บทที่7

หลังจากที่ผ่านมา 1เค่อ [15 นาที] เมิ่งฮวาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความสลดใจเพราะตอนนี้นางยังไม่สามารถตกปลาได้เลยสักตัว ต่างจากตอนแรกที่นางมาพร้อมกับความมั่นใจที่เต็มเปี่ยม …นั่งรอไปรอมานางก็คิดได้ว่าภายในมิติของนางนั้นมีน้ำวารีสวรรค์ นางจะลองนำมาหยดดูสักหน่อยมันจะเป็นเหมือนอย่างที่นางเคยอ่านนิยายเจอมาหรือไม่…

พอหยดน้ำวารีสวรรค์ไปไม่ถึงหนึ่งลมหายใจปลาก็พากันแหวกว่ายมาก็ตรงจุดที่นางหนดน้ำลงไป แม้คราแรกที่เห็นเมิ่งฮวาจะตกใจมากแต่นางก็ไม่รอช้ารีบนำกระป๋องช้อนปลาที่ว่ายกันอยู่ขึ้นมาทันที ภายในกระป๋องที่นางช้อนปลาขึ้นมาก็มีถึง13-14ตัวเห็นจะได้ เมื่อเห็นเช่นนั้นนางก็อดที่จะยิ่มกว้างออกมาด้วยความดีใจไม่ได้

“หึหึ เจ้าปลา คิดว่าข้าไม่สามารถตกพวกเจ้าได้หรืออย่างไรกัน วันนี้ข้าจะจับพวกเจ้ามาย่างกินให้มีความสุขเลย”

เมิ่งฮวานางไม่รอช้าก็รีบเร่งฝีเท้าเท้าออกจากภายในป่าทันที

ชาวบ้านบางคนที่กำลังก้มๆ เงยๆ อยู่ชายป่าด้านนอก เมื่อเห็นว่าเป็นหญิงสาวที่ดูร่ำรวยที่มาซื้อที่อยู่ด้านภูเขากำลังหอบหิ้วกระป๋องที่ปลาอยู่ภายในนั้นก็พากันมองด้วยความอิจฉา ส่วนบางคนที่โลภมากก็พูดแขวะขึ้นมาทันทีว่า

“แหม หญิงแปลกหน้าที่เพิ่งจะย้ายมาอยู่ที่นี่ไม่นานแต่ล่าสัตว์จากภูเขาลูกนี้ไปตั้งเท่าไหร่แล้วไม่คิดจะนำมาแบ่งให้แก่พวกชาวบ้านที่อาศัยมาก่อนเช่นพวกข้าบ้างหรืออย่างไรกัน? ” ยัยป้าที่มีใบหน้าเหลี่ยม จมูกแบน แถมปากก็ยังไม่มีหูรูดเอ่ยแขวะนางออกมา

“คนเรานี่ก็แปลก ไม่มีความสามารถที่จะล่าสัตว์ได้เองก็คิดจะมาฉกฉวยของผู้อื่นง่ายๆ เช่นนั้นหรือ ไม่น่าขำไปหน่อยหรือ? พวกท่านว่าหรือไม่” เมิ่งฮวาเอ่ยแขวะกับพร้อมกับจ้องหน้ายัยป้าคนนั้นกลับอย่างเอาเรื่อง

“หึ! ปากดีไปเถิด วันใดหากล่าสัตว์ไม่ได้ หรือลำบากขึ้นมาอย่าพากันมาเดือดร้อนคนภายในหมู่บ้านนี้ก็แล้วกัน”

นางก็ว่าจะไม่สนใจยัยป้าคนนี้ แต่เมิ่งฮวานางรู้สึกว่ายัยป้าคนนี้กำลังพาลหาเรื่องนางอยู่ไม่ยอมหยุดเลยอดที่จะตอบโต้ออกไปบ้างไม่ได้

“พูดเหมือนตัวเองมีประโยชน์อันใดที่ข้าจะต้องไปขอร้องอ้อนว้อนให้ช่วย พูดจาอะไรน่าตลกดีแท้ ก่อนที่จะมาวุ่นวายกับชีวิตคนอื่นเอาเวลาไปดูตัวเองกันก่อนเถิด แค่เนื้อจะกินแต่ละมื้อยังไม่มีปัญญา”

เมื่อได้ยินเมิ่งฮวาตอกกลับอย่างไม่ไว้หน้าก็รู้สึกอับอาย แล้วก็แค้นเคืองทำท่าจะเข้ามาทำร้ายร่างกายนาง แต่นางก็หาใช่คนที่จะยอมคนไม่นางชูมือขึ้นสู้พร้อมกับกล่าวว่า

“แน่จริงก็เข้ามาสิ เห็นเช่นนี้ก็อย่าคิดว่าข้าจะไม่สู้คน ยิ่งเจอคนปากแบบนี้ข้าจะตบให้ฟันล่วงหมดปากเลยคอยดู”

เมิ่งฮวาเอ่ยออกมาอย่างหงุดหงิดทำท่าจะเอาเรื่องจริงๆ ยัยป้าก็รีบถอยกรูกลับไปยังที่เดิมที่เคยยืนทันทีพร้อมกับจับปากไว้แน่นเพราะกลัวนางจะเข้ามาตบจนฟันล่วงหมดปากจริงๆ

“ฝะ… ฝากไว้ก่อนเถอะ!” พูดจบนางก็รีบวิ่งหนีออกไปอย่างไว

เมิ่งฮวาก็เลิกสนใจคนอื่นๆ เหมือนกัน แล้วหันหลังกลับเดินลงเขาทันที

บ้านตระกูลลี่

เมื่อเดินกลับมาถึงบ้านเมิ่งฮวานางก็รีบนำปลาที่ได้มาเก็บไว้ในครัว เตรียมที่จะล้างแล้วก็นำไปย่าง

“อาเมิ่งกำลังทำอะไรอยู่หรือเจ้า” ท่านลุงที่เดินเข้ามาในครัวเห็นนางกำลังก้มๆ เงยๆ ทำอะไรอยู่ก็เอ่ยถาม

“ข้ากำลังจะล้างทำความสะอาดปลา แล้วนำสมุนไพรยัดใส่ทางปากปลา แล้วก็นำเกลือมาทาปลาเพื่อนำไปย่างเจ้าค่ะ ข้าจะนำไปให้พวกช่างกินกันด้วยเจ้าค่ะ” เมื่อได้ยินคำพูดของเมิ่งฮวาจบเขาก็ไม่รู้ว่าควรจะตกใจกับเรื่องไหนก่อน ระหว่างนางสามารถตกปลามาได้ กับจะใช้เกลือทาปลาย่าง

“แล้วเจ้ามีอะไรให้ลุงช่วยหรือไม่เล่า” เมื่อได้ยินคำพูดท่านลุง นางก็ยิ้มออกมาพร้อมกับเอ่ยว่า

“ท่านลุงช่วยข้าก่อเตาไฟ กับช่วยข้าล้างปลาทั้งหมดที่อยู่ในกระป๋องให้ข้าก็พอเจ้าค่ะท่านลุง เดี๋ยวที่เหลือจะจัดการต่อเอง” เมื่อได้ยินนางเอ่ยเช่นนั้นก็รีบนำปลาในกระป๋องออกมาล้างจนหมด แล้วค่อยไปนั่งก่อเตาให้นางต่อจนติด

เมื่อท่านลุงล้างปลาให้นางจนหมด พร้อมกับก่อเตาไฟให้นางเสร็จแล้วก็เดินออกไปจากครัวเพื่อทำงานที่ค้างอยู่ด้านนอกต่อทันที นางก็ไม่รอช้ารีบนำตระไคร้อะไรต่างๆ ที่จะช่วยลดกลิ่นคาวของปลา แล้วก็นำเกลือออกมาทารอบๆ ตัว แล้วนำไปย่างบนเตาไฟอังโลที่ท่านลุงก่อเอาไว้ให้

ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วยามปลาที่นางเตรียมไว้ก็ถูกย่างจนส่งกลิ่นหอมตลบอบอวนไปทั่วบ้าน จนคนที่ได้กลิ่นพากันนั่งแทบไม่ติด…