หายไป...(1)

ประตูรั้วเลื่อนอัตโนมัติเปิดออกคนเจ้าเนื้อเดินออกมาเหมือนไร้เรี่ยวแรง ใบหน้ายังคงซีดเซียวเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือคราบน้ำตาและนัยน์ตาขาวแดงก่ำซึ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก ก้าวยังไม่ทันถึงตัวรถก็เหมือนว่าจะล้มลงตุลย์ธรรีบวิ่งเข้าไปประคอง

“มน! เป็นอะไรหรือเปล่า”

“มนแค่เวียนหัวนิดหน่อยเราไปกันเถอะค่ะ”

หญิงสาวฝืนตัวเองเดินไปเปิดประตูรถขึ้นไปนั่ง ระหว่างทางดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยหยดน้ำใสเหมือนคนจะร้องไห้อยู่ตลอดเวลา

ตุลย์ธรไม่ได้เอ่ยถามอะไรเพราะดูจากสภาพจิตใจแล้วคนตัวกลมคงเสียใจจากเรื่องอะไรบางอย่างมา หากอยากเล่าหรือระบายอะไรก็คงเล่าออกมาเองโดยที่เขาไม่ต้องถามให้กระทบกระเทือนจิตใจหรอก

“พี่ตุลย์”

“หืม” สลับสายตาจากท้องถนนหันไปหาคนเรียก

“ช่วยขับรถให้ช้าลงได้ไหมคะ ทำยังไงก็ได้ให้ไปถึงพิษณุโลกตอนสายของวันพรุ่งนี้ มนไม่อยากตอบคำถามพ่อกับแม่ว่าทำไมถึงกลับบ้านกะทันหันช่วงดึก ไม่ต้องห่วงเรื่องค่าน้ำมันนะคะ เดี๋ยวมนจัดการทุกอย่างให้เอง”

เธอลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท ก่อนจะยกกำปั้นทุบหัวตัวเองเบา ๆ ที่เพิ่งนึกได้ว่าไปรบกวนพี่เขานอกเวลาทำงานแถมยังไหว้วานให้พากลับบ้านที่ต่างจังหวัดอีกด้วย

ตุลย์ธรอมยิ้มให้กับความแปรปรวนอารมณ์ของคนนั่งข้างแล้วเปลี่ยนเป็นหัวเราะผ่านลำคอ

“พี่ตุลย์หัวเราะอะไรเหรอคะ”

“ก็หัวเราะเรานั่นแหละ น่าเอ็นดูจริงเชียว ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก เขามีงบให้เบิก แต่ถ้ามีส่วนต่างก็แค่จ่ายเอง แต่พี่ขอเป็นคนจ่ายนะเพราะถือว่ามาพักผ่อนไปในตัว”

“มันไม่มากไปเหรอคะ”

“จะมากอะไร ค่าน้ำมันไม่กี่บาท อีกอย่างพี่จำได้ว่าสมัยเรียนมนเคยบอกว่าบ้านที่ต่างจังหวัดเป็นบ้านสวน พี่ก็เลยอยากไปเห็นกับตาสักครั้ง”

“โฮ นานขนาดนั้นพี่ยังจำได้อีกเหรอคะ”

ความโศกเศร้าหายไปจากแววตาเล็กน้อยเมื่อจุดสนใจเปลี่ยนมาเป็นความหลังของคนทั้งคู่ มนลิตาลืมเรื่องเจ็บปวดจากเวทัศไปชั่วขณะ

“จำได้สิ พี่จำได้ด้วยนะว่าบ้านสวนชื่อว่าลิตาที่มาจากชื่อน้องมน”

“จำเก่ง สมกับที่เรียนคณะนิติศาสตร์จริงเชียว”

หล่อนยิ้มกว้างออกมาก่อนจะอ้าปากหาว ดวงตาปรือลงจนแทบปิด ช่วงนี้เธออ่อนเพลียง่ายแถมยังง่วงนอนอยู่ตลอดเวลาและก็เพิ่งรู้สาเหตุว่ามาจากที่ตัวเองตั้งครรภ์

“ถ้าง่วงก็นอนเถอะ เดี๋ยวพี่เปิดจีพีเอสไปเริ่มต้นที่ตัวเมืองพิษณุโลกก็แล้วกัน ไปถึงที่นั้นก็น่าจะหกโมงเช้า”

“ถ้าอย่างนั้นมนไม่เกรงใจแล้วนะคะ ง่วงนอนไม่ไหว” ทั้งพูดทั้งอ้าปากหาวกว้างจนแมลงแทบบินเข้าไปวางไข่

เพียงชั่วนาทีเสียงแจ้วเมื่อครู่ก็เปลี่ยนเป็นเสียงลมหายใจที่มาพร้อมกับเสียงกรนเบา ๆ เข้าออกอย่างสม่ำเสมอ

ค่ำคืนที่ต้องนอนโดดเดี่ยวอยู่บนเตียงขนาดคิงไซน์ทำเอาคนตัวโตนอนไม่หลับพลิกไปพลิกมาหลายตลบ คำพูดของมนลิตายังคงตามมารบกวนจิตใจทำให้คิดฟุ้งจนนอนไม่หลับอีกทั้งเขาก็ไม่รู้ว่าเธอหายไปไหนทำไมถึงยังไม่ขึ้นมานอนทั้งที่เวลาก็ล่วงเลยไปเกือบจะตีสามอยู่แล้ว

ร่างสูงตัดสินใจเดินลงมายังด้านล่างเพราะคิดว่าเจ้าตัวคงนอนอยู่ตรงโซฟาเพื่อประชดเขาเหมือนอย่างที่เคยทำ ทว่าทุกอย่างกลับมืดมิดไร้เงาของคนตัวกลม

ชายหนุ่มตัดสินใจเดินหารอบตัวบ้านแต่ก็ไม่เจอจึงตัดสินใจเดินไปยังห้องของป้ามาลัยซึ่งอยู่ด้านหลัง

“มีอะไรคะ คุณเวย์ปลุกป้ามากลางดึกแบบนี้”

ป้ามาลัยสีหูสีตาเปิดประตูออกมาด้วยอาการงัวเงีย แม้จะรู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้างที่ถูกรบกวนยามวิกาล แต่เพราะเขาเป็นเจ้านายก็เลยแสดงอาการมากไม่ค่อยได้

“มนลิตา มานอนกับคุณป้าหรือเปล่าครับ”

“เปล่านี่คะ ก็เห็นขึ้นห้องไปรอคุณเวย์ตั้งแต่หัวค่ำแล้ว ไม่ได้อยู่ด้วยกันเหรอคะ”

“เราทะเลาะกันนิดหน่อยครับ แล้วมนเขาก็เดินลงมาจากห้องผมคิดว่าคงลงมาสงบสติอารมณ์”

คิ้วเข้มเริ่มย่นชิดกันเกิดความกังวลขึ้นมาภายในใจและเปลี่ยนเป็นห่วงมากยิ่งขึ้นเมื่อป้ามาลัยยกมือทาบอกเบิกตากว้าง

“ตายแล้ว!”

“มีอะไรครับป้า”

“คุณเวย์อย่าลืมนะคะว่าช่วงนี้คุณมนถูกตามปองร้ายจากฆาตกรที่ไปทำข่าว”

ความร้อนรนคืบคลานเข้ามามากขึ้นเขาผละจากหน้าห้องป้ามาลัยแล้วรีบกลับไปคว้าโทรศัพท์โทรหาทันที แต่โทรไปเท่าไหร่ก็ไม่มีคนรับจนกระทั่งสายสุดท้ายถูกตัดไปพอโทรไปใหม่กลายเป็นปิดเครื่องเสียอย่างนั้น

เร็วเท่าความคิดเขารีบคว้ากุญแจรถขับออกจากบ้านไปทั้งชุดนอนเพื่อไปตามหา แต่พอรถเคลื่อนไปถึงประตูรั้วเขาก็แตะเบรกรถเมื่อนึกขึ้นได้ว่าบ้านตัวเองติดกล้องวงจรปิดเอาไว้จึงถอยรถกลับเข้าบ้านและรีบไปเปิดจอดู

“หึ ที่แท้ก็ออกไปกับผู้ชาย”

มือหนากำเม้าท์เข้าแน่น ไม่รู้ว่าโกรธที่เธอไปไหนไม่ยอมบอกหรือว่ามีผู้ชายมารับถึงบ้านกันแน่ ความเป็นห่วงเมื่อครู่หายเข้ากลีบเมฆเปลี่ยนเป็นความไม่พอใจขึ้นมาทันที

พอเขาไปกับอินทุภาหึงหวงแทบเป็นแทบตายไม่ยอมหย่า แล้วยังมาพูดว่าเธอเป็นผู้หญิงไม่ดี แต่ทีตัวเองกลับเรียกผู้ชายให้มารับดึก ๆ ดื่น ๆ แถมหายไปด้วยกัน ไม่ยอมรับโทรศัพท์อีก

“ป่านนี้คงคุ้มครองกันจึงถึงเตียงนอนแล้วมั่ง”

กำปั้นใหญ่ทุบลงโต๊ะด้วยความหงุดหงิดยิ่งคิดยิ่งจินตนาการก็ยิ่งโมโห

รุ่งเช้าของวันเวทัศไปทำงานด้วยสภายไม่ต่างกันกับซากศพเพราะไม่ได้นอนมาทั้งคืน สาเหตุก็มาจากการจินตนาการเรื่องของมนลิตากับตุลย์ธรไปไกลจนไม่สามารถข่มตาหลับลงได้

“วันนี้คุณมนลิตาโทรมาลางานหรือยัง” เขาถามเสียงห้วนกับท้อปทันทีเมื่อเดินเข้าไปในแผนก

“โทรมาแล้วครับ แล้วก็ขอลางานยาวเป็นสัปดาห์เลย ขอใช้สิทธิ์พักร้อนด้วย”

“ลาพักร้อนกะทันหันโดยไม่บอกล่วงหน้าเหรอ แล้วเขาบอกหรือเปล่า

ว่าไปไหน”

“ไม่ได้บอกครับ ผมเห็นว่าเป็นเรื่องส่วนตัวก็เลยไม่ได้ถาม”

ใบหน้าท้อปแทบหดเหลือแค่สองนิ้วเมื่อเห็นว่าอารมณ์ของคนเป็นเจ้านายบูดมากกว่าปกติ แถมพักนี้ก็เทียวถามแต่เรื่องของมนลิตาจนน่าประหลาดใจ มีเพียงแค่ต้นเท่านั้นที่รู้ว่าทั้งคู่เป็นอะไรกันจึงไม่ค่อยแปลกใจเท่าไรเพราะเคยเห็นอารมณ์บูดใส่กันแบบนี้แล้วครั้งหนึ่ง

เวทัศถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่แล้วเดินออกไปจากตรงนั้น ทำเอาทั้งห้องผ่อนลมหายใจด้วยความโล่งอกเพราะกลั้นเอาไว้ตอนเจ้านายเข้ามา

เวทัศพยายามกดโทรหามนลิตากี่ครั้งก็ไม่ติดปลายสายแจ้งว่าไม่สามารถติดต่อได้ ทำเอาเขาหัวเสียอยู่ไม่น้อยโทรมาลางานแล้วปิดเครื่องเลยหรือไงกัน

อินทุภาผ่านมาเห็นพอดีและสัมผัสได้ว่าท่าทีแบบนั้นคืออาการความเป็นห่วง ช่วงคบกันกับเธอเวลาติดต่อไม่ได้และเป็นห่วงมากๆ เวทัศมักจะแสดงอาการหงุดหงิดแบบนี้อยู่เสมอ

หรือว่าเขาเป็นห่วงมนลิตา?