17 ล่อลวง

“ฟัดแก้มวาพอหรือยังคะ วาต้องออกไปหายัยเอมิแล้ว” เดวาลูบแก้มตัวเองปอยๆ ด้วยความเจ็บ เพราะโดนหนวดแข็งที่เริ่มขึ้นเป็นตอทิ่ม

“ ฝากดูเอมิมันด้วยนะ ” มิลเลอร์รู้ว่าวันนี้น้องสาวไม่ปกติ ทั้งที่วันนี้เป็นงานวันเกิดเอมิล่าแท้ๆ แต่แววตาเอมิล่ากลับเศร้าจนใครที่เห็นก็ต่างสัมผัสได้

“งั้นวาขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ จะได้รีบออกไปหายัยนั่น” ร่างบางเขย่งปลายเท้าขึ้นจูบปลายคางสากชายหนุ่ม เพื่อเป็นการบอกลาอีกฝ่ายกลายๆ

“ในห้องนี้มีห้องน้ำ ไปเข้าให้เรียบร้อย”

“ค่ะ” เดวาพยักหน้ารับ ก่อนหมุนตัวเดินไปทางประตูห้องน้ำด้านใน แต่ยังไม่ทันได้ก้าวไปถึงสองสามก้าว เสียงของมิลเลอร์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“วา”

“คะ?” ร่างบางหันกลับไปมองด้วยแววตาที่ไม่ค่อยเข้าใจ วันนี้มิลเลอร์เป็นอะไรของเขานักหนาเนี่ย

“ดูแลตัวเองดีๆ แล้วก็อย่าให้ฉันรู้ด้วยว่าแอบคุยกับผู้ชายคนอื่นในงาน”

“เข้าใจแล้วค้า… วาไปได้ยังไม่ไหวแล้ว”

“เด็กดี”

“อย่าเรียกแบบนั้นสิ” ฟังทีไรรู้สึกวูบวาบเสียวท้องน้อยชะมัด ปกติเขามักใช้สรรพนามนี้ยามอยู่บนเตียงกับเธอ

“หึ” มิลเลอร์หัวเราะในลำคอ ก่อนโบกมือไล่

“ไปได้แล้ว”

“ค่า….” เดวาแกล้งลากเสียงประชด ก่อนเดินเข้าไปในห้องน้ำ ปล่อยให้มิลเลอร์ยืนมองตามด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ทว่าเมื่อประตูห้องน้ำปิดลง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ค่อย ๆ จางหาย มาเฟียหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหาลูกน้องคนสนิททันที

“ทาม”

[ครับนาย]

“คอยตามดูแลเดวาด้วย” สั่งงานลูกน้องคนสนิทจบ เขาก็เดินออกไปจากห้องรับรองในทันที เนื่องจากมีงานด่วนที่ต้องเข้าไปจัดการต่อ

ด้านเดวาหลังจากจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ เธอก็รีบเดินตามหาเพื่อนทันที ซึ่งอีกฝ่ายก็กำลังยืนรับลมพูดคุยกับชายคุ้นตาอยู่ ทำให้เดวาตัดสินใจรีบเดินไปหา

“แกอยู่นี่เองฉันเดินหาตั้งนาน อ่าวทิว” เดวาบ่นอุบก่อนจะหันไปทักทายทิว เพื่อนสนิทสมัยมัธยมต้นของเธอกับเอมิล่า

“อ่าวเดวาสบายดีนะ” ทิวทักทายเดวากลับบ้าง

“สบายดีค่ะสุดหล่อ” เดวาขยิบตาใส่ทิวท่าทีซุกซน

“ยังปากหวานเหมือนเดิมเลยนะเดวา” ทิวพูดพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ เขาเอื้อมมือไปยีหัวเพื่อนเก่าหยอกล้อเพราะรู้สึกเอ็นดู ทว่าเมื่อก่อนยังรับรู้ความรู้สึกเดวาด้วย ว่าเจ้าหล่อนปลาบปลื้มตนมากแค่ไหน  แต่ดูจากสายตาตอนนี้ก็น่าจะเลิกชอบเขาไปแล้ว  อีกอย่างเหมือนเขาเคยแอบเห็นเดวามีแฟนแล้ว

“ฉันไม่ได้เปลี่ยนไปหรอก ก็ยังเป็นเดวาคนเดิม” เดวาอมยิ้มตอบ

“แล้วยังเป็นคนที่ชอบเราเหมือนเดิมป่ะ” ทิวถามเดวากลับอย่างล้อเลียน

“ไม่รู้สิ แต่ในสายตาเราทิวยังเป็นสุดหล่อที่แสนดีคนนั้นเสมอ”

“พวกแกสองคนหยุดจีบกันสักทีได้ปะ” เอมิล่าเอ่ยขัดออกมาอย่างอารมณ์เสีย คนแม่ยิ่งอกหักในคืนวันเกิดตัวเองอยู่ ไม่มีอารมณ์จะมาร่วมยินดีกับเพื่อนทั้งสองหรอก

“มารความรักเพื่อนชะมัด” เดวากลอกตาใส่ ต่างจากทิวที่ยังคงยืนยิ้ม ไม่คิดถือสาคำพูดเพื่อน

“อืม...เราต้องกลับแล้วไว้นัดกินข้าวกันครั้งหน้านะ แฮปปี้เบิร์ธเดย์อีกครั้งนะเอมิ”

“ขอบคุณนะทิวที่มา ไว้นัดเจอกัน”

“บาย…..” เดวากับเอมิล่าต่างยกมือโบกลาทิว พ้นหลังร่างสูงเพื่อนชายเดวารีบหันกลับมาหาเอมิล่า

“ทำไมอาเข็มทิศยังไม่มาอีกล่ะเอมิ?” เดวากระซิบถามเพื่อนเสียงเบา เธอคิดว่าอีกฝ่ายแค่จะมางานช้าเท่านั้น

“ไม่ต้องมาถามเลย แกก็รู้อยู่แล้วนี่ว่าเขาคงไม่มา” เอมิล่าตอบกลับไปด้วยเสียงแผ่วเบาแต่ น้ำเสียงนั้น เต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ใต้คำพูด

“ไม่เป็นไรนะเอมิ แกยังมีฉันมีทุกคนที่รักแก” เดวาปลอบพลางโอบกอดเพื่อนสนิทไว้แน่น เพื่อให้อีกฝ่ายไม่รู้สึกแย่มากไปกว่านี้

“วันนี้เดี๋ยวฉันอยู่เป็นเพื่อนแกเอง” เดวาคิดถึงสมัยมัธยม ที่ทั้งสองนอนคุยเล่นกันไปจนถึงเช้า

“อือ... ขอบใจแกนะ”

“อย่าเศร้านี้วันเกิดแกนะไปสนุกกับพี่ๆ คนอื่นกัน” ประโยคปลอบใจเดิมๆ ยังคงถูกเดวาหยิบยกมาเอ่ยปลอบใจเอมิล่าจนกระทั่งจบงาน

หนึ่งเดือนต่อมา...

ในทุกๆ วันหลังจากเรียนเสร็จ เดวาจะรีบกลับเพนต์เฮาส์ของมิลเลอร์ทันที เด็กสาวแทบไม่มีเวลาแวะไปไหน แม้แต่กลับบ้านหาพ่อแม่ก็ไม่ได้กลับ  แต่ยังดีที่ท่านทั้งสองต่างก็เข้าใจว่าเธอติดงาน

เนื่องจากตอนนี้เดวากำลังจริงจังกับการทำแบรนด์เสื้อผ้าของตัวเอง มีบ้างบางวันที่ต้องลากปูเป้มาช่วยงานด้วย ซึ่งวันนี้ก็เช่นกัน

ส่วนมิลเลอร์นั้นให้อิสระในการเรียนการทำงานของเดวาทุกอย่าง ทว่าบางวันมาเฟียหนุ่มยังเลือกที่จะใช้ชีวิตกินนอนอยู่ที่คลับแทน เพราะเดวากับเพื่อนจะได้ทำงานอยู่ที่เพนต์เฮาส์ได้สะดวก และไม่อึดอัดเหมือนตอนเขาอยู่

“ เสื้อครอปสายเดี่ยวดอกเดซี่ทรงนี้ เราตัดครบทั้งสามไซส์แล้วนะวา ” ปูเป้ที่เป็นคนเช็ก ชิ้นงานเอ่ยบอกเพื่อน

“สต๊อกครบไซต์ล่ะสิบตัวแล้วใช่ป่ะ”

“อืม…ครบแล้ว” ปูเป้หันมาตอบ ระหว่างนั้นก็พับเสื้อใส่ถุงแพคเกจจิ้งที่สกรีนชื่อ แบรนด์ “DEMIA” ทุกอย่างล้วนแต่เป็นเดวาที่ออกแบบและลงมือทำเองทั้งหมด

“อีกนิดเดียวฮึบๆ” เดวาเอ่ยให้กำลังใจตัวเอง

“ที่ฉันไล่ดูแบบโชว์ที่แกตัดไว้ ตอนนี้แกตัดไปได้เกือบสิบห้าคอลเลกชันแล้วนะวา ขาดแค่ทำสต๊อกจำนวน”

“ฉันอยากตัดแบบไว้สักยี่สิบห้าถึงสามสิบแบบน่ะ พอได้แบบครบต่อไปจะได้ยุ่งแค่หาผ้ากับหาโรงงานตัดเย็บทางเดียว”

“แกโคตรเก่ง ฉันยอมแกจริงๆ” แม้จะเรียนสายเดียวกัน แต่ความสามารถปูเป้นั้นกับไม่ได้ครึ่งของเดวา ปูเป้ออกแบบได้ ดูแบบได้ แต่กลับไม่สามารถตัดเย็บชุดออกมาเป็นรูปเป็นร่างได้

“แกก็เก่ง ถ้าไม่ได้แกคอยแนะนำเทนต์ให้ ฉันก็ออกแบบชุดออกมาไม่ได้เหมือนกัน ” ที่เขาบอกว่าสองหัวยังไงก็ดีกว่าหัวเดียวท่าจะจริง

สองสาวที่ทำงานร่วมกัน ต่างให้กำลังใจกันไปมา

อีกอย่างข้อดีของการทำแบรนด์ร่วมกับเอมิล่า หนึ่งคือเธอไม่ต้องห่วงเรื่องเงินทุน สองคือมีอิสระทางความคิดและการทำงานทุกอย่าง เดวากับเอมิล่าแยกงานกันชัดเจน

“แล้วนี่แบรนด์พวกแกไม่ขายช่องทางออนไลน์เหรอ เห็นเร่งงานเตรียมลงแค่หน้าร้านอย่างเดียว”

“ขายแหละ แต่ต้องรอหาโรงงานตัดเย็บให้ได้ก่อน แกก็รู้ว่าฐานลูกค้ายัยเอมิมันโหด พวกดารานางแบบแทบทั้งวงการคือใช้แบรนด์นางทั้งหมด” แค่มองภาพเหตุการณ์ล่วงหน้าเดวาก็เหนื่อยแล้ว

“ แต่ตอนนี้ยัยเอมิยังหาที่ลงหน้าร้านไม่ได้เลย  แต่ก็ดีเหมือนกันฉันจะได้มีเวลาทำชุดออกมาให้ได้เยอะๆ”

“ปกติเอมิจะเอาแบรนด์ขึ้นห้างไม่ใช่เหรอ ทำไมครั้งนี้มาแปลกล่ะ”

“ยัยเอมิบอกว่าอยากได้พื้นที่เยอะๆ น่ะ พอดีว่าจะเปิดห้องเสื้อ ร่วมกับแบรนด์เสื้อผ้าวัยรุ่นด้วย”

“โหทำร่างแหลกเลยแบบนี้ ฉันจองหนึ่งตำแหน่งนะ” ปูเป้ไม่ได้พูดเล่น เพราะทำงานกับเดวาสนุกจริงๆ อีกอย่างเหมือนเธอได้เติมเต็มความฝันตัวเองไปด้วย

“แน่นอน ค่าแรงแกเมื่อวานกับวันนี้รวมกันเป็นพันห้าน่ะ เดี๋ยวทำงานเสร็จโอนให้”

“ทำไมวันนี้ได้เยอะปกติวันล่ะห้าร้อย”

“ทิป” เดวาไหวไหล่เบาๆ

“ตามใจ” เคยบอกไปแล้วไม่ต้องให้เยอะ แต่ก็นั่นแหละเดวาไม่เคยฟัง สรุปปูเป้จำต้องปล่อยเลยตามเลย อยากให้เธอเท่าไหร่ก็ให้

เดวายังคงนั่งขึ้นแบบชิ้นงานใหม่อย่างต่อเนื่อง โดยมีปูเป้คอยช่วยดูรายละเอียดและออกความคิดเห็นอยู่ข้าง ๆ ทำให้งานที่เคยต้องใช้เวลานานกลับเดินหน้าได้รวดเร็วขึ้นเป็นเท่าตัว

ยิ่งเป็นเสื้อผ้าชิ้นเล็ก ๆ อย่างเสื้อครอป เสื้อสายเดี่ยวทรงเรียบเข้าเซตกระโปรงสั้นทรงเรียบเหมือนกัน มันก็ยิ่งช่วยให้ขั้นตอนการตัดเย็บสะดวกขึ้น ทั้งสองจึงสามารถทำต้นแบบออกมาได้หลายตัว หลายแบบภายในระยะเวลาไม่นาน

ครืด....

เสียงมือถือที่ดังขึ้นมาขัดจังหวะการทำงานเดวา ทำให้เธอหยิบขึ้นมาดูด้วยความรวดเร็ว เพื่อดูชื่อคนที่โทรเข้ามา

“คะคุณแม่” เดวาเอ่ยกับปลายสาย

[น้องวาวันหยุดเสาร์อาทิตย์นี้ พอจะว่างกลับมาบ้านมั้ยลูก]

“ก็ว่างค่ะ วาไม่ได้ติดงานอะไรขนาดนั้น”

[น้องวามาเย็นวันศุกร์ได้ใช่มั้ยลูก แม่กับพ่อจะได้รอทานข้าวด้วย]

“ได้ค่ะวาสะดวก”

[แล้วเรื่องเรียนเป็นยังไงบ้าง เหนื่อยหรือเปล่า]

“เรื่องเรียนวาสบายมากค่ะ แต่ช่วงนี้วาจะหนักไปทางทำแบรนด์เสื้อผ้ามากกว่า แต่ก็สนุกดีวาชอบ”

[คุณพ่อคงหมดสิทธิ์ที่จะจีบลูกสาวมาช่วยทำงานที่บริษัทแล้วใช่ไหมคะ] น้ำเสียงหยอกล้อจากปลายสาย ทำให้เดวาหลุดขำออกมาจนได้

“ถ้าคุณพ่อให้ค่าแรงแพง วาอาจจะเปลี่ยนใจค่ะ”

[สำหรับลูกรักอย่างน้องวา คุณพ่อน่าจะทุ่มหมดตัว]

“ไว้คุยกันนะคะคุณแม่วาขอทำงานก่อน”

[จ้าลูก] ปูเป้เหลือบมองเพื่อนที่กำลังคุยสายข้างๆ เพียงเล็กน้อย แต่พอเห็นเวลาที่หน้าจอมือถือล่วงเลยไปเกือบสามทุ่ม จำเป็นต้องรีบเก็บของเตรียมตัวกลับหอเพื่อพักผ่อน หลังพูดคุยกันอีกไม่กี่ประโยคกับแม่เดวาก็วางสาย เป็นประจวบเหมาะกับที่ปูเป้เก็บของเสร็จพอดี

“ฉันต้องกลับแล้ว” ปูเป้บอก

“เดี๋ยวฉันไปส่ง อยากเลี้ยงข้าวแกพอดี”

“หืม…งั้นก็ไปกินชาบูด้วยกันไหม ฉันอยากกินมาหลายวันแล้วไม่อยากนั่งกินคนเดียวพอดี”

“เอาสิ” เธอก็เบื่อ Fine Dining ที่มิลเลอร์ชอบมักพาไปกิน ยอมรับว่ามันไม่ถูกปากเธอเลยแต่ที่ชอบไปเพราะ....

“คืนนี้พี่จะพาวาไปไหนคะ” มองชุดหรูจากแบรนด์เอมิล่าส่งมาให้

“ไฟน์ไดนิ่ง”

“กินร้านข้างทางบ้างไม่ได้เหรอ วาขี้เกียจแต่งตัว แค่ไปกินข้าวทำไมต้องบังคับให้วาแต่งตัวจัดเต็มขนาดนี้ด้วย”

“เพราะฉันเหมาร้านไว้ดินเนอร์แล้ว อยากให้เด็กดีแต่งตัวสวยๆ แล้วไปกินข้าวด้วยกัน...”

มิลเลอร์ล่อลวงเธอเก่งขนาดนี้  มีหรือที่จะไม่คล้อยตาม