เหม็นขี้หน้า...(1)

ร่างอ้วนเดินเจี๋ยมเจี้ยมตามหลังคนตัวโตจนมาถึงหน้าห้องทำงานเขาหันไปเห็นเลขาฯ ยังนั่งอยู่หน้าห้อง

“คุณแป๋วออกไปหากาแฟดื่มดีไหมครับ อีกสักครึ่งชั่วโมงค่อยกลับมา”

“ค่ะ”

รีบลุกขึ้นอย่างลุกลี้ลุกลน น้ำเสียงเย็นยะเยือกแบบนี้เป็นสัญญาณว่าเจ้านายกำลังอารมณ์ไม่ดี สาเหตุก็คงจะเป็นเพราะผู้หญิงตัวอ้วนด้านหลังแน่นอน

ก่อนเดินออกไปแป๋วหันมาจับมือมนลิตาและให้กำลังใจ หวังว่าเธอจะยังมีชีวิตรอดกลับมาจากด้านในห้อง แล้วรีบสาวเท้าออกไปจากตรงนั้นทันที

ประตูห้องทำงานปิดลงแล้วเวทัศปลดกระดุมชุดสูทออกสะบัดชายเสื้อแล้วนั่งลง เมื่อเห็นว่าคนเจ้าเนื้อเอาแต่ยืนอยู่หน้าประตูไม่ขยับตัวสักทีจึงส่งสายตาให้ตามมานั่งฝั่งตรงข้าม

“พี่เวย์มีเรื่องอะไรจะคุยกับมนเหรอคะหรือว่าจะเป็นเรื่อง...”

ปากหยุดพูดสมองนึกไปถึงใบหย่า หน้าตาเรียบนิ่งน้ำเสียงเย็นชาเขาคงอยากพูดเรื่องหย่าแบบจริงจังสินะ มันก็เป็นแค่ความคิดระแวงของเธอฝ่ายเดียวเท่านั้นเมื่อชายหนุ่มใช้มือเลื่อนโทรศัพท์ที่มีคลิปของฆาตกรคนนั้นส่งมาให้

“เคยเตือนแล้วใช่ไหมว่าอย่าไปยุ่งกับพวกข่าวอันตราย คนอื่นก็มีทำไมต้องเอาชีวิตตัวเองลงไปเสี่ยงด้วย แล้วเห็นไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง ต้องเดือดร้อนกันเท่าไร”

“ก็ตอนนั้นมันมีอะไรน่าสงสัยเต็มไปหมดนี่คะ มนไม่อยากเสียโอกาสในการทำข่าว ใครมันจะไปคิดล่ะว่าคนร้ายมันาจะแค้นขนาดนี้”

ตอนแรกก็นึกว่าจะโกรธเรื่องอะไรแต่พอรู้ว่าเป็นเรื่องนี้สีหน้าหญิงสาวดีขึ้นมาหน่อย แต่ก็ยังต้องก้มหน้าหลบสายตาดุนั่นอยู่ดีเพราะความรั้นของเธอเลยกลายเป็นเรื่อง หากเป็นนักข่าวผู้ชายคงไม่มีปัญหาขนาดนี้หรอก

“เพราะไม่คิดหรือประเมินเรื่องหน้าแบบนี้ไง มันถึงได้เกิดเรื่อง ฉันจะย้ายเธอไปอยู่ฝ่ายข่าวบันเทิง”

“ไม่ไป มนไม่ชอบทำข่าวดารา ไม่อย่างนั้นมนจะลาออกแล้วไปทำงานกับช่องคู่แข่ง”

“ก็ดี ฉันจะได้ไม่ต้องมานั่งพะวงเรื่องเธอให้คุณแม่คอยด่าอีก”

ชายหนุ่มไหวไหล่ไม่สนใจกับคำขู่นั้น มันเป็นเรื่องดีเสียอีก มนลิตาหน้ายู่ยิ่งกว่าเดิมเคลื่อนตูดตัวเองมานั่งข้างผู้เป็นสามี

“พี่เวย์ อย่าย้ายมนเลยนะคะ อีกอย่างพี่ตุลย์ก็มาคอยคุ้มครองจนกว่าจะจับคนร้ายได้แล้ว”

คนตัวอ้วนทำแก้มป่องตาโตเพื่อขอร้องเขาให้คิดเรื่องนี้ใหม่อีกครั้ง

เวทัศชำเลืองมองเธออีกรอบกำลังจะอ้าปากยืนยันคำเดิม แต่แล้วก็ต้องย่นคิ้วเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายทำจมูกฟุดฟิดแล้วยกมือขึ้นอังจมูก

“เป็นอะไร ทำไมทำหน้าอย่างนั้น”

“วันนี้ทำไมตัวพี่เวย์เหม็นจังคะ”

เอามือออกจากจมูกแล้วยื่นหน้าเข้าใกล้ กลิ่นคาวบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้ทำเอาร่างอ้วนต้องรีบลุกขึ้นวิ่งไปเข้าห้องนอนซึ่งอยู่อีกฝั่งของห้องทำงานออกแบบมาไว้ให้ผู้บริหาร ด้านในออกแบบให้เหมือนกับคอนโดฯ

“อุแหวะ อ้วก อ้อก”

มนลิตาโก่งคออ้วกเสียงดัง เวทัศตามมาลูบหลัง มือป้อมยกขึ้นไล่ให้เขาออกไปเพราะยิ่งมาอยู่ใกล้ก็ยิ่งรู้สึกเหม็นอย่างประหลาด ปกติเธอเป็นคนเลือกกลิ่นน้ำหอมให้เขาใช้ประจำแต่ทำไมวันนี้กลิ่นมันแรงจนรับไม่ได้

ร่างอ้วนเดินออกมาเหมือนจะหมดเรี่ยวแรง เขารีบเดินเข้าไปประคองเอาไว้ทว่ามนลิตากลับขยับเท้าหนีแล้วยกมือขึ้นปิดจมูกเอาไว้เหมือนเดิม

“พี่เวย์อย่าเข้ามานะ ตัวพี่เหม็นมาก”

“ฮะ เหม็น” ยกทั้งแขน ยกทั้งจั๊กกะแร้ขึ้นเพื่อพิสูจน์กลิ่น แต่ทุกอย่างมันก็ปกติดี

“เธอแกล้งหาเรื่องฉันหรือเปล่า”

“เปล่าค่ะ มนเหม็นพี่เวย์จริง ๆ เรื่องงานเราเอาไว้คุยกันทีหลังนะ”

ทั้งพูดทั้งขยับเท้าถอยหลังพลางยกมือห้าม สีหน้าเหยเกของ

คนตัวอ้วนทำเอาชายหนุ่มถึงกับเสียความมั่นใจ

มนลิตาเดินโซซัดโซเซกลับมายังแผนกโดยมียาดมอยู่ในมือ ใบหน้าซีดไร้สีเลือดทำเอาตุลย์ธรรีบลุกจากเก้าอี้เข้าไปประคองอย่างไว ตามด้วยเพื่อนร่วมแผนกต่างกรูกันเข้ามาหาเพราะคิดว่าถูกคุณเวทัศเล่นงานมา

“น้องมนเป็นอะไรหรือเปล่า สีหน้าไม่ดีเลย”

“มนแค่รู้สึกเวียนหัวค่ะ นั่งพักก็คงหายไม่มีอะไรหรอกค่ะ ทุกคนกลับไปทำงานเถอะ”

มืออวบยกมือขึ้นไล่เพื่อนร่วมงานให้กลับไปทำงานส่วนตัวเองย่อตัวนั่งลงฟุบหน้าลงโต๊ะดวงตาหรี่ลงๆ แล้วผล็อยหลับไป โดยมีตุลย์ธรยืนดูอยู่

ไม่ห่างสองแขนยกขึ้นกอดอกนึกเอ็นดู

ต้องเส้นใหญ่แค่ไหนเนี่ย ถึงหลับในที่ทำงานได้...