ คนอย่างพ่อน่ะไม่เคยแคร์ความรู้สึกใครนอกจากสิ่งที่ตัวเองจะได้รับตอบกลับมา”

บางทีคุณหญิงประภาศิริก็อยากจะถามหลานชายคนนี้เหลือเกินที่เอาเจ้าทรงอำนาจมานินทาให้หล่อนฟัง คงจะลืมสิ้นไปแล้วสินะว่าหล่อนเนี่ยแหละคือแม่ของคนที่ตัวเองกำลังว่าร้ายอยู่