24 หวังดีประสงค์ร้าย

เช้าวันต่อมา...

“ น้องวา ตื่นหรือยังลูก”

“อื้อ…” ร่างเล็กบนเตียงดึงผ้าห่มขึ้นคลุมศีรษะ หวังแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงเรียก

“ตื่นได้แล้ว วันนี้เราต้องไปบ้านใหญ่กันนะคะ คุณปู่กับคุณย่าท่านรอทานข้าวเช้าอยู่”

“คุณแม่คะ วาเพิ่งได้นอนเอง…” ยอมรับว่าไม่อยากไป ยิ่งได้ข่าวว่าลูกพี่ลูกน้องเธอกลับจากต่างประเทศแล้ว เธอเบื่อการถูกเปรียบเทียบ ให้ชิงดีชิงเด่นกับยัยนั่น

“ไม่ต้องมาทำเสียงออดอ้อนเลย รีบลุกไปอาบน้ำแต่งตัว แม่ให้เวลาแค่สิบห้านาทีค่ะ”

“สิบห้านาทีเองเหรอคะ!”

“ยี่สิบนาทีก็ได้ แต่ห้ามเกินนี้ แต่งตัวด้วยชุดสุภาพด้วย” คนเป็นแม่เตือนลูกสาวด้วยความหวังดี แม่สามีเธอค่อนข้างหัวโบราณ โดยเฉพาะเรื่องการวางตัวของหลานสาว และมักชื่นชมเชิงเปรียบเทียบกับหลานอีกคน ที่ดูเรียบร้อยอ่อนหวานมากกว่าเดวาที่ค่อนข้างเป็นตัวของตัวเอง

เสียงฝีเท้าของมารดาค่อย ๆ เดินห่างออกไป เดวาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนโผล่หน้าออกจากผ้าห่มด้วยสีหน้างัวเงีย

“วันหยุดแท้ ๆ…”

เธอบ่นพึมพำ ก่อนควานหาโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาดูเวลา

04:57 น.

“เพิ่ง จะตีห้าเองแท้ๆ” เดวาจ้องหน้าจออย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนทิ้งตัวลงบนหมอนอีกครั้ง

“คุณแม่จะรีบไปไหนแต่เช้าเนี่ย…” ร่างเล็กนอนดิ้นอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนเสียงมารดาจะดังลอดผ่านประตูเข้ามา

“น้องวา! เหลือสิบแปดนาที!”

“รู้แล้วค่ะ!” เดวาลุกพรวดจากเตียงทันที “บ้านนี้มันจะเข้มงวดอะไรกันนักหนา…”

แม้ปากจะบ่นไม่หยุด แต่สุดท้ายเธอก็จำต้องลากตัวเองเข้าห้องน้ำเพื่อเตรียมตัว เพราะรู้ดีว่าหากไปถึงบ้านใหญ่สายขึ้นมา คนที่จะโดนบ่นเป็นคนแรกก็คือแม่ของเธอ....

@บ้านใหญ่

หนึ่งชั่วโมงต่อมา...

รถตู้คันหรูของครอบครัวเดวา แล่นเข้ามาจอดบริเวณหน้าบ้านใหญ่ในช่วงเวลาหกโมงเช้าพอดี

“เฮ้อ…” เสียงถอนหายใจของเดวาดังขึ้น ทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสองต่างหันมองอย่างพร้อมเพรียง คนเป็นแม่รีบยื่นมือมาลูบหลังลูกสาวเบาๆ ด้วยความเห็นใจ

“ พ่อรู้ว่าลูกอึดอัด แต่อดทนหน่อยนะ พ่อจะรีบพากลับ”

ใช่แค่คนเป็นลูกสาวที่ถูกแม่เขาเปรียบเทียบที่ไหน เขาก็ถูกแม่เปรียบเทียบกับพี่ชายไม่ต่างกัน ยิ่งเมื่อไตรมาสที่ผ่านมานั้น พูลทรัพย์บริหารบริษัทล้มเหลวจนประสบปัญหาขาดทุนหนัก

หากไม่ได้เงินทุนจากนักธุรกิจชื่อดังอย่างมิลเลอร์มาช่วยอุ้ม ป่านนี้ก็คงเจ๊งไปนานแล้ว และพูลทรัพย์ก็คงกลายเป็นคนล้มเหลว ในสายตาพ่อแม่และพี่ชายอย่างสมบูรณ์

“วาจะพยายามอดทนค่ะ” เดวาหันไปเอ่ยกับพ่อเสียงเบา ก่อนเปิดประตูลงจากรถ หยิบกระเป๋าแล้วเดินเข้าไปในตัวบ้านพร้อมกับมารดา

ทันทีที่ก้าวผ่านประตู เสียงพูดคุยของบรรดาญาติที่มาถึงก่อนแล้วก็ดังขึ้น

“อ้าว น้องวา มาแล้วเหรอลูก” ป้าเพียงพรเอ่ยทัก

“ค่ะคุณป้า สวัสดีค่ะ” เอ่ยตอบพร้อมกับยกมือไหว้ แล้วหันไปหาปู่กับย่าที่ปรายตามามองเธอพอดี “สวัสดีค่ะคุณปู่ คุณย่า คุณลุงพงศ์”

เดวายกมือไหว้ผู้ใหญ่ทีละคน ก่อนจะส่งยิ้มให้ตามมารยาท พยายามทำด้วยทีท่านอบน้อมที่สุด เพื่อไม่ให้ตัวเองและพ่อแม่ถูกตำหนิ

“คุณพ่อคุณแม่พี่พงศ์พี่พรสวัสดีครับ” เป็นพ่อแม่เดวาที่ไหว้ผู้ใหญ่ของบ้านบ้าง

“ไหว้พระเถอะลูก” ย่าเอ่ยตอบ ส่วนปู่ กับคุณลุงพงศ์ทรัพย์มีเพียงพยักหน้าตอบรับเท่านั้น

พอไหว้ผู้ใหญ่เสร็จ ทว่าในจังหวะเงยหน้าขึ้น สายตาของเดวากลับสะดุดเข้ากับหญิงสาวอีกคน ที่เพิ่งเดินลงมาจากชั้นบนของบ้าน

ร่างเพรียวระหงสวมใส่ชุดเดรสสีหวานทรงเรียบร้อย เธอก้าวเข้ามายังวงสนทนากลางบ้านอย่างสง่างาม ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าทุกคน

“สวัสดีค่ะคุณอา น้องวา” เสียงหวานบาดหูนั้นทำเอาเดวาถึงกับชะงัก

“สวัสดีจ้าหนูแพร” คุณแม่เดวายิ้มทัก ก่อนท่านจะขอตัวจากวงสนทนาเพื่อเข้าไปดูมื้อเช้าช่วยแม่บ้านในครัว

“สวัสดีค่ะ พี่แพร…” แพรวายิ้มบาง ๆ ก่อนเดินเข้ามากอดน้องสาวตามมารยาท

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

“ค่ะ พี่แพรเพิ่งกลับจากต่างประเทศเหรอคะ ว่าไม่เห็นรู้ ” ถามตามมารยาทไปงั้นแหละ เอาจริงเธอไม่ได้อยากรู้หรอก

“ใช่ กลับมาได้สองเดือนแล้ว” แพรวาผละอ้อมกอดออก ก่อนมองสำรวจเดวาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

“ โตขึ้นเยอะเลยนะเรา   ”

“ พี่แพรก็สวยขึ้นเยอะเลยนะคะ ” เดวาตอบพร้อมรอยยิ้มบาง  เอ่ยชมแพรวาให้อีกฝ่ายรู้สึกเหนือกว่าตัวเองให้มันจบๆ  ด้วยนิสัยผู้เป็นพี่สาวที่ชอบเอาชนะ  หากไม่พอใจเธอขึ้นมาเดี๋ยวก็ตามมาอาละวาดใส่เธอตามหลังอีก

บรรยากาศเหมือนจะเป็นไปด้วยดี  แต่แล้วเสียงของคุณย่าก็ดังขึ้น  และหัวข้อสนทนาก็คงหนีไม่พ้น  การเปรียบเทียบเธอกับแพรวาอีกนั้นแหละ

“ ดูสิ ยายแพรกลับมาคราวนี้ทั้งสวยทั้งเก่งทั้งดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นตั้งเยอะ  ช่วยงานพ่อเขาก็ได้แล้ว เราล่ะยายวา ทำอะไรเป็นโล้เป็นพายบ้าง ” หญิงชราประจำบ้านถามเธอ

เดวาชะงักไปเล็กน้อยไม่คิดว่าจะถูกยิงคำถามใส่  ตั้งแต่ยังไม่ทันหย่อนก้นลงนั่ง แต่ก็นั่นแหละเธอเลือกไม่ได้ตอบอะไรออกไป  เดี๋ยวพูดไปก็ไม่เข้าหูกลายเป็นเรื่องใหญ่อีก ในเมื่อย่าจงใจให้เธอเป็นหลานที่ขี้แพ้เธอก็จะขอเป็นแบบนั้นให้สมใจย่า

เดวาเพียงยิ้มรับแล้วเดินไปนั่งลงข้างผู้เป็นพ่อตัวเอง มือหนาของท่านยื่นมาวางบนมือลูกสาว ออกแรงบีบเบาๆ เพื่อปลอบประโลมความรู้สึกลูก

แพรวาเหลือบมองน้องสาว ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เหมือนจะหวังดีแก้ต่างให้แต่ก็ไม่ 

“คุณย่าอย่าเปรียบเทียบเลยค่ะ วาก็มีดีในแบบของวา อีกอย่างตอนนี้น้องยังเรียนไม่จบจะไปทำอะไรได้ ”

“ เห็นไหม ยายแพรนี่รู้จักพูดฉลาดสมกับเป็นคนเก่งจริง ๆ ส่วนยายวาเกเรขนาดนี้ก็ไม่รู้จะเรียนจบไหม ” หญิงชราส่ายหน้าขณะพูด ราวกับว่าเหนื่อยใจเสียเหลือเกินที่มีเดวาเป็นหลาน

“ลุงว่าหลานควรซิ่วแล้วมาเรียนบริหารน่าจะดีกว่า เรียนวาดรูปอะไรนั่นลุงว่ามันไม่ค่อยเข้าท่าเลย ” เจ้าสัวพงศ์ทรัพย์ส่ายหน้า ราวกับตำหนิเดวาในคำพูด  ตอกย้ำว่าสิ่งที่เดวากำลังทำมันผิด

“วาไม่ชอบงานบริหารค่ะ” เดวาอ้อมแอ้มตอบ

“ ไม่ชอบก็ควรฝืนเรียนสิ จบวาดรูปอะไรมานั่นแล้วจะทำอะไรกิน หรือแกจะออกมาเตะฝุ่นไปวันๆให้พ่อแม่แกเลี้ยง แม่แกตอนนี้ก็เป็นแค่แม่บ้านก้นครัว พ่อแกก็บริหารแบบไม่มีหัวคิดบริษัทถึงจะเจ๊งไม่เป็นท่าอยู่อย่างนั้น ” คนเป็นย่าตำหนิเสริม

“ถ้าจะตำหนิก็ตำหนิแค่ผม เพราะผมเป็นคนสนับสนุนให้น้องวาเรียนสายนี้เองครับ” พูลทรัพย์ไม่อาจทนนิ่งเฉยทนฟังคนอื่นตำหนิลูกตัวเองได้ รีบกางแขนปกป้องแม้รายต่อไปที่จะถูกตำหนิจะเป็นตนก็ตาม

“ ก็ห่วยแตกพอกันทั้งพ่อทั้งลูก จะให้ฉันตำหนิพวกแกอะไรอีก ไม่เหมือนฝั่งเจ้าพงศ์เห็นไหมเขาได้ดีทั้งพ่อทั้งลูก ไม่อายพี่อายหลานบ้างรึ ”

เสียงถกเถียงจากผู้ใหญ่ทำให้เดวาหลุบตาลงอย่างเบื่อหน่าย เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นแทบทุกครั้งที่ครอบครัวรวมตัวกัน

แพรวากับคุณลุงคุณป้า  ต่างก็นั่งยิ้มด้วยความภาคภูมิใจกับคำชม

“นี่เรียกมาบ้านเพราะคิดถึง หรือเหงาปากอยากด่าครอบครัววาค่ะ ” ในที่สุดเดวาก็เอ่ยขึ้นมา เมื่อทนเสียงในหัวไม่ไหว

“หยาบคายสุดๆ สอนลูกแกบ้างนะตาพูล ไม่เหมือนหลานแพรวา” หญิงชราตำหนิ

แพรวาเรียนเก่งกว่า

แพรวาวางตัวดีกว่า

แพรวาพูดจาน่าฟังกว่า

คำพูดของย่าทำเอาเดวากลอกตามองบน จนตาแทบจะหลุดออกจากเบ้า แค่เจอกันปีล่ะครั้งยังทำเอาเธอแทบประสาทเสีย

แต่ยังดีที่คุณลุงพงศ์ทรัพย์ช่วยพาทุกคนเปลี่ยนเรื่องคุย แต่ก็วนมาหาเรื่องพูดจาทับถมพ่อเธอไม่จบสิ้นอีกอยู่ดี

“บริษัทแกเป็นยังไงบ้างช่วงนี้” เจ้าสัวพงศ์ทรัพย์เอ่ยถามน้องชาย ไม่ได้เป็นห่วงอะไรแค่อยากพูดจาเย้ยหยันกับความขี้แพ้ไม่เอาไหนของน้องชายก็เท่านั้น   

“ตอนนี้ดีขึ้นเรื่อยๆ แล้วครับ” พูลทรัพย์เอ่ยตอบพี่ชาย

“พี่ก็นึกว่าจะเจ๊งไม่เป็นท่าเสียแล้ว แล้วแกไปได้นายทุนที่ไหนล่ะที่เข้ามาช่วยอุ้มไว้ ”

เจ้าสัวพงศ์ทรัพย์ พยายามสืบหาข้อมูลแต่ก็ไม่ปรากฏชื่อ  ไปไล่เช็กข้อมูลเรื่องการกู้ยืมเงินจากธนาคารก็ไม่พบข้อมูล  เลยอยากรู้ว่าใครมันใจดีถึงขั้นเอาเงินมาทิ้งให้น้องชายตัวเองฟรีๆ

 ถ้ารู้ก็คงเข้าไปคุยเพื่อให้ฝ่ายนั้นยุติการช่วยเหลือธุรกิจมันเสีย เพราะเขานี้แหละคือคนที่อยากให้ธุรกิจน้องชายเจ๊งมากที่สุด 

การเอาชนะระหว่างน้องชายกับเจ้าสัวพงศ์ทรัพย์  ถูกผู้เป็นแม่ปลูกฝังมาตั้งแต่เด็กจนติดเป็นนิสัย   ไม่เว้นแม้กระทั่งรุ่นลูกอย่างแพรวา

แม้จะไม่รู้จุดประสงค์ของแม่ตัวเอง  ว่าทำไปทั้งหมดเพื่ออะไรก็ตามเพราะต่างก็เป็นลูกทั้งคู่    แต่ก็นั้นแหละคำชมจากผู้เป็นแม่มันหอมหวาน  จนหลงลืมไปว่าพูลทรัพท์ก็คือน้องชายตัวเอง  ไม่ใช่ใครอื่น

“คนรู้จักนี่แหละครับ” พูลทรัพย์ตอบอย่างปัดๆ

“หรือแกไปกู้นอกระบบมา” คนเป็นพ่อที่เงียบฟังอยู่นานเอ่ยขึ้นบ้าง

“ไม่หรอกครับคุณพ่อ”

เดวาที่เงียบฟังผู้ใหญ่คุยกันอยู่นาน ถึงได้เข้าใจเหตุผลที่คุณพ่อท่าน  ต้องการห้ามปรามเรื่องการมีแฟนของเธอ  และยิ่งเป็นเรื่องเรียนเดวาต้องทำมันออกมาให้ดีที่สุด

“วา ขอไปช่วยคุณแม่ในครัวก่อนนะคะ”

เดวาลุกขึ้นตั้งใจจะเดินหนีบรรยากาศตรงหน้า แต่ยังไม่ทันก้าวไปถึงไหน

 แพรวาก็เดินตามออกมาติดๆ เพื่อตามมาพูดจาทับถมน้องต่อ....