เมียนอกสถานะ 4

อีกฟากหนึ่ง ภายในร้านเสื้อผ้าแบรนด์หรูที่มือชื่อเสียงโด่งดังผู้คนมากมายต่างรู้จัก ชายหญิงคู่หนึ่งเดินควงคู่กันเข้าไปในร้านแห่งนี้  พนักงานต่างคอยดูแลลูกค้าที่เป็นนางแบบสาวแถวหน้าอย่างดีที่เดินควงคู่มากับ

ปริภัทร์ พรหมพิริยะ ที่เพิ่งแต่งานไปเมื่อไม่นาน เขามากับนางแบบสาวแน่นอนไม่วายที่จะมีคนติฉินนินทา

“ปัทคะ… ปัทว่าชุดนี้สวยเหมาะกับแพนไหมคะ” แพน กวิตา นางแบบสาวชื่อดังเอ่ยถามความคิดเห็นชายหนุ่ม

“สวยครับแพน ชุดไหนผมว่าก็เหมาะกับแพนทั้งนั้นแหละครับ” เขาว่าพลางสอดส่ายส่ายตาไปรอบ ๆ แต่พลันสายตาสะดุดกับร่างบอบบางของภัคพิญา เมียแต่งของเขาเดินเคียงคู่ควงแขนอยู่กับผู้ชายคนหนึ่งที่เขาไม่รู้ว่าใคร สายตาของเขาและเธอสบประสานกันครู่หนึ่งก่อนที่อีกฝ่ายจะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ชายหนุ่มมองตามสองร่างด้วยความสงสัย แล้วค่อยหันมาสนใจคนที่กำลังเลือกของ

“ชุดนี้สวยไหมคะ ปัท” เขามักจะได้ยินคำถามเหล่านี้เสมอเมื่อมาเลือกซื้อของกับเจ้าหล่อน

“สวยครับ ว่าแต่เลือกได้หรือยัง”

“ได้แล้วค่ะ แพนขอไปจ่ายเงินก่อนนะคะ”

“ไม่เป็นไรฉันจัดการให้” กวิตายิ้มพรายออกมาเมื่อได้ยินเช่นนั้น นางแบบสาวว่าไปแบบนั้นเพราะหล่อนรู้เมื่อเธอจะจ่ายทีไรชายหนุ่มมัก

จะเป็นคนจัดการค่าใช้จ่ายให้เสมอ

“แต่ว่า” เจ้าหล่อนกำลังจะแย้งแต่ถูกเข้าตัดบทโดยการเดินไปจ่ายเงินและถือถุงเสื้อผ้าของเธอไว้ในมือก่อนจะเอ่ยถามเจ้าหล่อนว่าเวลานี้ก็ใกล้จะเย็นแล้วหิวหรืออยากหาอะไรทานหรือไม่ซึ่งเขาก็ตามใจหล่อนอยากจะกินหรือซื้ออะไรเขาพาเธอไปทุกที่หลังจากที่ทั้งสองรับประทานอาหารเย็นเรียบร้อย ปริภัทร์ขับรถไปส่งกวิตาที่คอนโดมิเนียมหรูของหล่อน

นางแบบสาวออดอ้อนให้ชายหนุ่มนอนค้างกับเธอเหมือนทุกครั้ง

 แต่ครั้งนี้เขาปฏิเสธหล่อนไปโดยอ้างเหตุผลว่าเขามีงานที่ต้องจัดการโดยให้ลูกน้องเอาไปให้ที่บ้าน แต่จริง ๆ แล้วเขาอยากจะไปจัดการอะไรบางอย่างเท่านั้น หล่อนจำต้องปล่อยชายหนุ่มไปด้วยความเสียดาย

แสงสีนวลของดวงจันทร์ที่ลอยเด่นดั่งราชินีเป็นสง่าท่ามกลางท้องฟ้ามืดมิดส่องสว่างเหมือนดั่งเช่นทุกค่ำคืน รถยนต์สัญชาติญี่ปุ่นแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าประตูเหล็กบานใหญ่ไม่นานร่างเล็กของภัคพิญาก้าวขาลงจากรถคันนั้น หญิงสาวเคาะกระจกรถสองถึงสามครั้งคนภายในรถก็ลดกระจกลงแล้วก้มตัวลงให้อยู่ในระดับเดียวกัน

“ขอบใจนะที่แวะไปรับที่โรงพยาบาลน่ะ” หญิงสาวเอ่ยอย่างขอบคุณคนตรงหน้าหลังจากที่เธอนั้นนัดทานข้าวกับเพื่อนและชอปปิงแล้วภัคพิญาก็กลับไปที่โรงพยาบาลอีกครั้งด้วยความเป็นห่วงยาย

“ไม่เป็นไรหรอกย่ะ คราวหน้าคราวหลังก็อ้อนผัวให้ผัวซื้อรถให้สิยะ” เอ่ยออกไปอย่างหยอดเย้าเพื่อนของอธิกร

“หยุดพูดเลย ขอบใจที่มาส่งนะ”

“ไม่เป็นไร รีบเข้าบ้านไป เดี๋ยวผัวรอ” หญิงสาวพยักหน้าโบกมือขึ้นไปมาจากนั้นอธิกรเลื่อนกระจกรถขึ้นแล้วขับออกไป แน่นอนว่าเวลานี้สามีของเธอนั้นยังคงไม่กลับบ้านเพราะรถสปอร์ตคันหรูที่เขาใช้ขับประจำของนั้นไม่ได้จอดอยู่ภายในโรงจอดรถ ภัคพิญาเปิดประตูรั้วเหล็กบานเล็กที่อยู่ข้างบ้านออกและเดินเข้าไปโดยไม่ลืมตรวจตราล็อกให้เรียบร้อย

หญิงสาวเดินเข้ามาภายในบ้านซึ่งไร้แสงสว่างจากไฟฟ้า เธอนั้นไม่ได้แปลกใจอะไรเพราะบ้านหลังนี้อยู่กันเพียงสองคนเท่านั้นคือเธอกับปริภัทร์ เดินเข้ามาอย่างไม่ใส่ใจแต่อยู่ ๆ ไฟกลางห้องนั่งเล่นก็สว่างขึ้นทำเอาหญิงสาวตกใจไม่น้อย หันซ้ายแลขวาดูว่าใครกันเป็นคนเปิดมัน แต่แล้วก็ต้องสะดุดกับร่างของปริภัทร์ผู้เป็นสามียืนกอดอกมองเธอแววตาโกรธเกรี้ยวบนเชิงบันใดข้าง ๆ สวิตช์ไฟที่เปิดเมื่อครู่

“คุณปัท!” หญิงสาวเรียกชื่อเขาอย่างตกใจ

“ใช่ฉันเอง… ตกใจขาดนั้นเลยเหรอที่เห็นฉันอยู่บ้าน” ร่างสูงเดินเข้ามาหาร่างบางที่ยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ใกลจากเขา

“ฉันก็ตกใจนิดหน่อยค่ะ ไม่คิดว่าคุณจะกลับมาบ้าน” หญิงสาวตอบกลับเสียงอ่อนเพราะเธอนั้นไม่อยากหาเรื่องเข้าตัวหรือทะเลาะกับเขา

รู้ว่าเขาไม่ชอบหน้าเธอ

“ทำไมนี่บ้านฉันทำไมฉันจะกลับมาไม่ได้ หึ...กลับบ้านเอาป่านนี้ไปถึงสวรรค์ชั้นไหนมาล่ะ”

“นี่คุณ… พูดเรื่องอะไรฉันไม่เข้าใจ”

“อย่ามาทำเป็นไร้เดียงสา พูดจาทำเป็นไม่รู้เรื่องไปหน่อยเลย ออกจากบ้านไปแต่เช้ากลับกลับบ้านเอาป่านนี้ไปถึงสวรรค์ชั้นไหนมาล่ะ” ชายหนุ่มว่าเสียงแข็งแล้วย่างก้าวเข้าหาเธอช้า ๆ สองมือแกร่งบีบเข้ากับไล่มนของหญิงสาวและจับเขย่าจนหัวสั่นหัวคลอน

“มันจะมากเกินไปแล้วนะ” หญิงสาวพยายามสะบัดให้หลุดจากการเกาะกุมของเขา

“มันไม่มากไปสำหรับผู้หญิงมักง่าย หน้าเงินอย่างเธอหรอก” ว่าแล้วก็กระชากแขนเรียวของภัคพิญาขึ้นไปยังชั้นสองทั้งลากทั้งดึงไปตามแรงของเขาด้วยความโกรธจากเรื่องวันนี้

“คุณปัท… ปล่อยฉันนะ” เธอว่าพยายามรั้งกายเอาไว้แต่ก็ไม่เป็นผล และทันทีที่ประตูห้องปิดลงก็เหวี่ยงเธอลงบนเตียงอย่างแรง

“คุณจะทำอะไร” เธอถามด้วยหน้าตาที่ตื่นตระหนกกับท่าทางของเขา ยันกายขยับตัวให้ออกห่างรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านจากกายคนตรงหน้า

“อย่าทำเป็นไร้เดียงสาไม่เคยไปหน่อยเลย” เขาว่าแล้วกระชากเท้าเรียวให้เข้ามาอยู่ใต้ร่างจากนั้นเขาก็คร่อมเธอเอาไว้แขนสองข้างที่กำลังจะทุบตีเขาถูกรวบตรึงเอาไว้กับเตียงนุ่มก่อนก้มซุกไซ้ลำคอขาวผ่องจนเกิดรอยท่ามกลางเสียงขอร้องอ้อนวนของเธอ

“คุณปัทปล่อยฉันนะ อย่าทำอะไรฉันเลย” อยู่ ๆ น้ำใส ๆ ก็ไหลออกมาเขากำลังจะย่ำยีเธอ

“ฮึ ดีใจถึงกับร้องไห้เลยหรือไง” เขาว่าน้ำเสียงเย้ยหยันคนใต้ร่างอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะผละออกจากร่างบางที่เสื้อผ้าหลุดรุ่ยจากฝีมือของเขา

หญิงสาวได้แต่กอดตัวเองเอาไว้

เขามองด้วยความสมเพชกับผู้หญิงหน้าด้านไร้ยางอายอย่างเธอแล้วเอ่ยอีกประโยคหนึ่งก่อนจะเดินออกจากห้องไปปิดประตูลงอย่างแรง

ทิ้งให้ร่างบางนั้นกอดตัวเองนอนร้องไห้อยู่บนเตียง

“คืนนี้ฉันไม่มีอารมณ์ อีกอย่างเธอคงอิ่มจากไอ้เวรที่มาส่งแล้วฉันคงไม่ต้องปรนเปรอให้เธอหรอกนะ”