23 ผู้หญิงน่ารำคาญ

21.30 น.

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูที่ดังจากด้านนอก ทำให้เดวาที่เพิ่งกดวางส่ายจากมิลเลอร์เสร็จ รีบดีดตัวลุกจากที่นอนขึ้นไปเปิดประตู ก่อนจะเห็นผู้เป็นแม่ยืนยิ้มรอเธออยู่ด้านนอก

“คุณแม่มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“จะนอนหรือยังลูกแม่ขอคุยอะไรด้วยหน่อยค่ะ”

“หืม...เรื่องสำคัญเหรอคะ ” เดวาขมวดคิ้ว มองสีหน้าแม่ด้วยความสงสัย

“ก็ไม่เชิงหรอก แต่คุณพ่อเขาฝากแม่ให้มาคุยกับลูกน่ะ”

“งั้นเขามาก่อนค่ะ” เดวาหลบทางให้ผู้เป็นแม่เดินเข้ามาในห้อง “แม่มีอะไรจะคุยกับวาค่ะ”

“เรื่องเรียนน่ะ ช่วงนี้เป็นไงบ้างลูก”

“ก็ดีนะคะ” ไม่ถึงขั้นเก่งมาก แต่เดวาก็สามารถเอาตัวรอดได้สบาย

“ได้ยินแบบนี้แม่ก็โล่งใจ แม่ไม่ได้อยากกดดันน้องวาอะไรหรอกนะ แต่ลูกก็รู้ใช่ไหมว่าที่บ้านใหญ่เขาไม่ได้เข้าใจ เหมือนกับเราสามคน ”

“ วารู้ค่ะ ” พอพูดถึงบ้านใหญ่แววตาที่เคยสดใสของเดวา  ก็เปลี่ยนเป็นหม่นลงทันที

บ้านใหญ่ของเดวาไม่ใช่บ้านเมียหลวงของคุณพ่อแต่อย่างใด เพราะคุณพ่อเธอไม่เคยมีเรื่องชู้สาวให้คุณแม่ปวดหัว หากแต่บ้านใหญ่ของเดวาคือบ้านใหญ่จริงๆ เป็นบ้านหลังใหญ่ที่รวมคนในตระกูลฝั่งคุณพ่อของเธอ โดยมีคุณปู่คุณย่าเป็นประมุข

“ตั้งใจเรียนให้จบ อย่าเพิ่งรีบมีแฟนนะลูก ” คำขอของผู้เป็นแม่ทำเอาลมหายใจของเดวาถึงกับสะดุด ร่างบางนิ่งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

“ทำไมอยู่ ๆ คุณแม่ถึงพูดเรื่องนี้ละคะ”

“ก็ช่วงนี้ลูกสาวแม่โตขึ้นมาก จนแม่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ” ผู้เป็นแม่เดินมานั่งลงตรงปลายเตียง ก่อนตบที่ว่างข้างตัวเบา ๆ เป็นเชิงเรียกให้ลูกสาวมานั่งด้วย

“…..” เดวายังคงเงียบฟังแม่พูดต่อ

“อีกอย่าง แม่อยากให้วาโฟกัสกับเรื่องเรียนและมุ่งมั่นกับอนาคตของตัวเองก่อน เรื่องความรักเอาไว้ทีหลังก็ได้ เพราะถ้าวามีแฟนตอนนี้คนบ้านใหญ่คงพูดจาดูถูกคุณพ่อเป็นแน่ ”

เดวานั่งลงอย่างว่าง่าย ก่อนก้มมองมือตัวเอง

“ค่ะ วาเข้าใจ”

“ช่วยเข้าใจพ่อเขาหน่อยนะลูก แค่บริษัทที่มีปัญหาพ่อเขาก็ถูกคุณปู่คุณย่าตำหนิแกมดูถูกมามากพอแล้ว  อีกอย่างแม่ไม่ได้จะห้ามลูกมีความรักนะ  แต่ถ้าวันหนึ่งน้องวาเจอคนที่ดี แม่ก็พร้อมจะเข้าใจหรือถ้ามีก็ขอเงียบๆ ได้ไหม  ยังไม่ต้องเปิดตัวก็ได้แม่ขอน้องวาแค่นี้ ”

คำพูดนั้นทำให้เดวานิ่งไป

เธอไม่รู้ว่าควรหัวเราะหรือร้องไห้ดี เพราะสิ่งที่มารดากำลังขอ กลับเป็นสิ่งที่เธอทำอยู่แล้วในตอนนี้

เก็บความสัมพันธ์ของเธอกับมิลเลอร์เป็นความลับ

เพียงแต่เธอไม่เคยคิดว่า วันหนึ่งความลับนั้นจะกลายเป็นสิ่งที่ทำให้ตัวเองต้องมานั่งเจ็บปวดอยู่คนเดียวแบบนี้

“ค่ะ…”

เดวารับปากแม่เสียงเบา

“วาจะไม่ทำให้คุณพ่อเดือดร้อน”

“เด็กดีของแม่” คนเป็นแม่ยิ้มกว้าง ก่อนดึงลูกสาวเข้ามาสวมกอดแนบอกแน่น

“แม่รู้ว่าน้องวาอาจจะไม่ชอบที่ต้องปิดบังอะไร แต่บางครั้งเราก็ต้องเลือกจังหวะเวลาที่เหมาะสม”

เดวาซบหน้าลงกับไหล่ของแม่ เงียบไปครู่หนึ่งก่อนพยักหน้ารับ

“วาเข้าใจค่ะ”

“งั้นแม่ไม่กวนแล้ว พักผ่อนนะ พรุ่งนี้ต้องเข้าไปบ้านใหญ่แต่เช้า”

“ค่ะ คุณแม่ฝันดีนะคะ”

“ฝันดีจ้ะลูกรัก”

@BLACK VEIL

ในเวลาเกือบ 3 ทุ่มมิลเลอร์เดินทางมาถึง BLACK VEIL เพื่อเข้ามาตรวจงานตามปกติ หลังจากช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้ มาเฟียหนุ่มแทบไม่ได้มีเวลาแวะมาดูแลธุรกิจของตัวเองเลย

ทันทีที่ก้าวเข้าคลับ ผู้จัดการก็รีบเดินเข้ามารายงานความเรียบร้อย ขณะที่มิลเลอร์ก็กวาดสายตามองรอบพื้นที่อย่างละเอียด เพื่อเช็กความเรียบร้อยด้วยสายตาตัวเองอีกครั้ง

“ผมไปเช็กความเรียบร้อยหลังร้านก่อนนะครับ” เพทายเอ่ยบอกเจ้านายอย่างรู้หน้าที่ตัวเอง

มิลเลอร์พยักหน้าให้เพทาย ก่อนจะหันไปหาผู้จัดการร้านแทน

“ยอดขายเมื่อคืนเป็นยังไงบ้าง”

“ถึงเป้าครับนาย ถึงเมื่อวานไม่ใช่วันหยุดแต่ยอดขายพุ่งไปถึงสิบล้าน”

“ถึงว่าช่วงนี้ตำรวจกับกรมการปกครองพุ่งตรงมาแต่ที่คลับกู” สงสัยคงอยากได้ค่าดูแล แต่โทษทีคนอย่างเขากับรุ่นพี่อย่างเอเดนดูแลตัวเองได้

ผู้จัดการคลับก้มหัวให้กับคำพูดของมิลเลอร์ ก่อนจะเอ่ยรายงานต่อ

“ส่วนเหตุการณ์วันนี้ปกติครับ ทุกโซนเตรียมพร้อมสำหรับการทำงาน ”

“แล้วโซนสาม”

“ปกติดีครับ วันนี้ไม่มีเพื่อนนายคนไหนแวะเข้ามา”

มิลเลอร์พยักหน้ารับ ก่อนเดินตรงมุ่งหน้าขึ้นไปยังชั้นสาม ซึ่งตอนนี้เป็นเวลาไม่ดึกมาก ทำให้คลับยังคงมีลูกค้ารายใหม่เข้ามาใช้บริการเรื่อยๆ

ทว่าเพียงก้าวพ้นบันได สายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับหญิงสาวคุ้นตานั่งดื่มที่โซนสองด้านหน้าทางขึ้นบันไดไปโซนสาม แน่นอนว่าหากมองผิวเผินอีกฝ่ายก็ไม่ต่างจากเดวาอีกร่าง และน่าจะเป็นสาเหตุนี้ด้วยที่ทำให้มิลเลอร์จดจำอีกฝ่ายได้

“เธอมาอีกแล้วเหรอ” มิลเลอร์ถอนหายใจระอา พยายามเลี่ยงแล้วเลี่ยงอีกแต่สุดท้ายก็มาเจอจนได้

ผู้จัดการพยักหน้ารับคำถามเจ้านาย “ครับหลายวันมานี้ คนของเราแจ้งว่าคุณแพรวา เข้ามารอพบนายแทบจะทุกวันเลย ”

“ฉันปฏิเสธไปหลายครั้งแล้วนี่ ยัยคนนี้จะหน้าด้านไปถึงไหน”

ความอ่อนโยนของมิลเลอร์  เขาจงใจเก็บไว้ใช้กับเด็กดีของเขาแค่คนเดียว

“เอาไงดีครับนาย ให้ผมเชิญเธอออกเลยไหม”

“เดี๋ยวฉันจัดการเอง มีอะไรก็ไปทำเถอะ”

มิลเลอร์เหลือบมองหญิงสาวที่กำลังหันมาเห็นเขาพอดี แพรวารีบลุกจากที่นั่ง เดินตรงเข้ามาด้วยรอยยิ้มมั่นใจ

“ในที่สุดก็ได้เจอกันสักทีนะคะคุณมิลเลอร์”

“มีธุระอะไรกับผมหรือเปล่า ถ้าไม่มีผมขอตัว” มิลเลอร์พยายามปฏิเสธอย่างรักษามารยาทที่สุด เพราะถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นถึงลูกสาวคู่ค้าคนสำคัญ

รอยยิ้มหวานบนใบหน้าของแพรวาชะงักไปเล็กน้อย แต่เธอก็ยังไม่คิดจะยอมแพ้ ง่ายๆ หรอก

ก็บอกแล้วไงยิ่งได้มายากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งท้าทายสำหรับเธอมากเท่านั้น

“ถ้าถามว่ามีธุระอะไรแพรไม่มีหรอกค่ะ แค่อยากมาทักทายคุณมิลเลอร์เฉยๆ แต่แพรไม่คิดว่าคุณมิลเลอร์จะเมินเฉยใส่แพรขนาดนี้ น่าน้อยใจจัง” เธอแสร้งทำหน้าน้อยใจออกมา

“ผมมีงานครับ ไม่ได้ว่างขนาดนั้น”

“ดื่มด้วยกันก่อนสิคะ” แพรวายังคงเมินเฉย คำปฏิเสธกลายๆจากเขา ไหนๆ ก็เจอกันแล้วเธอขอทุ่มสุดตัว

“นะคะ” แพรวายื่นมือไปคว้าแขนแกร่งไว้แน่นอย่างถือวิสาสะ

มิลเลอร์เหลือบมองมือเรียวที่เกาะแขนตัวเองแน่น ก่อนกวาดสายตามองรอบบริเวณอีกครั้ง หลายโต๊ะเริ่มหันมาสนใจสถานการณ์ตรงหน้า บางคนถึงขั้นยกโทรศัพท์ขึ้นมาแอบถ่าย

มาเฟียหนุ่มขบกรามแน่นอย่างไม่สบอารมณ์

เขาสามารถสะบัดมือของแพรวาออกได้ทันที แต่ถ้าทำต่อหน้าคนจำนวนมากในตอนนี้ เรื่องเล็ก ๆ อาจกลายเป็นข่าวใหญ่ภายในชั่วข้ามคืน และยิ่งอีกฝ่ายเป็นถึงลูกสาวของเจ้าสัวพงศ์ทรัพย์ การหักหน้าเธอตรง ๆ อาจส่งกระทบถึงธุรกิจของทั้งสองตระกูล

“ปล่อยแขนผมก่อนครับ”

น้ำเสียงของมิลเลอร์ยังคงเย็นชา แม้จะพยายามรักษาสีหน้าให้สงบนิ่ง

“ก็บอกแล้วไงว่าแพรอยากทำความรู้จักคุณ” แพรวาเอาความหน้าด้านเข้าสู้

“ถ้าคุณอยากดื่ม ผมจะนั่งเป็นเพื่อนสักแก้ว แต่ผมมีงานต้องทำต่อ คงอยู่กับคุณจนดื่มเสร็จไม่ได้” มิลเลอร์ยื่นข้อเสนอ พยายามแสดงขอบเขตตัวเองกับแพรวาชัดเจน

แพรวายิ้มหวานออกมาแทบจะทันที เมื่อได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ

“แค่นี้ก็พอแล้วค่ะ”

แพรวายังคงไม่ยอมปล่อยแขนของมิลเลอร์ ทว่ายังทำตัวเหมือนเป็นเจ้าข้าวเจ้าของชายหนุ่ม ก่อนจะลากอีฝ่ากกลับไปยังโต๊ะของตัวเองอย่างถือวิสาสะ

มิลเลอร์จำต้องเดินตามไปด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ทว่าภายในใจกลับหงุดหงิดจนแทบระเบิด

ทันทีที่นั่งลงยังโซฟาข้างกายแพรวา มาเฟียหนุ่มก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กงานตามความเคยชิน และพยายามเมินเฉยต่อแพรวาที่ทำตัวน่ารำคาญไม่เลิก

“ชนแก้วกันหน่อยไหมคะ คุณมิลเลอร์”

“ ไม่ดื่ม  ” ปฎิเสธเสียงแข็ง

“โอเคค่ะ ไม่ดื่มก็ไม่ดื่ม”

แพรวายิ้มหวานตอบ ภายในใจกลับรู้สึกดีมากกว่า อย่างน้อยคืนนี้ เธอก็ทำให้ผู้ชายที่ตามตัวยากที่สุดคนหนึ่ง ยอมอยู่กับเธอได้สำเร็จ

อีกด้านภาพและคลิปวิดีโอท่าทีสนิทสนมระหว่างทั้งคู่ ถูกบันทึกไว้หมดทุกอิริยาบถ....

หลายนาทีต่อมา...

“นี่ครับนาย” ทามยื่นแคตตาล็อกรถหรูให้มิลเลอร์ ได้เลือก หลังจากเจ้านายให้เข้าไปขอข้อมูลรถ ที่สามารถซื้อด่วนได้ภายในวันสองวันนี้

สาเหตุที่มิลเลอร์ต้องการซื้อรถใหม่ เพราะรถที่มีอยู่แล้วของเขามันดูเป็นผู้ชายเกินไป เขาอยากได้รถที่เหมาะกับผู้หญิงไว้ให้เดวาได้ใช้สักคัน

หากถามถึงยี่ห้อ ก็คงเป็นปอร์เช่หรือออดี้อาร์8สีหวานๆ

ทำเอาแพรวาที่นั่งดื่มอยู่ข้างๆ ถึงกับตาลุกวาว แค่เห็นแคตตาล็อกแพรวาก็จำได้ เนื่องจากไม่กี่วันก่อนเธอก็เพิ่งเข้าไปดูรถที่โชว์รูมนี้เหมือนกัน และรุ่นที่มิลเลอร์กำลังเลือกอยู่ตอนนี้  เป็นรุ่นเดียวกับที่กำลังสนใจแต่ราคาแอบสูงไปหน่อย  ทำให้เธอต้องกลับมาตัดสินใจอีกครั้ง

และสิ่งที่ทำให้แพรวาสงสัยมากกว่านั้นคือมิลเลอร์เลือกรถสีชมพูอ่อน มันดูไม่เข้ากับบุคลิกของมิลเลอร์เลยสักนิด

“คุณมิลเลอร์จะซื้อรถใหม่เหรอคะ ”

“ประมาณนั้น...”