5 ล้มเลิกงานแต่ง

ห้องทำงานส่วนตัวของคฤหาสน์

ร่างสูงของไทเลอร์ก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าจริงจังและร้อนรน

หลังจากเขาเพิ่งวางสายจากเทียร่าเมื่อครู่ ความคิดเดียวที่วนเวียนอยู่ในหัวของเขาคือการล้มเลิกงานแต่งงานบ้าบอนี่ซะ เพื่อเปิดทางกลับไปหารักแรกที่กำลังจะบินกลับมาในสัปดาห์หน้า

เดชาธรนั่งไขว่ห้างอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่เก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ ปรายตามองลูกชายที่ยืนค้ำโต๊ะด้วยแววตานิ่งสงบและรู้ทัน ไทเลอร์ไม่รอช้ารีบเอ่ยปากเปิดประเด็นทันที

“พ่อ...เรื่องงานแต่งงานระหว่างผมกับณิริน ยกเลิกมันซะเถอะครับ!” ไทเลอร์พูดเสียงดังฟังชัด น้ำหนักเสียงเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว

ผู้เป็นพ่อชะงักมือที่ถือหนังสือพิมพ์เล็กน้อย ค่อยๆวางมันลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับลูกชายด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก

“จู่ๆนึกอุตริอะไรขึ้นมา ถึงอยากจะยกเลิกงานแต่งงานที่อีกไม่กี่วันจะถึงอยู่แล้วล่ะ?” ผู้เป็นพ่อถามเสียงเรียบ

“ผมมีเหตุผลของผม...” ไทเลอร์ขบกรามแน่น เผลอหลุดปากพูดความจริงออกไปด้วยความร้อนใจ

“เทียร่า...แฟนเก่าของผม เธอกำลังจะกลับมาเมืองไทยอาทิตย์หน้าแล้ว”

เดชาธรหรี่ตามองลูกชายอย่างรู้เท่าทันจนไทเลอร์รู้สึกอึดอัด

“หึ แกจะกลับไปคบกับผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม ถึงวิ่งแจ้นมาหาฉันเพื่อขอยกเลิกการแต่งงานกับณิริน”

ไทเลอร์ไม่ได้หลบสายตาของพ่อเลยแม้แต่นิดเดียว หัวใจของเขาก้องกังวานด้วยภาพของรักแรกที่รอคอยมานานถึงแปดปี เขาพยักหน้ารับคำตอบอย่างมั่นใจและหนักแน่น

“ใช่ครับ! ผมจะกลับไปหาเทียร่า ผมยังรักเธอ!” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม ไร้ซึ่งความลังเลใจใดๆทั้งสิ้น

“ตลอดแปดปีที่ผ่านมาผมไม่เคยลืมเธอเลย และตอนนี้เธอกำลังจะกลับมาหาผม พ่อก็ยกเลิกเรื่องแต่งงานบ้าๆนี่ซะเถอะครับ ผมไม่มีวันแต่งงานกับณิรินเด็ดขาด!”

ร่างบอบบางของณิรินที่กำลังถือถาดใส่ชาอุ่นๆตั้งใจจะมาเคาะประตูห้องทำงานเพื่อนำมาเสิร์ฟให้คุณลุงตามหน้าที่ของเธอในยามบ่ายก็ต้องชะงักกึก มือเรียวที่ถือถาดชาสั่นระริกจนถ้วยกระเบื้องสั่นกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง

ทุกถ้อยคำ ทุกประโยคที่ไทเลอร์พูดออกมาอย่างมั่นใจและหนักแน่นว่า ‘ยังรักเทียร่า’ และ ‘ไม่มีวันแต่งงานกับเธอ’ ลอยเข้าสู่โสตประสาทของณิรินอย่างชัดเจนเต็มสองหู ร่างกายของณิรินชาวาบไปทั้งร่าง หัวใจดวงน้อยบีบรัดเข้าหากันจนเจ็บแปลบไปหมด

เธอก้มมองถาดชาในมือที่สั่นเทา ก่อนจะตัดสินใจถอยหลังช้าๆแล้วเดินเลี่ยงหนีออกไปเงียบๆ

สิ้นคำพูดของไทเลอร์ที่ยืนยันหนักแน่นว่ายังรักเทียร่าและต้องการยกเลิกงานแต่งงาน ห้องทำงานกว้างก็ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วอึดใจ ก่อนที่ผู้เป็นพ่อจะแค่นหัวเราะในลำคอออกมาเบาๆ รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นบนใบหน้าของผู้มีอำนาจเหนือกว่าทุกสิ่งในบ้านหลังนี้

“แกคิดว่าเรื่องแต่งงานนี่มันเป็นของเล่นเด็กหรือไง” ผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและทรงอำนาจ ดวงตาคมกริบจ้องมองลูกชายตัวดีอย่างรู้ทัน

“นึกอยากจะแต่งก็แต่ง นึกอยากจะยกเลิกเพราะผู้หญิงคนเก่ากลับมา ก็มาสั่งให้ฉันล้มเลิกกะทันหันเนี่ยนะ?”

“แต่เทียร่ากำลังจะกลับมา!” ไทเลอร์เผลอขึ้นเสียงด้วยความร้อนรน สีหน้าของเขาฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดเมื่อถูกขัดใจ

“แปดปีที่ผ่านมาผมรอเธอมาตลอด พ่อก็รู้ว่าผมรู้สึกยังไง ทำไมพ่อต้องบังคับให้ผมแต่งงานกับณิรินด้วย ในเมื่อผมไม่ได้รักเธอเลยสักนิด!”

ปัง!

เดชาธรตบโต๊ะทำงานเสียงดังลั่น สีหน้าดุดันและจริงจังจนไทเลอร์ต้องชะงัก

“ต่อให้ผู้หญิงคนนั้นจะกลับมาเป็นสิบคน แกก็ไม่มีวันได้ยกเลิกงานแต่งงานครั้งนี้!” เดชาธรประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ไม่มีช่องว่างให้ต่อรองแม้แต่น้อย

“คำไหนคำนั้น! ณิรินเป็นเด็กดี แกต่างหากที่ทำตัวเหลวแหลก ปล่อยให้เรื่องไร้สาระในอดีตมันครอบงำชีวิต งานแต่งงานระหว่างแกกับณิรินจะยังคงจัดขึ้นเหมือนเดิมตามกำหนดการเดิมทุกประการ!”

ไทเลอร์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้น ดวงตาดำขลับวาวโรจน์ด้วยความโกรธและอัดอั้นตันใจ เขาเกลียดความรู้สึกที่ต้องตกเป็นเบี้ยล่างและถูกบีบบังคับแบบนี้ที่สุด

“ถ้าพ่อดึงดันจะให้ผมแต่งนัก...ก็ได้!” ไทเลอร์แค่นยิ้ม แววตาเต็มไปด้วยความเยียบเย็นและไร้เยื่อใย

“ในเมื่อผมขัดคำสั่งพ่อไม่ได้ ผมก็จะยอมแต่งให้มันจบๆไป แต่พ่อก็จำคำพูดผมไว้เหมือนกันนะ...”

ไทเลอร์ก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน โน้มตัวลงพูดด้วยน้ำเสียงต่ำกร้าวที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

“อย่ามาหวังว่าผมจะทำตัวเป็นสามีที่ดี หรือให้เกียรติผู้หญิงคนนั้นในฐานะภรรยา! ในเมื่อเธออยากได้ตำแหน่งคุณนาย ผมนี่แหละจะทำให้ชีวิตแต่งงานของเธอมีแต่ความพินาศและทรมานเหมือนตกนรกทั้งเป็น!” พูดจบ ไทเลอร์ก็สะบัดหน้าหันหลังเดินกระแทกเท้าก้าวฉับๆออกจากห้องทำงานไปอย่างหัวเสีย

หลายวันผ่านไป

เพ้นท์เฮ้าส์

ไทเลอร์นั่งรอคอยเวลาด้วยความกระวนกระวายใจ ดวงตาคมกริบเหลือบมองนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตั้งแต่ตื่นนอนมา ความหงุดหงิดเรื่องงานแต่งงานที่ถูกบังคับถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นอย่างประหลาด

Rrrr...Rrrr...

เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงแผดเสียงดังขึ้น ไทเลอร์พุ่งมือไปคว้ามันขึ้นมาดูหน้าจอทันที หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏเด่นชัด

‘เทียร่า’

เขาไม่รอช้า รีบกดรับสายทันที

“ไทเลอร์! ฉันแลนดิ้งถึงสนามบินสุวรรณภูมิเรียบร้อยแล้วนะ!” เสียงหวานสดใสที่คุ้นเคยดังลอดผ่านลำโพงออกมาทันที เจือความตื่นเต้นดีใจอย่างเห็นได้ชัด

“ตอนนี้กระเป๋าเดินทางเต็มไปหมดเลย นายมารับฉันทันไหมเนี่ย”

น้ำเสียงที่รอคอยมานานถึงแปดปีทำให้รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของไทเลอร์ทันที ความอึดอัดเรื่องงานแต่งงานที่กำลังจะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้มลายหายไปจากหัวสมองของเขาจนหมดสิ้น

(ทันสิ รอฉันแป๊บเดียวนะเทียร่า เดี๋ยวฉันรีบขับรถออกไปรับเดี๋ยวนี้แหละ) ไทเลอร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและอ่อนโยนอย่างที่ไม่มีใครเคยได้ยินมาก่อน

“เยี่ยมเลย! งั้นฉันรออยู่ที่จุดนัดพบประตูทางออกนะ รีบมาล่ะ ห้ามให้ฉันรอนานนะไทเลอร์”

(อืม เจอกัน)

ติ๊ด!

เมื่อวางสาย ไทเลอร์ก็ผุดลุกขึ้นคว้ากุญแจรถสปอร์ตคันหรูด้วยความรีบร้อน ใบหน้าคมคายฉายแววความสุขอย่างชัดเจน เขาก้าวเท้าเดินดุ่มๆออกจากห้องพักเพื่อมุ่งหน้าไปยังสนามบินทันที โดยไม่สนเลยว่าในวันพรุ่งนี้ เขาจะต้องเข้าพิธีวิวาห์และสวมแหวนให้ผู้หญิงที่เขาเกลียดแสนเกลียดอย่างณิริน