เริ่มงาน#2

พิมพ์ชนกนิ่งไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถามของเขา ดวงตาเธอหลบสายตาคมกริบของเขา ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

"ฉันแค่อยากหารายได้เสริมค่ะ ระหว่างเรียน…ไม่มีอะไรหรอกค่ะ"

ชายหนุ่มยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนใบหน้าเหมือนเขาสนใจคำตอบนั้น "เรียนอะไรอยู่ล่ะ?"

"บริหารธุรกิจค่ะ" พิมพ์ชนกตอบพลางพยายามหลบสายตาเขา เพราะเธอกำลังโกหกว่าเธอมาทำงานหารายได้พิเศษ

และคณะที่เธอเรียนก็ไม่ใช่บริหารธุรกิจ

เธอรู้สึกว่าการพูดคุยครั้งนี้กำลังกลายเป็นอะไรที่มากกว่าคำถามธรรมดาๆ จากลูกค้าทั่วไป

"บริหารธุรกิจ…" เขาทวนคำด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความนึกคิดบางอย่าง

"แล้วคิดว่าอนาคตจะบริหารอะไร? หรือแค่บริหารชีวิตตัวเองให้รอดก่อน?"

คำถามของเขาทำให้พิมรู้สึกเหมือนโดนแทงใจ เธอยิ้มแห้งๆ พยายามกลบความรู้สึกที่เริ่มก่อตัว

พิมพ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก คำถามของปกรณ์เหมือนคำพูดที่เจาะลึกเข้ามาในความจริงของเธอ

“ก็...บริหารชีวิตตัวเองให้รอดอยู่นี่ไงค่ะ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูขำขัน แต่แววตาของเธอกลับสะท้อนถึงความไม่พอใจ

ปกรณ์มองเธอนิ่ง สายตาเขาเหมือนอ่านใจคนได้ ความเงียบครอบงำระหว่างพวกเขาสองคนครู่หนึ่ง

ก่อนที่เขาจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เบาลงเล็กน้อย

“มันไม่ง่าย ถ้าจะทำให้รอด เธอต้องพร้อมกว่านี้”

พิมพ์ชนกรู้สึกเหมือนเขากำลังวิจารณ์เธอ แม้คำพูดจะดูเหมือนเป็นคำแนะนำ แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเหมือนถูกตำหนิ

ชายหนุ่มพยักหน้าเบาๆ พร้อมกับยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบ "ทำงานแบบนี้ ถึงจะได้เงินเยอะแต่มันเสี่ยงนะ"

น้ำเสียงของเขาดูเหมือนจะเบาลงเล็กน้อย คล้ายกับว่ามันไม่ได้พุ่งเป้ามาที่พิมเพียงคนเดียว แต่เป็นการพูดถึงตัวเขาเองด้วย

"ขอบคุณค่ะ" พิมพ์ชนกตอบสั้นๆ พร้อมกับยิ้มเล็กน้อย แต่ในใจยังคงเต็มไปด้วยคำถามเกี่ยวกับชายคนนี้

เขามองเธอนิ่งๆ อยู่ชั่วครู่ ก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง "ดูแลตัวเองดีๆ นะ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คนดีๆ ควรอยู่"

จากนั้นเขาก็ลุกขึ้น เดินออกไป ทิ้งให้พิมยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับหัวใจที่เต็มไปด้วยความสับสนและความสงสัยในตัวเขามากยิ่งขึ้น

ปกรณ์เดินจากไปพร้อมกับบรรยากาศที่ดูเงียบงันผิดปกติ ราวกับทุกสายตาในผับจับจ้องไปที่เขา

พิมมองตามแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่ค่อยๆ หายลับไปในความมืด รู้สึกเหมือนมีบางอย่างดึงดูดให้เธออยากรู้เกี่ยวกับตัวเขามากขึ้น

เธอพยายามสลัดความคิดฟุ้งซ่านนั้นออกไป แต่คำพูดของเขายังคงวนเวียนในหัว

"ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คนดีๆ ควรอยู่" คำพูดนี้เหมือนคำเตือนที่ฟังดูจริงจังเกินไปสำหรับคนแปลกหน้าที่เพิ่งเจอกัน

พิมถอนหายใจและกลับไปทำงานต่อ พยายามไม่ให้ตัวเองหมกมุ่นกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น

แต่เมื่อคืนผ่านไป เธอสังเกตได้ว่ามีพนักงานหลายคนมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ ราวกับจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ไม่มีใครเอ่ยปาก

"พิม" เสียงของพนักงานหญิงรุ่นพี่ที่รู้จักเธอดังขึ้นจากด้านหลัง เธอหันไปพบกับพี่นก พนักงานเสิร์ฟที่อยู่ที่นี่มานาน

"พี่แค่อยากบอกไว้นะ ถ้าผู้ชายคนนั้นมาคุยกับเธออีก…อย่าทำให้เขาไม่พอใจล่ะ" พี่นกพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"เขาไม่ใช่คนที่เราจะเล่นด้วยได้ เข้าใจไหม?"

คำเตือนนั้นทำให้พิมขมวดคิ้วด้วยความสงสัย "ทำไมคะ? เขาดูเหมือนคนปกติธรรมดานะคะ แค่พูดตรงๆ ไปหน่อย"

พี่นกถอนหายใจ "เขาชื่อปกรณ์ เป็นเจ้าของผับนี้…และเป็นคนที่ไม่มีใครกล้าตอแยด้วย"

พิมพ์ชนกรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ ชายหนุ่มที่ดูเยือกเย็นและลึกลับคนนั้นกลับกลายเป็นเจ้าของสถานที่นี้เอง

ทุกสิ่งเริ่มชัดเจนขึ้นในทันที ทั้งท่าทางของคนในผับที่เกรงใจเขา และคำเตือนของพี่นก

แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ยิ่งทำให้พิมพ์ชนกรู้สึกอยากรู้จักเขามากขึ้นกว่าเดิม

พิมพ์ชนกยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู พบว่าใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว

เธอเดินไปหาพี่ผู้จัดการที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์เพื่อแจ้งขอเลิกงานตามเวลาที่ตกลงไว้ล่วงหน้า

“พี่แก้วคะ หนูขอเลิกงานเที่ยงคืนเหมือนเดิมนะคะ พรุ่งนี้เช้าต้องไปเรียน” พิมพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ พร้อมกับยิ้มเล็กน้อย

พี่แก้ว ผู้จัดการผับวัยสามสิบต้นๆ ที่ดูเคร่งขรึมกับคนอื่น แต่กลับเอ็นดูพิมพ์ชนกเป็นพิเศษ พยักหน้าให้

"ได้สิ พิม วันนี้ดูแลลูกค้าดีมากเลยนะ ขอบคุณที่ช่วยพี่"

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูก็ทำเต็มที่” พิมพ์ชนกตอบด้วยความสุภาพ แม้ในใจจะรู้สึกโล่งใจที่เลิกงานตรงเวลา เพราะร่างกายเริ่มล้าเต็มที

“รีบกลับไปพักผ่อนนะ พรุ่งนี้มีเรียนแต่เช้าไม่ใช่เหรอ?” พี่แก้วถามพร้อมกับมองเธอด้วยสายตาห่วงใย

“ค่ะพี่ หนูเรียนเก้าโมงเช้า” พิมพ์ชนกตอบ

พี่แก้วพยักหน้าอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยทิ้งท้าย

“ถ้าขาดเหลืออะไร หรือมีปัญหา ก็บอกพี่ได้นะ พี่เข้าใจว่าน้องยังเรียนอยู่ อย่าฝืนตัวเองมากเกินไปล่ะ”

พิมยิ้มขอบคุณอย่างจริงใจ “ขอบคุณนะคะพี่แก้ว หนูโชคดีจริงๆ ที่ได้เจอพี่ๆที่ใจดี"

หลังจากเคลียร์งานเรียบร้อย เธอก็เก็บกระเป๋าและเตรียมตัวกลับบ้าน

แม้จะเหนื่อยจากการทำงาน แต่ในใจพิมกลับรู้สึกอบอุ่นที่มีคนคอยดูแลและเข้าใจเธอแบบพี่แก้ว

เธอมุ่งหน้าออกจากผับ ท่ามกลางบรรยากาศยามดึกที่ค่อยๆ เงียบสงบลง...

แต่คำพูดของปกรณ์ยังคงก้องอยู่ในหัวของเธออย่างแผ่วเบา "ดูแลตัวเองดีๆ นะ"

ในขณะที่พิมเดินออกจากผับพร้อมกระเป๋าสะพายใบเล็ก ใจเธอโล่งที่ได้เลิกงานตามเวลา

ท่ามกลางความมืดสลัวของผับที่เริ่มเงียบลงหลังเที่ยงคืน เธอไม่รู้เลยว่าในมุมหนึ่งของชั้นสอง

ปกรณ์ยังคงยืนมองเธอเงียบๆ สายตาของเขาจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของเธอ

ปกรณ์ยืนอยู่ตรงระเบียงที่ซ่อนอยู่ในเงามืด มือข้างหนึ่งถือแก้วเครื่องดื่มไว้หลวมๆ

ในขณะที่อีกมือพิงราวระเบียง ใบหน้าหล่อเหลาแฝงไปด้วยความลึกลับ สายตาคมกริบมองลงไปที่พิมพ์ชนก

ราวกับพยายามอ่านความคิดและความตั้งใจของหญิงสาวที่เขาพบเพียงไม่นาน แต่กลับดึงดูดความสนใจของเขาอย่างประหลาด

“เด็กคนนี้ไม่เหมือนใคร…” เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก

ปกรณ์ดื่มเครื่องดื่มในแก้วจนหมด ก่อนจะวางแก้วลงบนโต๊ะข้างตัว จากนั้นเขาหันหลังและเดินกลับไปยังห้องส่วนตัวของเขา

โดยยังคงนึกถึงแววตาและท่าทางของพิมที่ทั้งซื่อตรงและกล้าหาญ

"พรุ่งนี้…เธอคงต้องกลับมาเจอกับฉันอีกแน่ พิม" เขาเอ่ยขึ้นเบาๆ กับตัวเองก่อนจะหายลับไปในเงามืดของทางเดิน

ปกรณ์เดินกลับเข้าไปในห้องส่วนตัว แต่ก่อนจะปิดประตู เขาหันไปมองลูกน้องคนสนิทที่ยืนรอคำสั่งอยู่ไม่ไกล

"ตามไปดูเด็กผู้หญิงที่เพิ่งออกจากผับเมื่อกี้" เสียงของเขานิ่งแต่ทรงอำนาจ "ดูว่าเธอกลับบ้านยังไง อยู่ที่ไหน แล้วมารายงานฉัน"

ลูกน้องพยักหน้ารับคำสั่งอย่างรวดเร็ว "ครับคุณปกรณ์ ผมจะจัดการให้เรียบร้อย"

"ไม่ต้องทำให้เธอรู้ตัว แค่ดูแลให้แน่ใจว่าเธอปลอดภัยก็พอ" น้ำเสียงของปกรณ์เรียบง่ายแต่แฝงด้วยความจริงจัง

"เข้าใจครับ" ลูกน้องตอบรับ ก่อนจะรีบเดินออกไปทำตามคำสั่งทันที

ปกรณ์มองตามหลังลูกน้องด้วยสีหน้าครุ่นคิด แม้ภายนอกเขาจะดูนิ่งเฉย

แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความสงสัยและความสนใจที่ไม่เคยมีมาก่อนสำหรับผู้หญิงคนไหน

เขาก้าวกลับไปนั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่ในห้อง หยิบแก้วเครื่องดื่มขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาเพียงแค่ถือไว้ในมือ ไม่ได้ยกดื่ม

"เธอเป็นใครกันแน่ พิม…" เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ สายตาจ้องมองไปที่ประตูห้องราวกับกำลังรอคำตอบจากรายงานที่จ