6 ไม่ได้เต็มใจแต่ง

สนามบินสุวรรณภูมิ

ภายในอาคารผู้โดยสารขาเข้าเนืองแน่นไปด้วยผู้คนมากมายที่กำลังเดินสวนกันไปมา ทว่าสายตาคมกริบของไทเลอร์กลับกวาดมองหาเป้าหมายเพียงคนเดียวอย่างรวดเร็ว

เขาก้าวเท้ายาวๆมาหยุดยืนอยู่ที่บริเวณจุดนัดพบใกล้ประตูทางออก หัวใจที่เคยด้านชาและเต็มไปด้วยความหงุดหงิดกลับเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ความตื่นเต้นและความโหยหาที่ถูกกดทับไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจตลอดแปดปีเต็มกำลังพรั่งพรูขึ้นมาจนแทบควบคุมไม่อยู่

และในวินาทีนั้นเอง...

“ไทเลอร์!” เสียงหวานใสที่คุ้นเคยดังแว่วมาพร้อมกับร่างเพรียวบางในชุดแฟชั่นทันสมัยที่กำลังสาวเท้าวิ่งตรงเข้ามาหาเขาด้วยรอยยิ้มกว้างและแววตาที่ประกายด้วยความดีใจ

ไทเลอร์ยังไม่ทันได้ขยับตัวทำอะไร ร่างอรชรของเทียร่าก็พุ่งเข้ามาโผเข้ากอดรัดรอบลำคอแกร่งของเขาเต็มแรง ใบหน้าสวยซบลงกับแผงอกกว้างด้วยความโหยหา และปล่อยให้หยาดน้ำตาแห่งความดีใจเอ่อล้นคลอหน่วย

มือหนาทั้งสองข้างยกขึ้นโอบกอดตอบร่างบางของเทียร่าแน่นทันที สองแขนแข็งแกร่งดึงเธอเข้ามาแนบชิดอกอุ่นด้วยความคิดถึงที่อัดแน่นมานาน ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงแนบกับกลุ่มผมนุ่มสูดดมกลิ่นหอมคุ้นจมูกที่เขาโหยหามาตลอดแปดปีเต็ม

“เทียร่า...เธอกลับมาแล้วจริงๆสินะ” ไทเลอร์เอ่ยเสียงเครือเบาๆ ริมฝีปากหยักยกยิ้มกว้างด้วยความสุขล้นปรี่

อ้อมกอดอันแน่นแฟ้นและอบอุ่นหลังจากไม่ได้พบกันมานานแปดปี ยังคงโอบรัดทั้งสองไว้ท่ามกลางผู้คนมากมายที่เดินขวักไขว่ ไทเลอร์ซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่บางสูดดมความหอมที่เขาโหยหามาเนิ่นนาน หัวใจพองโตด้วยความสุขจนแทบลืมหายใจ

ทว่า...ความสุขนั้นกลับอยู่ได้ไม่นานนัก

Rrrr...Rrrr...Rrrr...

เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูที่อยู่ในกระเป๋าแจ็กเก็ตของไทเลอร์แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศซาบซึ้ง ไทเลอร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิดที่มีคนโทรมาขัดจังหวะเวลาสำคัญ เขาตั้งใจจะเมินมันแล้วกอดเทียร่าต่อ แต่เสียงเรียกเข้าก็ยังคงดังย้ำๆอย่างไม่ยอมเลิกรา

“รับสายก่อนเถอะไทเลอร์ เผื่อมีเรื่องสำคัญ” เทียร่าผละออกจากอ้อมกอดช้าๆ ใบหน้าสวยแย้มยิ้มหวานให้เขาอย่างเข้าใจ

“ช่างมันเถอะ ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าเธอตอนนี้หรอก” ไทเลอร์เอ่ยเสียงนุ่ม พร้อมกับส่งยิ้มอบอุ่นกลับไป

แต่ในจังหวะที่ไทเลอร์เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าเพื่อจะกดปิดเสียง หน้าจอเรืองแสงสว่างวาบพร้อมกับชื่อที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ

‘พ่อ’

ไทเลอร์ชะงักกึก สีหน้ามีความกังวลฉายชัดขึ้นมาแวบหนึ่ง เพราะเขารู้ดีว่าพ่อโทรมาเรื่องอะไร ในขณะที่เทียร่าซึ่งยืนอยู่ใกล้ๆเผลอก้มสายตาลงมองหน้าจอโทรศัพท์พอดิบพอดี ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อนอกจากชื่อพ่อแล้ว ข้อความแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาพร้อมกันจากกรุ๊ปแชทครอบครัว กลับเขียนไว้เด่นชัดว่า…

‘พิธีมงคลสมรสและจดทะเบียนสมรส ไทเลอร์ & ณิริน พรุ่งนี้ 09.00 น.’

รอยยิ้มบนใบหน้าของเทียร่าแข็งค้างทันที หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ ความรู้สึกชาหนึบแล่นริ้วขึ้นมาตั้งแต่ปลายนิ้วขึ้นมาถึงสมอง เธอมองหน้าไทเลอร์ที่กำลังแสดงอาการพิรุธและรีบกดปิดหน้าจอหน้าตาตื่น

“ไทเลอร์...” เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อเขาออกมาเบาหวิว แต่น้ำเสียงสั่นเครือและเต็มไปด้วยความไม่เชื่อหู

“เมื่อกี้...หน้าจอโทรศัพท์นายมันคืออะไร ทำไมมีข้อความแจ้งเตือนเรื่องแต่งงาน...แล้วชื่อเจ้าสาวคือใคร?”

ไทเลอร์หน้าถอดสี รอยยิ้มอบอุ่นเมื่อครู่หายวับไปกับตา ความร้อนรนเข้าเกาะกุมหัวใจ เขาไม่คิดว่าความลับนี้จะแดงขึ้นมาต่อหน้าเทียร่าเร็วขนาดนี้

“เทียร่า...ฟังฉันก่อนนะ มันไม่ใช่...” ไทเลอร์ละล่ำละลักปฏิเสธ รีบคว้ามือเรียวของเธอไว้ด้วยความร้อนใจ

“ไม่ใช่แล้วมันคืออะไร?” เทียร่าสะบัดมือออกจากการกอบกุม น้ำตาแห่งความตกใจและโกรธเกรี้ยวเอ่อล้นคลอเบ้าตา เธอมองหน้าผู้ชายที่เธอเพิ่งโอบกอดด้วยความคิดถึงอย่างผิดหวัง

“นี่หมายความว่ายังไง นายกำลังจะแต่งงานพรุ่งนี้เนี่ยนะ! แล้วที่ทำท่าดีใจที่ฉันกลับมา ตลอดเวลาที่ผ่านมานายไม่เคยคิดจะบอกฉันเลยใช่ไหมว่านายมีใครอยู่แล้ว”

“ไม่ใช่แบบนั้นนะเทียร่า! ฉันไม่ได้รักเธอคนนั้น!” ไทเลอร์ร้อนรนจนเสียงหลง รีบอธิบายความจริงด้วยความลนลาน กลัวว่ารักแรกที่เพิ่งกลับมาจะเข้าใจผิด

“ฉันถูกพ่อบังคับ! พ่อเอาผับและสมบัติมาขู่ บังคับให้ฉันแต่งงานกับณิริน ยัยเด็กภาระที่บ้านเก็บมาเลี้ยง! ฉันไม่ได้เต็มใจแต่งเลยสักนิดนะเทียร่า คนที่ฉันรักมีแค่เธอคนเดียว!”

คำแก้ตัวที่พรั่งพรูออกมาเพื่อหวังจะให้เทียร่าเข้าใจ กลับทำให้เทียร่ายิ่งช็อกหนักเข้าไปอีกเมื่อรู้ว่าไทเลอร์มีภรรยาที่กำลังจะแต่งงานกันในวันพรุ่งนี้แล้วจริงๆ

เทียร่ายกมือขึ้นปิดปาก น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความเสียใจและเจ็บปวด เธออุตส่าห์บินกลับมาเมืองไทยด้วยความหวังว่าจะได้กลับมาเริ่มต้นใหม่กับเขา แต่สิ่งที่ต้อนรับเธอกลับกลายเป็นทะเบียนสมรสของเขาและผู้หญิงอื่น

“นายแต่งงานแล้ว นายมีภรรยาแล้วไทเลอร์...” เทียร่าส่ายหัวช้าๆ ถอยหลังหนีห่างจากเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อ

“นายปล่อยให้คนอื่นมาผูกมัดนายได้ยังไง ฮือ…ถ้าฉันรู้ว่ากลับมาแล้วเจอเรื่องแบบนี้ ฉันไม่กลับมาซะยังจะดีกว่า”

“เทียร่า! เดี๋ยวสิเทียร่า ฟังฉันก่อน!” ไทเลอร์พยายามจะสาวเท้าเข้าไปคว้าตัวเธอไว้ แต่เทียร่าสะบัดหน้าหนีด้วยความโกรธและเสียใจ เธอกวาดกระเป๋าเดินทางหมุนตัวเดินจ้ำอ้าวหนีหายเข้าไปในฝูงชนอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ไทเลอร์ยืนเคว้งคว้าง หัวใจร้อนรนดั่งไฟเผา

ความโกรธเกรี้ยวพุ่งทะยานขึ้นมาถึงขีดสุดในอกของไทเลอร์ เขาไม่ได้โกรธตัวเองที่ปิดบัง แต่เขาโกรธณิรินผู้หญิงต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องตกอยู่ในสภาพนี้ และทำให้เทียร่าต้องเข้าใจผิดจนร้องไห้เดินหนีไป