28 หักหน้า

“แสดงว่าคุยกันทุกเรื่องจริงๆ สินะ ” ชายวัยกลางคนเริ่มจะเข้าใจทุกอย่าง

“ครับ เราพยายามจะคุยกัน และเข้าใจกันให้ได้ทุกเรื่อง”

คำตอบที่มั่นคงของชายหนุ่มทำให้ผู้เป็นพ่อพยักหน้าช้า ๆ ก่อนนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

“เมื่อไม่กี่วันก่อน ลูกสาวผมหอบเงินสดกลับมาบ้านสิบล้าน เงินของคุณหรือเปล่า? ”

“ครับ ผมเป็นคนเอาเงินนั้นให้น้องเอง” มิลเลอร์ในตอนนี้ต้องคอยตอบคำถาม ราวกับกำลังถูกซักประวัติ

“บ้านเราไม่ได้ต้องการเงินแล้ว เดี๋ยวผมจะเอามาคืนคุณ”

“เงินนั้นผมให้น้องวาครับ”

“แต่มันเยอะเกินไป ลูกสาวผมแกยังเด็ก ไม่มีเรื่องจำเป็นต้องใช้เงินมากมายขนาดนั้น”

มิลเลอร์ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ถ่อมตัวทั้งพ่อทั้งลูก

“เก็บเอาไว้เถอะครับ เงินนั้นผมก็ได้มาฟรีๆ”

ชายวัยกลางคนขมวดคิ้วทันที

“เงินสิบล้านเนี่ยนะ ได้มาฟรี ๆ?”

“ครับ”

“คุณทำธุรกิจอะไรถึงได้เงินฟรีเป็นสิบๆ ล้าน”

“ไม่ได้ฟรีขนาดนั้นครับ” มิลเลอร์หัวเราะเบา ๆ ระหว่างตอบ “ถือว่าเป็นเงินที่ผมตั้งใจให้คนที่ผมรักมากกว่า”

ชายวัยกลางคนถอนหายใจอย่างจนปัญญา

“ตามใจคุณก็แล้วกัน ว่าแต่ คุณนี่…พูดเก่งเหมือนกันนะ ไม่เหมือนตอนที่เราคุยงานครั้งแรกๆ หรือในข่าวเลย”

“ผมก็พูดตามปกตินี่ครับ”

“ไม่เลยสักนิด ตอนนี้กับตอนนั้นคุณเหมือนคนละคน” ไม่ทันที่มิลเลอร์จะได้ตอบ

“พี่เลอร์…”

เดวาในชุดนอนกระโปรงเดินงัวเงียส่งเสียงเรียกดังมาจากทางบันได ส่งผลให้ชายทั้งสองที่กำลังคุยกันอยู่หันไปมองพร้อมๆ กัน

มิลเลอร์รีบลุกแล้วเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กในทันที เนื่องจากกลัวอีกฝ่ายพลัดตกลงมาเสียก่อน

“เดินลงบันได ทำไมถึงไม่ลืมตาเดี๋ยวก็ตกลงมาแข้งขาหักหรอก” แม้จะฟังเหมือนกำลังดุ แต่กลับไม่มีน้ำเสียงจริงจังอยู่เลยสักนิด

“วา...ง่วงนี่ค่ะ” เดวาพึมพำเสียงออดอ้อน ก่อนเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาปรือ “ตื่นมาหาพี่เลอร์ไม่เจอ ไหนบอกว่าจะรอกลับพร้อมกันไงคะ”

แขนเล็กสวมกอดเอวสอบคนตรงหน้าแน่น เพราะรูปร่างมิลเลอร์ทั้งหนาและสูงใหญ่ ทำให้อีกฝ่ายบดบังคนที่นั่งอยู่ด้านหลังมิด

“ก็ยังไม่ได้ไปไหนนี่”

“กลับไปนอนกับวาก่อนนะคะ” เตรียมท่าจะจูงมือมิลเลอร์ให้เดินตาม แต่เสียงเรียกของผู้เป็นพ่อทำเอาเดวาชะงักขา

“เดวา…”

“…..” หญิงสาวค่อย ๆ หันกลับไป ก่อนชะโงกหน้าออกจากแผ่นหลังกว้างของมิลเลอร์ แล้วส่งยิ้มแห้ง ๆ ทักทายพ่อตัวเอง “อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณพ่อ”

ผู้เป็นพ่อถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนกวักมือเรียกลูกสาว

“มานี่เลยเรา”

“ค่ะ…” เดวาค่อย ๆ เดินเข้าไปหาผู้เป็นพ่ออย่างรู้ชะตากรรม ขณะที่มิลเลอร์กลับยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย แล้วเดินตามหลังเดวาไปติดๆ

อีกด้าน....

ข่าวความสัมพันธ์ระหว่างมิลเลอร์กับแพรวาที่เคยถูกพูดถึงอยู่หลายวัน จู่ ๆ ก็เงียบหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น ทว่าความเงียบกลับไม่ได้หมายความว่าเรื่องราวทุกอย่างจบลง

เพราะในช่วงสายของวันนั้นเอง โซเชียลมีเดียของมิลเลอร์ที่แทบจะทิ้งร้างมานาน กลับมีความเคลื่อนไหวขึ้นมา

เพียงแค่โพสต์เดียว ก็ทำเอาโลกออนไลน์ดังสนั่น ภาพถ่ายของชายในชุดสูท กำลังยืนสวมกอดหญิงสาวในชุดนักศึกษาจากด้านหลัง แม้ใบหน้าของฝ่ายหญิงจะถูกบดบังเอาไว้จนมิดชิด จนไม่สามารถมองออกว่าเป็นใคร

แต่ที่แน่ๆ ภาพถ่ายนั้นสื่อออกมาชัดเจน ว่าตัวจริงของมิลเลอร์ ไม่ใช่แพรวาแน่นอน

กรี๊ด....

แพรวาที่เห็นข่าวแทบจะปาโทรศัพท์ในมือทิ้ง ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ

การที่มิลเลอร์เลือกโพสต์ภาพแบบนี้ออกสู่สาธารณะ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยออกมาแก้ข่าวเรื่องของเธออย่างจริงจัง มันไม่ต่างอะไรจากการจงใจหักหน้าเธอต่อหน้าคนทั้งประเทศ

ยิ่งคิดถึงภาพที่เธอเคยพยายามสร้างเรื่อง  ให้คนรอบข้างเข้าใจว่าเธอกับมิลเลอร์กำลังคุย ๆ กันอยู่ ความอับอายก็ยิ่งถาโถมเข้ามา

“เด็กผู้หญิงคนนั้นมันเป็นใคร ไหนข่าวบอกว่าลูกคบกันกับคุณมิลเลอร์แล้วยังไงยัยแพร!” ผู้เป็นแม่เอ่ยถามน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

เธออุตส่าห์เอาเรื่องนี้ไปพูดในวงสังคมตั้งมากมาย ว่าลูกสาวของตัวเองกำลังคบหากับทายาทนักธุรกิจชื่อดัง แถมยังเป็นคนที่มีอิทธิพลไม่น้อย

แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่า ข่าวทั้งหมดที่เธอเคยพูดเอาไว้กำลังย้อนกลับมาตบหน้าตัวเอง

“แพรจะไปรู้เหรอคะ แพรก็เห็นพร้อมกับที่คุณแม่เห็นนี่แหละ ” แพรวาเถียงกลับน้ำเสียงหงุดหงิด  ทำไมเรื่องบ้าๆนี้มันต้องเกิดกับเธอด้วย

“แล้วที่ผ่านมาเขาไม่ได้แสดงออกอะไรกับลูกเลยหรือไง?”

“เขาวางท่าหวงตัวกับแพรจะตาย! แต่ที่แพร งงคือเขาที่เป็นคนรักความเป็นส่วนตัว แต่กลับปล่อยให้ตัวเองตกเป็นข่าวกับแพรมาได้ตั้งนาน  แล้วอยู่ๆเขาก็มาหักหน้าแพรแบบนี้แพรจะทำยังไงได้! ” เสียงของแพรวาดังขึ้นอย่างควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามระงับความโกรธ

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดภาพนั้นอีกครั้ง ยิ่งมองก็ยิ่งเจ็บใจ ผู้หญิงในภาพไม่เห็นแม้แต่ใบหน้า แต่กลับได้รับสิ่งที่เธอพยายามเรียกร้องจากมิลเลอร์มาตลอด โดยไม่ต้องพยายามทำอะไรเลย

“มันเป็นใครกันแน่...”

แพรวาพึมพำ ก่อนสายตาจะสะดุดกับรายละเอียดเล็ก ๆ ในภาพ กำไลข้อมือแบรนด์เนมที่ผู้หญิงคนนั้นกำลังสวมอยู่ มันคล้ายกับใครบางคนที่เธอเคยเห็น ดวงตาของแพรวาเบิกกว้างขึ้นช้า ๆ  เทียบกับรูปร่างและทรงผมก็คือใช่เลย

“อย่าบอกนะว่า...”

ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว  ถ้าผู้หญิงในภาพนั้นเป็นคนที่เธอกำลังคิดจริง ๆ  งั้นเธอก็พอจะมีทางออกของเรื่องนี้แล้ว 

ด้านมิลเลอร์กับเดวาหลังจากทานมื้อเช้ากับครอบครัวเดวาเสร็จ และอยู่พูดคุยกับพ่อเดวาต่อเล็กน้อย ในที่สุดก็ถึงเวลาที่มิลเลอร์จะต้องกลับไปทำงานของตัวเองบ้าง แน่นอนว่าเขาไม่ลืมพาคนตัวเล็กติดรถไปด้วย

“วาต้องไปด้วยเหรอคะ” เดวาถามขณะถูกมิลเลอร์จูงมือออกจากบ้าน

“อืม”

“แต่วันนี้วาตั้งใจว่าจะอยู่ทำงานกับคุณแม่นะคะ มีแบบเสื้อผ้าที่วาจะต้องดูด้วย”

“หยุดทำงานบ้างเถอะ”

“ไหนพี่เลอร์บอกว่าตั้งใจทำสิ่งที่ชอบ มีความสุขกับมัน ก็นี่ไงคะสิ่งที่วาชอบ”

“สิ่งที่เธอชอบมากที่สุด มันควรจะเป็นฉันมากกว่างานเธอนะเดวา”

“โกรธวาอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย เรียกชื่อเต็มเสียงแข็งเลย”

“ก็มันน่าโกรธไหม”

“พี่เลอร์นี่เอาแต่ใจจริง ๆ”

“ เธอก็เอาแต่ดื้อเหมือนกันนั้นแหละ  ”

เดวาทำหน้ามุ่ย แต่สุดท้ายก็ยอมเดินตามแรงจูงมิลเลอร์ไปขึ้นรถแต่โดยดี

ทว่าก่อนจะเข้าไปจัดการงานที่บริษัทของตัวเอง มิลเลอร์มีธุระต้องแวะไปหาเอเดนเสียก่อน

รถหรูเลี้ยวเข้าไปจอดบริเวณด้านหน้าสถานประกอบการของเอเดน ชายหนุ่มลงจากรถก่อนหันกลับมาเปิดประตูให้เดวา จูงมือพาแฟนสาวเข้าไปด้านในด้วย

“เด็กดีนั่งรอฉันอยู่ในห้องนี้นะ ห้ามออกไปไหน” มิลเลอร์พาเดวาเข้าไปนั่งรอยังห้องวีไอพีหรู ภายนอกมองเข้ามาจะเป็นกระจกสีดำมืดทึบ หากแต่ภายในมองออกไป กระจกกับโปร่งใสมองเห็นภาพด้านนอกชัดเจน

“ค่ะ” เดวาพยักหน้ารับ ก่อนเดินไปนั่งที่โซฟาเพื่อรอมิลเลอร์อย่างว่าง่าย

ก่อนไปมิลเลอร์ไม่ลืมสั่งของทานเล่น และเครื่องดื่มไร้แอลกอฮอล์เข้ามาให้เดวาด้วย

ระหว่างนั่งรอในห้องความว่างทำให้เดวากวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างสนใจ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เข้ามาในสถานที่แบบนี้

จนกระทั่งสายตาเธอไปสะดุดเข้ากับผู้หญิงคุ้นตาทั้งสองคน....