22 ของหวง

ร่างสูงกลับเข้ามาในห้องอีกครั้งในเวลาเกือบตีสาม ขายาวก้าวตรงไปยังห้องนอนเป็นที่แรก ก่อนจะหยุดมองร่างเล็กที่ยังคงนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงเพียงครู่หนึ่ง

เขาไม่ได้ปลุกเธอ เพียงแค่เดินเลี่ยงเข้าไปในห้องน้ำเพื่อจัดการตัวเองให้เรียบร้อย ก่อนกลับออกมาแล้วทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างเบาที่สุด เพื่อไม่ให้รบกวนคนหลับ

“อื้อ…” เสียงครางงัวเงียดังขึ้นเบา ๆ เพียงแค่มีมือเย็นยื่นเข้ามาสัมผัสที่แขนเธอ ก่อนคนตัวเล็กจะขยับหนีสัมผัสเย็นเล็กน้อย

“ฉันกวนเธอหรือเปล่า” เอ่ยถามเสียงเบา เมื่อเห็นดวงตากลมสวยพยายามปรือตาฝืนความงัวเงียขึ้นมองเขาไม่ต่างกัน

“เปล่าค่ะ แต่มือพี่เย็น” นั้นเป็นสาเหตุที่ทำให้เดวารู้สึกตัวตื่น

“นอนต่อเถอะ ” มือหนาเลือนมาสวมกอดร่างเล็กไว้

“พี่เลอร์เพิ่งกลับมาเหรอคะ…”

“อืม....”

“เรื่องเมื่อตอนกลางวัน พี่ไม่ได้โกรธวาใช่ไหม” ยอมรับว่าเดวายังคงรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี

“ไม่หรอก”

“พูดจริงนะคะ…” เสียงถามแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับลมหายใจ มิลเลอร์มองใบหน้าที่กำลังจะหลับลงอีกครั้ง ก่อนตอบสั้น ๆ

“ฉันไม่โกรธเธอเพียงแค่เรื่องไร้สาระแบบนั้นหรอก”

“งั้น…ฝันดีนะคะ”

“ฝันดี”

มาเฟียหนุ่มเอื้อมมือไปลูบศีรษะเล็กเบา ๆ ก่อนปิดไฟหัวเตียง แล้วปล่อยให้ความเงียบยามค่ำคืนกลับเข้าปกคลุมห้อง จนทั้งสองผล็อยหลับไปด้วยกันอีกครั้ง...

เช้าวันต่อมา....

เดวาตื่นแต่เช้าตามเสียงของนาฬิกาปลุก เธอรีบลุกอาบน้ำแต่งตัวในชุดนักศึกษาถูกระเบียบ แล้วออกมานั่งทานมื้อเช้า ที่มีทามเป็นคนที่ทำหน้าที่เข้ามาเตรียมให้

“วันนี้พี่ทามไม่ต้องไปส่งนะคะ วาจะขับรถไปเอง พอดีเรียนเสร็จต้องกลับบ้านไปหาคุณพ่อคุณแม่ค่ะ”

“บอกนายหรือยังครับ”

“ยังไม่ได้บอกต่อหน้าค่ะ แต่วาส่งข้อความบอกพี่เลอร์ไว้ในแชตแล้ว” ซึ่งตอนนี้มิลเลอร์ยังคงนอนไม่ตื่น อีกอย่างเธอไม่อยากรบกวนเวลานอนเขา เมื่อคืนกว่าจะกลับมานอนกับเธอก็น่าจะเกือบเช้าได้

“ครับงั้นผมขอตัว” ทามก้มศีรษะให้เดวาเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกไปจากห้องเพื่อเตรียมตัวไปทำงานอย่างอื่นช่วยเพทาย

เดวานั่งทางมื้อเช้าต่อจนเสร็จ  ถึงได้นำจานไปล้างเก็บเข้าที่ให้เรียบร้อย ก่อนหยิบกระเป๋าขึ้นสะพายและตรวจดูสัมภาระของตัวเองอีกครั้ง เพราะหลังเลิกเรียน เธอตั้งใจจะขับรถกลับบ้านทันที และวันนี้เดวาเลือกที่จะใช้รถยนต์ตัวเอง หากขับรถมิลเลอร์คันล่ะหลายสิบล้านกลับบ้าน เธอคงต้องนั่งตอบคำถามของพ่อแม่อย่างไม่รู้จบ

เย็นวันเดียวกัน ....

ทันทีที่รถจอดเดวาจอดสนิท ประตูบ้านหลังใหญ่ก็เปิดออกมาทันที ราวกับว่าคนในบ้านเฝ้ารอการกลับมาของเธอตลอดว่า

“ น้องวาลูก! ” เสียงของผู้เป็นแม่ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้างของความดีใจ

“วาคิดถึงคุณแม่มากเลยค่ะ ” เดวารีบลงจากรถแล้วเดินเข้าไปกอดมารดาแน่น ก่อนจะถูกอีกฝ่ายลูบศีรษะอย่างเอ็นดู

“แม่ก็คิดถึงหนู นี่ผอมลงหรือเปล่าลูก ช่วงนี้กินข้าวครบมื้อบางไหมเนี่ย”

“ครบค่ะ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนั้นหรอก ชาบู หมูกระทะ วาเติมเข้าร่างกายทุกอาทิตย์ ช่วงนี้กินแซ่บมากค่ะ”

“ได้ยินแบบนี้แม่ก็สบายใจ”

“แล้วคุณพ่อละคะ”

“อยู่ในห้องรับแขกน่ะ นั่งรอน้องวากลับมานั่นแหละ รายนั้นนะบ่นเช้าบ่นเย็นว่าคิดถึงลูกสาว นี่ถ้าน้องวาไม่มาวันนี้ มีหวังพ่อเขาคงบุกไปตามตัวน้องวาถึงคอนโด” คำพูดของแม่ทำเอาเดวาถึงกับหน้าถอดสี เพราะช่วงหลังๆ ที่ผ่านมานี้เกือบสองเดือนได้ ที่เดวาแทบไม่มีโอกาสได้กลับไปยังห้องของตัวเองเลย

สงสัยกลับไปครั้งนี้ เธอคงต้องไปตกลงกลับมิลเลอร์ใหม่เสียแล้ว

“ มีอะไรหรือเปล่าลูก ”

“เปล่าค่ะ แค่คิดว่าดีแล้วที่พ่อกับแม่ไม่ไป พอดีห้องวาตอนนี้รกมากมีแต่เศษผ้าเต็มไปหมด” เดวายิ้ม ก่อนเดินเข้าไปด้านในพร้อมมารดา

เพียงก้าวเข้ามาในห้องรับแขก เดวาก็เห็นบิดานั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโซฟา ชายวัยกลางคนลดหนังสือในมือลง ก่อนมองลูกสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า

“กลับบ้านได้สักทีนะเรา”

“คิดถึงวาเหรอคะ”

“ คิดถึงสิก็ลูกสาวพ่อทั้งคนนี่ ” คำตอบของบิดาทำให้เดวาหลุดยิ้มกว้าง ก่อนรีบเดินเข้าไปสวมกอดคนเป็นพ่อด้วยความคิดถึง

“วาก็คิดถึงคุณพ่อเหมือนกันค่ะ”

“ไหนดูสิ โตขึ้นหรือเปล่าเนี่ย”

ผู้เป็นพ่อผละออกเล็กน้อย ก่อนยกมือขึ้นลูบศีรษะลูกสาวอย่างเอ็นดู พลางมองสำรวจลูกสาวสุดที่รักตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ยังผอมเหมือนเดิม กินข้าวครบมื้อบ้างไหมเรา”

“ครบค่ะ คุณแม่ก็ถามวาเหมือนกับคุณพ่อเลย”

“ก็แม่กับพ่อเป็นห่วง”

เดวาหัวเราะร่ามีความสุข ก่อนขยับเข้าไปนั่งสวมกอดแขนบิดาเอาไว้แน่น

บรรยากาศภายในบ้านหลังใหญ่เต็มไปด้วยความอบอุ่น เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของคนในครอบครัวดังสลับกันไปตลอดมื้อค่ำ ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันเข้านอนในเวลาต่อมา

เดวากลับเข้าห้องของตัวเองแล้วทิ้งตัวลงบนเตียง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเกมกับปูเป้ฆ่าเวลาอย่างสบายใจ

ครืด.....

เสียงสั่นของโทรศัพท์ที่ดังขึ้นขัดจังหวะ ทำให้เดวาชะงัก มือที่กำลังจะกดหน้าจอหยุดค้าง ก่อนเจ้าตัวจะถอนหายใจอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย

“ใครโทรมาตอนนี้เนี่ย…”

แต่ทันทีที่เหลือบเห็นชื่อบนหน้าจอ ความหงุดหงิดเมื่อครู่ก็หายไปแทบจะทันที แล้วรีบกดรับสายยกโทรศัพท์มือถือขึ้นแนบหู

“ค่ะพี่เลอร์”

เพียงแค่เดวาเอ่ยทักปลายสาย เสียงทุ้มคุ้นหูจากอีกฝั่งก็ดังขึ้น น้ำเสียงเขาติดความหงุดหงิดเล็กน้อย

[บ้านเธออยู่ดาวอังคารหรือไง ถึงบ้านแล้วทำไมถึงไม่ทักบอกฉัน] เดวาหลุดยิ้มกับความเป็นห่วงเกินเบอร์ของเขา

“วาก็ส่งข้อความบอกแล้วนั้นไงคะ”

[ฉันหมายถึงตอนถึงบ้าน] ยอมรับว่าเขาเป็นห่วงคนตัวเล็กมาก

“อ๋อ...ลืมค่ะ”

[ลืมเก่ง อีกหน่อยก็คงลืมว่ามีฉันเป็นผัว]

“ก็ไม่ใช่ผัวจริงๆ นี่คะ” เดวายังไม่หยุดที่จะกวนประสาทมิลเลอร์กลับ เวลามิลเลอร์แสดงความรู้สึกหึงหวง มันทำให้เธอรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

[อยากให้ฉันไปย้ำเตือนสถานะถึงที่บ้านเธอสินะ ดีเหมือนกันพ่อกับแม่เธอจะได้รู้ไปเลยว่าลูกสาวตัวเองมีผัวแล้ว ] เสียงเหี้ยมเค้นลอดไรฟัน ไม่สบอารมณ์กับคำพูดของคนตัวเล็กที่ได้ยิน

“อย่าทำอะไรบ้าๆ นะคะ ”

[ก็อย่ามาพูดอะไรที่มันไม่เข้าหู ให้ฉันได้ยินอีก]

“ขอโทษค่ะ อีกอย่างวาไม่ได้จะเมินเฉยใส่พี่เลอร์นะ พอดีว่าวากลับมาเจอคุณพ่อคุณแม่ แล้วคุยกันเพลินไปหน่อย” น้ำเสียงของเดวาอ่อนลงเล็กน้อย ก่อนถามมิลเลอร์กลับบ้าง

“แล้วพี่โทรมามีอะไรหรือเปล่าคะ”

ปลายสายเงียบไปอีกครั้ง

[คิดถึง] เพียงคำพูดสั้นๆ แต่ทำเอาเดวานิ่งไปหลายวินาที ก่อนใบหน้าหวานจะค่อย ๆ ขึ้นสีแดงระเรื่อเขินอายกับคำพูดของเขา

“คิดถึงพี่เลอร์เหมือนกันค่ะ…”

[เป็นเด็กดีนะ ฉันต้องไปทำงานแล้ว]

“ค่ะ ตั้งใจทำงานนะคะ ห้ามให้ท่าผู้หญิงอื่นด้วย”

[ทำไมหวงฉันหรือไง]

“ไหนบอกว่าเป็นผัววาไงคะ แล้ววาจะหวงคนของวาไม่ได้เหรอคะ” เดวาย้อนถามกลับบ้าง

[หึ!]

เสียงหัวเราะพึงพอใจของมิลเลอร์ดังผ่านโทรศัพท์ให้เดวาได้ยิน ทำให้คนตัวเล็กรับรู้ว่าเขากำลังรู้สึกชอบใจกับคำพูดของเธอ จนเดวาเองต่างก็เผลอยิ้มตามโดยไม่รู้ตัว….