20 เปย์เด็กดี

เช้าวันต่อมา...

@เพนต์เฮาส์

แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอน เดวาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนขยับตัวอย่างงัวเงีย

“อื้อ...”

ความเมื่อยล้าที่แล่นไปทั่วร่างทำให้ร่างบางจำต้องนอนแน่นิ่งอยู่ครู่ใหญ่ เหลือบตามองไปยังอีกฝั่งของเตียง ไร้เงาของมิลเลอร์ที่เคยนอนด้วยกัน ซึ่งอีกฝ่ายคงออกไปทำงานเหมือนเช่นทุกครั้ง แต่สายตาของเดวากับสะดุดเข้ากับกระเป๋าสีดำ บนกระเป๋ามีกระดาษโน้ตแผ่นเล็กแปะไว้พร้อมข้อความ

‘ให้เด็กดี’

เดวารีบเปิดกระเป๋าดู ก่อนจะเบิกตากว้างออกมาด้วยความตกใจ เมื่อเห็นเงินสดจำนวนหลายมัดอยู่ในกระเป๋านั้น

“บ้าน่า... ” เดวาแทบไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ตัวเองเห็น ก่อนรีบวางกลับลงไปเหมือนมันเป็นของร้อน

“พี่มิลเลอร์จะให้วาทำไมเยอะแยะขนาดนี้เนี่ย…”

เดวาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเข้าแชตของคนต้นเหตุทันที ก่อนพิมพ์ข้อความส่งไป เพราะต้องการทราบเหตุผล

เดวา: พี่มิลเลอร์คะ เงินในกระเป๋านี่คืออะไร

เพียงแค่ส่งข้อความไปมิลเลอร์ก็เปิดข้อความอ่านแทบจะทันที แต่กลับปล่อยให้เธอรอข้อความอยู่พักใหญ่กว่าเขาจะตอบกลับมา

มิลเลอร์: ก็เงินไง

เดวาจ้องหน้าจอด้วยสีหน้าหงุดหงิด

เดวา: วารู้ค่ะว่าเป็นเงิน ไม่ได้ตาบอด แต่วาแค่อยากรู้ว่าพี่ให้วามาทำไมตั้งเยอะแยะ

มิลเลอร์: ช่วงนี้เธอต้องใช้เงินทำแบรนด์ไม่ใช่หรือไง

เดวา: ก็ใช่ แต่วายังไม่ได้ขอเลยนะคะ

มิลเลอร์: แค่รู้สึกอยากให้

เดวา: แล้วถ้าวาไม่ใช้ล่ะ

มิลเลอร์: ก็เก็บไว้

เดวา: ขอบคุณนะคะ แต่ครั้งหน้าไม่ต้องให้เยอะขนาดนี้ก็ได้

มิลเลอร์: อืม...แต่ถ้าใช้เงินหมดก็บอก ฉันมีให้เธอไม่อั้น

เดวาเม้มริมฝีปากแน่น หลุดยิ้มออกมากับการกระทำที่แสนน่ารักของอีกฝ่ายอย่างไม่รู้ตัว เดวายังคงถือโทรศัพท์นิ่งค้างอยู่อย่างนั้นหลายนาที จนกระทั่งเสียงมือถือดังเข้ามาเรียกสติ หน้าจอปรากฏชื่อ ปูเป้ ขึ้นมาจึงทำให้เดวารีบกดรับสาย

“ฮัลโหล...”

[วา! วันนี้แกจะเข้ามหาลัยไหม] เดวาเคลื่อนมือถือออกจากการแนบหูเพื่อดูเวลา ก่อนเบิกตากว้าง เมื่อเลยเวลาเข้าเรียนภาคเช้ามาหลายชั่วโมงแล้ว

“เชี่ย! นอนเพลิน!”

[เรียนเสร็จไปนานแล้วจ้าแม่คุณ]

“ฉิบหายแล้ว!”

[ไม่หรอก ฉันจดงานไว้ให้แกแล้ว เดี๋ยวถ่ายส่งให้ทางแชตนะ ส่วนภาคบ่ายเดี๋ยวฉันลาให้เอง มาไม่ไหวก็ไม่ต้องมา ]

“ขอบคุณมากนะเป้ ขอบคุณแกมากจริงๆ ฉันเพิ่งตื่นก่อนแกจะโทรมาไม่กี่นาทีนี่เอง ”

[ถูกผัวทำโทษหนักหรือย่ะเมื่อคืน] ไม่ต้องบอกก็รู้ เพราะนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เดวาโดน

“เปล๊า!”

[เสียงสูงเกินเบอร์ แสดงว่าจริง ]

“ไม่คุยกับแกแล้ว”

[เอ้าหนีเฉย งั้นพักผ่อนนะ เจอกันพรุ่งนี้ที่มอ ]

“โอเค...” หลังจากวางสายปูเป้เดวาก็ยังคงเลือกที่จะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงเป็นไก่เน่า มากก็จะอาบน้ำแต่งตัวออกไปหาอะไรกิน แต่ก็ไม่ลืมที่จะส่งแชตไปหาเอมิล่าเพื่อคุยงานด้วยกันต่อ

อีกด้าน....

การคุยงานแทนรุ่นพี่ครั้งนี้เป็นครั้งที่มิลเลอร์เหนื่อยหน่ายที่สุด แม้จะดีลธุรกิจจนกระทั่งเซ็นสัญญาไปแล้ว มาเฟียหนุ่มก็ยังไม่สามารถปลีกตัวกลับได้ เพราะถูกนักธุรกิจสาวชื่อดังรั้งไว้ไม่ปล่อย

“ ไม่น่าเชื่อเลยนะคะ ว่าคุณมิลเลอร์จะเป็นแค่ผู้ช่วยคุณเอเดน ” เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มตรงหน้า ดูดีมีภูมิฐานเกินกว่าจะเป็นแค่ผู้ช่วย จนเธออยากเข้าหาเขาเป็นที่สุด

ขนาดเธอเป็นนักธุรกิจเจอคนดูดีมานักต่อนัก กลับไม่มีใครสามารถดึงดูดความสนใจเธอ ได้เท่ากับหนุ่มหล่อตรงหน้าเลย ไหนจะท่าทีนิ่งเฉยไม่สนใจเธออีก ยิ่งอยากให้เธอเอาชนะใจชายหนุ่มมากขึ้นไปอีกเป็นเท่าตัว

“ครับ” มิลเลอร์พยักหน้ารับคำถาม พลางคิดในใจว่าการมาคุยงานแทนรุ่นพี่ครั้งนี้ เขากำลังเจอกับอะไรอยู่

“วันนี้คุณมิลเลอร์ว่างไหมคะ มิกิ อยากไปดื่มผ่อนคลายที่ผับจังเลย อีกอย่างมิกิไม่มีเพื่อนที่ไทยถ้ามีคุณมิลเลอร์ไปเป็นเพื่อนดื่มด้วยก็คงดี ” เธอช้อนสายตาสวยมองท่าทางมิลเลอร์อย่างประเมินสถานการณ์ไปด้วย

“คุณมิกิ ต้องการไปดื่มที่คลับไหนครับ เดี๋ยวผมจัดการให้” มิลเลอร์ไม่คิดจะขัดความต้องการของหุ้นส่วนรุ่นพี่ หากดีลธุรกิจและทำงานร่วมกันได้เครือข่ายฝั่งญี่ปุ่น มันก็มีสิทธิ์ที่ธุรกิจที่พวกเขาทำร่วมกันจะเติบโตมากขึ้น นั้นเท่ากับผลตอบแทนที่จะตามมาเช่นกัน

“คลับไหนก็ได้ค่ะ ที่มีคุณมิลเลอร์ไปด้วย”

มิลเลอร์เหลือบมองคู่ค้าของรุ่นพี่ที่กำลังส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มมาให้ตน มาเฟียหนุ่มไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรออกไปมากนัก ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามนิสัย

“ขอโทษนะครับ แต่ผมมีงานต้องทำต่อวันนี้คงไม่สะดวก ”

มิกิแสร้งทำหน้าน้อยใจ ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย “แสดงว่าถ้าเป็นวันหน้ามิกิ จะพอมีหวังใช่ไหมคะ”

“ตอบไม่ได้เลยครับ ช่วงนี้ผมมีงานแทบทุกวัน” มิลเลอร์พยายามหาข้ออ้างมาปฏิเสธ เพื่อรักษามารยาทต่อหญิงสาวตรงหน้ามากที่สุด

“งานของคุณมิลเลอร์นี่ต้องยุ่งตลอดเวลาเลยเหรอคะ น่าเสียดายจริงๆ มิกิอยากทำความรู้จักคุณมากเกินกว่านี้” เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้ จนหน้าอกใหญ่ที่เบียดชิดในเดรสเกาะอกแทบล้นทะลักออกมา

มิลเลอร์เลือกที่จะเบือนสายตาหนี ยอมรับว่าตั้งแต่เริ่มจริงจังความสัมพันธ์กับเดวา เขาก็เหมือนจะตายด้านกับผู้หญิงคนอื่น จนไม่กล้าทำตัวผิดบาปต่อเธอ แม้แต่การมองหญิงอื่นก็ไม่คิดกล้าทำ

“แล้วคุณมิลเลอร์มีใครที่ต้องกลับไปหาที่บ้านหรือเปล่า มิกิ มีโอกาสที่จะได้สานต่อกับคุณบ้างไหม”

มิลเลอร์ชะงักไปเล็กน้อยกับคำถาม และท่าทีสนอกสนใจตัวเองจนดูออกหน้าออกตา แต่ก็ยังคงวางท่านิ่งขรึมไม่ได้ตอบอะไรกลับไป มีเพียงยกแก้วเครื่องดื่มในมือขึ้นจิบ

มิกิเห็นดังนั้นก็ยิ่งได้ใจ เธอขยับโน้มตัวเข้าไปใกล้มิลเลอร์มากกว่าเดิม

“แล้วไม่อยากผ่อนคลายบ้างเหรอคะ ปกติดีลงานเสร็จเราต้องไปผ่อนคลายกันนะคะ” เธอกระซิบเสียงพร่ายั่วยวน

“ผมไม่สะดวกครับ”

“แสดงว่าคุณมิลเลอร์มีแฟน? ” หากอีกฝ่ายปฏิเสธเธออย่างไร้เยื่อใยเช่นนี้ คงมีเหตุผลแค่ไม่กี่อย่าง หากจะบอกว่าเธอไม่สวยตัดเหตุผลข้อนั้นทิ้งไปได้เลย เธอพูดได้เต็มปากว่าตัวเองสวยและมีดีพอตัว

“ ประมาณนั้นครับ” คำตอบเรียบง่ายทำเอามิกิชะงักไปเล็กน้อย

“ มิกิไม่เห็นมีข่าวเลยนี่คะ แม้แต่คุณเอเดนที่มีภรรยาก็ไม่เห็นมีใครรู้ พวกคุณปิดข่าวแล้วบอกว่าโสด  ไม่ใช้เพื่อให้ผู้หญิงอื่นเข้าหาหรอกเหรอ”

“เรื่องส่วนตัว ผมไม่จำเป็นต้องตอบ” พูดจบมิลเลอร์ก็เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกง

“ขอตัวนะครับ แต่ถ้าคุณต้องการไปดื่มที่คลับ แจ้งคนของผมได้เลย”

ก่อนเดินนำออกจากห้องประชุม

แม้มิลเลอร์จะแสดงท่าทีเย็นชาใส่ แต่ความสนใจของมิกิที่มีต่อมาเฟียหนุ่ม กลับไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย ในทางกลับกันเธอกลับรู้สึกอยากแย่งผู้ชายคนนี้มาเป็นคนของตัวเองเสีย....