7

อิงฟ้าตั้งแง่ผลักไสไล่ส่งใส่คุณอา สร้างกำแพงสูงชันไม่ให้เขาเข้าใกล้เธอ แม้กระทั่งว่าเขาพยายามพูดเรื่องคืนนั้นขึ้นมา เธอก็ทำเป็นไม่สนใจ จนเขาบอกกับเธอว่าจะไม่ยุ่งเรื่องของเธอก็ได้ ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเขาอยู่แล้ว ในช่วงเย็นที่ไปรับเธอกลับบ้านมาด้วยกัน เปิดภาพจากกล้องวงจรปิดย้อนหลังในมือถือให้ดูตามสัญญา เธอได้แต่หวังว่าเขาจะเป็นคนรักษาคำพูด

“ลบได้ไหมคะ?”

“ลบได้ แต่บันทึกข้อมูลย้อนหลังยังอยู่บนไอคลาวด์ ดึงขึ้นมาได้อยู่ดี ไม่รู้จะลบทำไม...”

“ลบนะคะ ฟ้าขอร้อง ฟ้าไม่อยากให้พ่อแม่รู้ว่าฟ้าเมาแล้วเป็นแบบนี้...”

“ครับ... ลบก็ลบ...”

ชายหนุ่มยอมจัดการกับข้อมูลในโทรศัพท์ตามคำขอของสาวน้อย ที่นั่งทำหน้าหงิกหน้างออยู่บนโซฟากำมะหยี่สีขาว กลางห้องรับแขกของบ้านทาวน์โฮมสามชั้น แบ่งแยกเป็นสัดส่วน ต่อเติมอย่างสวยงามสมราคาบ้านหลักหกล้าน

ในเดรสกระโปรงสวยแหวกข้าง พาดขาไขว่ห้าง เผยให้เห็นขาเรียวขานวลเนียนไร้รอยแผล เครื่องสำอางอ่อนประกายเหนือเปลือกตาขาวขับใบหน้าเรียวไข่ให้ดูสว่างสดใส เข้ากับเส้นผมสีน้ำตาลหยักเป็นลอนสวยยาวถึงกลางหลัง ตามแฟชั่นสาว ๆ ในสมัยนี้ นาฬิกาเรือนสีชมพู กระเป๋าหนังสีขาววางอยู่ข้าง ๆ เป็นยี่ห้อทั่วไปอย่างพนักงานออฟฟิศในฐานะระดับกลาง

อิงฟ้าไม่ใช่คนฟุ้งเฟ้อมากมาย เธอเพียงดูแลความงามของตนเป็นอย่างดี

แต่ดูยังไงก็ไม่ใช่เด็กสาวตัวน้อย อายุประมาณสี่ถึงห้าขวบ มือเล็กจิ๋วถืออมยิ้ม อีกข้างหนึ่งกอดตุ๊กตาเจ้าหญิง ปากเลอะเทอะขนมแก้มกลมตุ่ยในอ้อมแขนคุณพ่อทวียศ ซึ่งเขาเคยพบเมื่อสมัยอายุวัยยี่สิบกว่า ๆ

“...จะปล่อยไปได้ยังไง เป็นสาวเป็นนาง ไปไหนมาไหนคนเดียวกลับบ้านดึกหน่อยก็อันตรายแล้วรู้ไหม ข่าวมีให้อ่านทุกวัน แล้วนี่... เมาแอ๋อยู่ในผับท่ามกลางฝูงเสือโหย เอาอะไรไปรอด” คนพูดไม่ได้หมายความเป็นอย่างอื่น คืนนั้นเขาทำทีเป็นเจ้าของเพื่อพาสาวน้อยกลับบ้านมา

เป็นโชคช่วยด้วยส่วนหนึ่งที่เธอติดใจเขา ไม่ไปติดหนุ่มคนอื่นจนถูกหิ้วไปไหนต่อไหน

“ฟ้าขอบคุณอาพีนะคะที่เป็นสุภาพบุรุษ อุตส่าห์พาฟ้ามาส่งที่บ้าน วันหน้าวันหลังฟ้าจะระวังตัวให้มากกว่านี้”

อิงฟ้ายกมือไหว้ขอบคุณอาอย่างมีสัมมาคารวะ เธอเป็นพวกสำนึกบุญคุณคนอยู่แล้ว หากไม่ได้คุณอาวันนั้น ป่านนี้เธออาจนั่งน้ำตาเช็ดหัวเข่าเพราะสูญเสียสิ่งที่รักษามาทั้งชีวิต

“เพื่อนเราแก๊งนั้นน่ะคบหาได้จริงหรือเปล่า? ทำไมทิ้งเพื่อนไปกับผู้ชาย แล้วอาว่า... ดูเหมือนเด็กเอ็นฯ ฟ้าอย่าว่าอา Look down ใครเลยนะ”

“นาน ๆ ฟ้าไปเที่ยวที ไม่ได้ไปบ่อย ปกติถ้าเปรี้ยวไม่ไปด้วย ฟ้าไม่กล้าไปไหนหรอกค่ะ”

“ไม่ใช่เพราะอกหักเหรอ? เห็นพ่อบอกว่าช่วงนี้ฟ้าทำตัวแปลก ๆ”

อิงฟ้ากัดฟันส่ายหน้าไปอีกทาง น้ำตาคลอเบ้าตา “ไม่ใช่ค่ะ ฟ้าปรกติดี แค่อยากไปกินเหล้า อาพีไม่เคยไปสังสรรค์กับเพื่อนร่วมงานหรือไงคะ?”

พีระพงษ์มีเรื่องอยากบอกสาวน้อยเกี่ยวกับเพื่อนฝูงของเธอด้วยซ้ำไป เขาเองก็ไปเที่ยวผับย่านนั้น รู้จักผู้คนพอสมควร เขากลับถอนหายใจออกมา

“...เราก็เป็นเด็กดีหน่อย พ่อกับแม่เขาเป็นห่วง พ่อแม่อาเสียหมดแล้ว เรายังโชคดี มีครอบครัวคอยห่วง”

“ฟ้าเสียใจด้วยนะคะ เรื่องคุณพ่อคุณแม่อาพี” ในน้ำเสียงเศร้าหมองลงแสดงความเสียใจกับคุณอา แต่แล้วเธอกลับย้ำเตือนอีกฝ่ายด้วยแววตาดื้อรั้น “แต่ฟ้าไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ ฟ้าโตแล้ว ฟ้าเรียนหนังสือจบแล้วทำงานแล้ว เงินเดือนออก ฟ้าก็แบ่งให้หลาน ฟ้าไม่ได้ทำตัวเหลวไหล”

“อยากดื่มเหล้าย้อมใจ มาดื่มเป็นเพื่อนอานี่ ไปกินเหล้าถูก ๆ ทำไม ตับพัง ไม่ดีต่อสุขภาพ ตื่นมาปวดหัวอีก”

“เหล้าที่ไหน กินเข้าไปเยอะ ๆ ปวดหัวทั้งนั้นแหละค่ะ”

“เหล้าดี เหล้าแพง ไม่ปวดหัว”

หญิงสาวทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ เธอไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านเครื่องดื่มมึนเมา ก่อนจะเหลือบไปเห็นขวดบรั่นดี ขวดไวน์ วางเรียงรายอยู่ในตู้ไม่ไกลจากห้องรับแขก โต๊ะรับประทานอาหารทำด้วยกระจกสีดำสนิท เก้าอี้บุหนังอย่างดี

ครู่หนึ่งเธอมีความคิดพิสดาร อยากพาเพื่อนมาถล่มเหล้าที่บ้านคุณอาสายเปย์เสียให้เละเทะ! จะได้เลิกยุ่งวุ่นวายกับเธอสักที อีกครู่หนึ่งเธอเปลี่ยนใจไปเสียอย่างนั้น

“ฟ้ากลับบ้านไปเลี้ยงหลานดีกว่า เดี๋ยวโดนบ่นอีก ฟ้าลานะคะอาพี”

“ดีนะ เป็นเด็กดี แต่ถ้าหนีไปเที่ยวไม่ชวนอา... จะฟ้องพ่อ” เสียงเข้มขึ้นข่มขู่สาวน้อยที่ทำตาเขียวใส่ คุณอาแค่นหัวเราะในลำคอ “ลบภาพใน CCTV ให้แล้ว... แต่ที่ขึ้นคร่อมขี่อาวันนั้นน่ะ ไม่ได้บอกว่าจะไม่ฟ้องพ่อกับแม่”

“อาพี!”

-----------------

ใครเล่าจะลืมแม่สาวน้อยร้อนแรง ร้อยเล่มเกวียนอย่างอิงฟ้าได้ลงคอ

คืนนั้นเธอทั้งกอดรัดฟัดเหวี่ยง ขี่หลังกอดคอเรียกพี่พีคะพี่พีขา กระโดดขึ้นเตียงมาซุกกอด นอนถูไถมัดกล้ามคุณอาด้วยเรือนร่างรุ่มร้อน สบประสานสายตาฉ่ำปรืออย่างชะนีที่หิวโหยเอามาก ๆ แถมเอาขาพาดกอดหนีบเจ้าโลก มือกำ ๆ บีบ ๆ ลูบขึ้น ๆ ลง ๆ จนหนุ่มใหญ่สามารถสำเร็จความใคร่ได้หนึ่งยก!

เจ้าหล่อนหรือจะรู้ตัว...

ผิวขาวผุดผ่องบนกายละเอียดเนียน นุ่มหอมไปทั่วทุกอณู อิงฟ้าเปรียบเสมือนดอกไม้แรกแย้มบาน ยังคงโชยกลิ่นหอมกรุ่นแม้ในวันที่ไม่พบกัน ในวันที่เธอเดินเข้ามาในบ้านของเขา หย่อนก้นนั่งบนโซฟาด้วยท่าทางเป็นกันเอง