ไล่ออก

ห้าวันต่อมา

วันนี้พวกไห่เฉียวได้รับการปล่อยตัวออกมาจากห้องขังเดี่ยว เธอกับกลุ่มเด็กเกเรรวมกลุ่มกันหลังจากออกมาและเริ่มวางแผนการแก้แค้นทันที

“ฮึ่ม! นังเพ่ยหยูมันมีดีอะไรนักหนา ทำไมพวกผู้ใหญ่ถึงได้คอยปกป้องมันนักนะ” หลูหลีเอ่ยพร้อมขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างโกรธแค้น เธอไม่ได้ร่วมกลั่นแกล้งเพ่ยหยูในโรงอาหารแต่กลับต้องมาถูกลงโทษพร้อมคนอื่น ๆ หลูหลีคิดว่าเพ่ยหยูคือสาเหตุจึงต้องการจัดการเพ่ยหยูเสีย

“ฮึ! แค่มันหน้าตาดีนิดหน่อย พวกผู้ใหญ่ตาถั่วก็พากันโอ๋มันน่ะสิ” ฟานเฉิงเอ่ยขึ้นบ้าง

“มาคิดกันดีกว่าว่าจะจัดการมันยังไงดี คราวนี้ต้องไม่ปล่อยให้มันรอดไปได้นะ” ไห่เฉียวอดพูดขึ้นมาบ้างไม่ได้ เธอเองก็ถูกลงโทษอย่างหนักเพราะเพ่ยหยูหลายครั้งแล้ว และครั้งนี้นับว่าเป็นการลงโทษที่โหดร้ายที่สุดเท่าที่พวกเธอเคยโดนมา

ก่อนถึงเวลาปิดไฟคืนนั้น มู่จีด้านหน้าไปเรียกเพ่ยหยูที่กำลังอาบน้ำให้ตามเธอไปยังด้านหลังอาคารนอนของตึกหญิง ตั้งแต่เริ่มเปลี่ยนนโยบาย สถาบันก็แยกตึกนอนชายหญิงให้อยู่กันคนละอาคารมาได้พักใหญ่แล้ว

“เพ่ยหยู ไม่ต้องไปหาพวกนั้นหรอก พี่ว่าพวกเขาต้องกำลังคิดก่อเรื่องอะไรอีกแน่” ซู่ฟางเดินมากระซิบบอกเพ่ยหยูหลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ

“หนูว่าเราไปคุยกับพวกเขาให้รู้เรื่องดีกว่านะคะพี่ซู่ ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงมาคอยก่อกวนหนูอยู่เหมือนเมื่อก่อนอีกแน่เลย หนูไม่อยากยุ่งกับพวกเขาหรอกนะคะ” เพ่ยหยูคิดว่าหากคุยกันด้วยเหตุผล เธอกับกลุ่มไห่เฉียวน่าจะอยู่ร่วมกันได้

“เฮ้อ ถ้าน้องสาวจะไป พวกเราก็ไปด้วยเถอะซู่ฟาง” ไป่หลิวอดถอนหายใจออกมาไม่ได้ เธอได้แต่คิดว่าคืนนี้คงจะไม่มีเรื่องดีเกิดขึ้นสักเท่าไหร่หรอก แต่ในเมื่อเพ่ยหยูอยากไป พวกเธอก็ต้องไปดูว่าคนพวกนั้นจะทำอะไรกันแน่เพื่อความปลอดภัยของน้องสาวอย่างเพ่ยหยู

“ขอบคุณมากนะคะพี่สาว” เพ่ยหยูยิ้มหวานตอบ เธอไม่กล้าไปคนเดียวแต่แรก หากพี่สาวทั้งสองคนไปด้วย อย่างน้อยเพ่ยหยูก็จะได้รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง

“เอาล่ะ ๆ รีบไปก่อนถึงเวลาปิดไฟเถอะ พี่ไม่อยากถูกลงโทษนะ” ซู่ฟางรีบบอกทั้งสองสาว

ไป่หลิว ซู่ฟางและเพ่ยหยูไปยังด้านหลังอาคารที่มู่จีนัดหมายในเวลาไม่นาน ที่นั่นมีพวกไห่เฉียวห้าคนยืนกอดอกรออยู่อย่างกับว่าพวกเขาเป็นเจ้าถิ่นของที่นี่เสียอย่างนั้น

“พวกเธอเรียกฉันมาทำไมกัน” เพ่ยหยูเดินขึ้นหน้าไปถามด้วยสีหน้าเฉื่อยชา

“ฮึ! พวกเรา! จัดการ!!!” ไห่เฉียวตะโกนขึ้นเสียงดังอย่างโอหัง เธอวางแผนการมาแล้วว่าจะรีบจัดการเพ่ยหยูแล้วกลับเข้าห้องนอนก่อนเพื่อป้องกันไม่ให้ทหารบ้านกับเจ้าหน้าที่ตรวจตราเห็นการกระทำของพวกเธอเสียก่อน

ตุ้บ! ผั๊วะ! พลั่ก! ปึก! ตุ้บ! โอ้ย!! กรี๊ด!!!

เสียงทะเลาะวิวาทดังขึ้นด้านหลังอาคารทันทีที่พวกไห่เฉียวลงมือ ยังดีที่เพ่ยหยูตั้งรับไว้ทันและทั้งเตะต่อยพวกไห่เฉียวกลับเพื่อป้องกันตัว ส่วนไป่หลิวและซู่ฟางก็ไม่ได้อยู่เฉย พวกเธอร่วมมือกันจัดการเด็กเกเรอย่างพวกไห่เฉียวอย่างไม่ออมมือเช่นกัน

“กรี๊ด!!!! พวกสารเลว! ลุกขึ้นสิ!! พวกแกจะนอนไปถึงไหน อยากให้ทหารมาจับตัวไปอีกหรือยังไงกัน! หนีได้แล้ว!!” ไห่เฉียวที่เจ็บตัวไม่น้อยตะโกนออกมาอย่างเจ็บแค้นใจ ทั้งที่พวกเธอมีคนมากกว่าถึงสองคน แต่กลับไม่สามารถต่อสู้กับคนสามคนอย่างพวกไป่หลิวได้แม้แต่น้อย

“ฮึ! คิดจะหนีเหรอ? พวกแกคิดว่าที่นี่เป็นอะไร” ซู่ฟางเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเหยียดหยาม ไม่นานเธอก็ได้ยินเสียงนกหวีดของไป่หลิวดังขึ้นทันที นกหวีดนี้เด็กรุ่นก่อนอย่างพวกเธอจะมีติดตัวกันคนละอันเพื่อส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ

ไม่ถึงสิบนาที ทหารและเจ้าหน้าที่ประจำวันต่างกรูกันมาตามเสียงนกหวีด พอเห็นว่าเป็นพวกไห่เฉียวอีกแล้วที่มาก่อเรื่องแต่กลับสภาพดูไม่ได้ก็พากันจับกุมคนทั้งห้าเอาไว้

“เกิดอะไรขึ้น!” หัวหน้าเจ้าหน้าที่เวรประจำวันเอ่ยถามด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ หากไม่มีอะไรเกิดขึ้นในวันนี้ พวกเขาก็จะได้พักผ่อนกันตั้งแต่หัวค่ำ แต่พอเกิดเรื่องขึ้น พวกเขาก็จะต้องทำการสืบสวนและให้บทลงโทษ รวมทั้งเขียนรายงานส่ง ผอ. อีกต่างหาก นับว่ามีงานให้พวกเขาเพิ่มขึ้นไม่น้อย แต่ละคนจึงอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก

“พวกไห่เฉียวตั้งใจทำร้ายร่างกายพวกเราค่ะ ดีที่พวกเราป้องกันตัวได้ทันเลยไม่บาดเจ็บอะไรมากมายนัก” ไป่หลิวรีบบอกก่อนที่ไห่เฉียวจะอ้าปากฟ้องก่อน

“หืม? อีกแล้วเหรอ? นี่มันกี่ครั้งแล้วเนี่ย” หัวหน้าได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอา

“พวกมันต่างหากที่ทำร้ายพวกเราน่ะ คุณไม่เห็นหรือไงว่าพวกเราบาดเจ็บขนาดไหน” ไห่เฉียวไม่ยอมรับง่าย ๆ อย่างไรเสียพวกเธอก็มีบาดแผลเป็นหลักฐาน

“เฮอะ! พวกเธอมีตั้งห้าคน ถ้าพวกเราไม่ป้องกันตัวก็คงเป็นพวกเราแล้วล่ะที่บาดเจ็บ” ซู่ฟางพูดขึ้นอย่างดูถูก เธอไม่เคยเห็นคนหน้าด้านขนาดนี้มาก่อน

“ไม่ต้องเถียงกันแล้ว! พวกเธอทะเลาะวิวาทกันก็ต้องถูกลงโทษทั้งหมด คืนนี้พวกเธอไปนอนในห้องขังก็แล้วกัน พรุ่งนี้ฉันจะรายงานท่าน ผอ. แล้วค่อยลงโทษพวกเธอทีหลัง” หัวหน้าเจ้าหน้าที่รีบบอกด้วยความรำคาญ เขาหันไปบอกทหารบ้านให้นำตัวคนทั้งหมดไปแยกขังเอาไว้ที่อาคารลงทัณฑ์ แน่นอนว่าทั้งสองกลุ่มจะต้องแยกขัง ไม่อย่างนั้นคงมีเรื่องต่อยตีกันอีกแน่

เช้าตรู่วันต่อมา จูข่ายหนิงก็ได้รับรายงานจากหัวหน้าเวรว่าเมื่อคืนเกิดเรื่องขึ้นกับพวกเพ่ยหยูอีกแล้ว เธอได้แต่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายที่พวกไห่เฉียวเอาแต่ก่อเรื่องไม่หยุดไม่หย่อนตั้งแต่เข้ามาอยู่ในสถาบัน แถมทุกครั้งก็เกี่ยวกับเพ่ยหยูด้วย

“ส่งพวกไห่เฉียวออกไปอยู่สถานดัดสันดานที่เมืองข้าง ๆ ให้หมด อย่าลืมเขียนรายงานพฤติกรรมของพวกเธอส่งไปด้วยล่ะ ส่วนพวกเพ่ยหยูก็ปล่อยให้พวกเธอออกมาเรียนได้แล้ว เรื่องนี้คงเป็นพวกไห่เฉียวนั่นแหละที่ก่อเรื่องอีกน่ะ” จูข่ายหนิงไม่สนใจสายตาของหัวหน้าเวรว่าจะมองเธออย่างไรที่ตัดสินใจไล่พวกไห่เฉียวออกจากสถาบัน อย่างไรเสียที่นี่ก็มีเธอเป็นคนตัดสินใจหลักอยู่แล้ว อีกทั้งพวกไห่เฉียวไม่ใช่ว่าก่อเรื่องรังแกเด็กในสถาบันเป็นครั้งแรก ในเมื่อลงโทษก็แล้ว ตักเตือนก็แล้วพวกเขายังไม่เชื่อฟัง เธอก็จำเป็นต้องส่งพวกเขาไปยังสถานดัดสันดานที่เข้มงวดมากกว่าที่นี่หลายเท่าแทน

“รายงานผมเขียนเอาไว้แล้วครับตั้งแต่เมื่อคืน เชิญท่าน ผอ. ตรวจสอบดูก่อนครับ” หัวหน้าเวรถือกระดาษหลายแผ่นวางไว้บนโต๊ะให้กับจูข่ายหนิง

“อืม… คุณไปพักผ่อนก่อนเถอะ เรื่องหลังจากนี้ก็ให้หัวหน้าเวรวันนี้มาคุยกันฉันก็แล้วกัน” จูข่ายหนิงคิดว่ากลุ่มคนที่เข้าเวรเมื่อคืนคงลำบากไม่น้อย เธอจึงจะให้หัวหน้าเวรวันนี้มานำตัวพวกไห่เฉียวไปส่งยังสถานดัดสันดานแทน

“ขอบคุณครับ ผมจะแจ้งให้เขาทราบครับ” หัวหน้าเวรกล่าวจบก็หันหลังออกจากห้องทำงานของจูข่ายหนิงไป เขาไม่กล้าสงสัยการตัดสินใจของจูข่ายหนิงอยู่แล้วเพราะกลัวถูกลงโทษ