2 เมียในนามที่ไม่มีตัวตน

เสียงท่อไอเสียรถสปอร์ตคันหรูคำรามก้องเข้ามาจอดสนิทหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ ไทเลอร์ก้าวเท้าลงจากรถด้วยใบหน้าบึ้งตึง กรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ความหงุดหงิดเร่าร้อนจากผับเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความกรุ่นโกรธที่พร้อมจะพ่นพิษใส่ใครก็ตามที่ขวางหน้า

ภายในห้องโถงกว้าง บนโซฟาตัวยาวกลางห้องมีร่างบอบบางในชุดเดรสยาวนั่งกุมมือกันไว้ด้วยความประหม่า

ณิริน หญิงสาววัยยี่สิบสองปีที่เขาไม่เคยอยากจะชายตามอง ใบหน้าหวานละมุนฉายแววความกังวลและเจียมเนื้อเจียมตัวอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองผู้มาใหม่ด้วยความหวาดหวั่นเล็กน้อย

ไทเลอร์หยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างอรชรตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาดูแคลนระคนรังเกียจ เขาแค่นหัวเราะในลำคอ

“หึ นั่งรอรับหน้าว่าที่สามีอย่างมีความสุขเลยสินะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นยะเยือกเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบงันภายในบ้านทันที

ณิรินสะดุ้งเล็กน้อย เธอรีบผุดลุกขึ้นยืนด้วยความนอบน้อม ดวงตาสั่นระริกเมื่อเผชิญหน้ากับรังสีความเกลียดชังที่แผ่ออกมาจากตัวเขา

“คุณไทเลอร์...คุณลุงให้คุณกลับมาคุยเรื่อง...”

“หุบปาก!” ไทเลอร์ตวาดกร้าวเสียงต่ำ พุ่งตัวเข้าไปประชิดร่างบางด้วยความเร็วจนณิรินต้องถอยหลังกรูดจนสะโพกชนเข้ากับพนักโซฟา มือหนาเอื้อมไปคว้าหมับเข้าที่คางมน บีบแน่นด้วยแรงอารมณ์จนเนื้อแก้มของเธอขึ้นรอยแดง

“ใครอนุญาตให้เธอทำเป็นตีสนิทกับฉัน”

ณิรินนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดจากแรงบีบ แต่เธอเลือกที่จะเม้มริมฝีปากแน่น ไม่ยอมร้องไห้หรือแสดงความอ่อนแอออกมาให้เขาเห็น ดวงตากลมโตสั่นระริกแต่ก็ยังคงจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้แค่คืบ

“พ่อกับแม่บังคับให้ฉันแต่งงานกับเธอ แต่จำใส่สมองอันน้อยนิดของเธอเอาไว้ให้ดี!” ไทเลอร์โน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหูของเธอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

“การแต่งงานบ้าบอนั่น มันก็เป็นแค่แผนการที่เธอใช้มารยาเป่าหูพ่อกับแม่ฉันใช่ไหมล่ะ เธอมันก็แค่เด็กภาระที่หวังจะเกาะบ้านฉันกินไปวันๆ!”

หัวใจดวงน้อยของณิรินกระตุกวูบ ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาจุกอก เธอนิ่งอึ้งไปกับข้อกล่าวหาที่ร้ายกาจ เพราะเธอไม่เคยคิดอยากจะได้สมบัติหรือบังคับใครเลย ทุกอย่างเป็นความต้องการของผู้ใหญ่ทั้งสิ้น

“ณิรินไม่เคยคิดแบบนั้นนะคะ” เธอฝืนเอ่ยเสียงสั่นเครือ

“ไม่ต้องมาแก้ตัว!” ไทเลอร์สะบัดใบหน้าเธอออกอย่างไร้เยื่อใยราวกับรังเกียจนักหนา

“ในเมื่อพ่ออยากให้ฉันแต่งนัก…ก็ได้! ฉันจะยอมเซ็นชื่อแต่งงานให้มันจบๆไป แต่จำไว้ว่าเธอจะเป็นได้แค่ ‘เมียในนาม’ ที่ไม่มีตัวตน และฉันนี่แหละที่จะทำให้เธอรู้ซึ้งเองว่านรกบนดินที่ไม่มีวันหลุดพ้น มันเป็นยังไง!” พูดจบ ไทเลอร์ก็ไม่รอให้เธอได้แก้ตัวหรือเอ่ยคำใดออกมาอีก ร่างสูงสะบัดตัวเดินกระแทกเท้าขึ้นบันไดไปยังห้องนอนส่วนตัวของเขาด้วยอารมณ์คุกรุ่น ทิ้งให้ณิรินยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน น้ำตาหยดใสไหลรินลงมาอาบแก้มเงียบๆ

วันต่อมา

ห้องรับประทานอาหาร

ณิรินในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบร้อยกับกระโปรงยาวคลุมเข่า นั่งก้มหน้านิ่งอยู่ที่มุมหนึ่งของโต๊ะ เธอนั่งรอเวลาอย่างเงียบๆจนกระทั่งเสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังใกล้เข้ามา พร้อมกับร่างสูงของไทเลอร์ที่ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึง

ไทเลอร์ปรายตามองณิรินแวบหนึ่งด้วยสายตาดูแคลนและรังเกียจ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างแรงจนส่งเสียงดังลั่น

ไม่นานนัก เดชาธรผู้เป็นพ่อในวัยเกษียณ แต่ยังคงบุคลิกน่าเกรงขามก็เดินก้าวเข้ามาพร้อมกับเปมิกาผู้เป็นแม่ ทรุดกายนั่งลงที่หัวโต๊ะ สายตากวาดมองลูกชายที่กำลังนั่งกำหมัดแน่นด้วยความไม่สบอารมณ์

“นั่งหน้าบูดเป็นตูดลิงอะไรของแก” เดชาธรเปิดฉากขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบแต่นิ่งสนิท ทรงอำนาจจนคนฟังต้องขบกรามแน่น

“ผมไม่ได้อยากกลับมานั่งฟังพ่ออบรมแต่เช้า” ไทเลอร์สวนกลับเสียงห้วนจัด ดวงตาวาวโรจน์จ้องมองพ่อสลับกับร่างบางที่นั่งเงียบกริบอยู่ข้างๆ

ย้อนกลับไปเมื่อสามเดือนก่อน

เดชาธรเคยเปิดโต๊ะคุยเรื่องนี้อย่างจริงจังมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ไทเลอร์เลือกที่จะทำเป็นทองไม่รู้ร้อน เพิกเฉย ปัดตกทุกคำสั่ง และหนีกลับไปใช้ชีวิตอิสระอยู่ที่คอนโดกับอยู่ที่ผับ TYR ตามใจชอบ คิดว่ายื้อเวลาไปเรื่อยๆเดี๋ยวพ่อคงจะเลิกราไปเอง

“ถ้าเรื่องที่พ่อเรียกมาประชุมครอบครัวแต่เช้าตรู่ มันคือเรื่องไร้สาระเรื่องแต่งงานบ้าบอนั่น ผมบอกเลยว่าเสียเวลาเปล่า ผมไม่แต่ง!”

เคร้ง!

เสียงช้อนส้อมกระทบจานกระเบื้องเสียงดังลั่น เดชาธรวางอุปกรณ์ลงด้วยความโมโห ใบหน้าดุดันมองตรงมาที่ลูกชายตัวดีอย่างไม่ยอมแพ้

“แกไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ!” ผู้เป็นพ่อตวาดกร้าว

“ฉันให้เวลาแกคิดทบทวนมาหลายเดือนแล้ว ถ้าแกยังดื้อด้านคิดจะล้มเลิกงานแต่งงานกับณิรินล่ะก็...เตรียมตัวเก็บกระเป๋าออกจากคอนโด เลิกเหยียบผับ TYR ของแกไปได้เลย เพราะฉันจะอายัดบัตรเครดิตทุกใบ และยึดทุกอย่างที่เป็นชื่อแกคืนเข้ากงสีให้หมด!”

“…” คำขู่เฉียบขาดนั้นทำเอาไทเลอร์ชะงัก กรามคมขบเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือหนากำหมัดบนโต๊ะจนสั่นเทาด้วยความแค้นเคือง เขารู้ดีว่าพ่อพูดจริงทำจริง อาณาจักรผับ TYR และวิถีชีวิตสุขสบายที่เขาสร้างขึ้น หากถูกตัดขาดในพริบตา ทุกอย่างคงพังไม่เป็นท่า

ดวงตาคมกริบตวัดกลับมามองณิรินที่นั่งก้มหน้าตัวลีบด้วยความโกรธจัด เขาพาลโทษว่าเป็นความผิดของเธอที่ทำให้เขาต้องตกอยู่ในสภาพจำยอมแบบนี้

เมื่อเห็นลูกชายนิ่งเงียบไปนาน ผู้เป็นพ่อจึงสรุปคำขาดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

“เพราะฉันเห็นว่าแกเอาแต่เล่นสนุก ไม่รู้จักโต ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี แกก็ยังทำตัวเหลวแหลกไม่เปลี่ยน! สามเดือนที่ให้โอกาสคิดทบทวน แกก็แค่วิ่งหนีปัญหาไปอยู่คอนโดกับพวกผู้หญิงไร้สาระของแก!…”

“อีกสองสัปดาห์เราจะจัดพิธีแต่งงานเล็กๆแบบเรียบง่ายภายในครอบครัว และจดทะเบียนสมรสให้เรียบร้อย จบการสนทนา!”

ไทเลอร์แค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจดจ้องมองณิรินราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ในเมื่อเขาขัดคำสั่งพ่อไม่ได้ งั้นก็ดี…เขาจะยอมเซ็นชื่อก้าวเข้าสู่ประตูวิวาห์นรกนี่ตามสั่ง แต่เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น

ครืน…!

ไทเลอร์ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้จนมันไถลไปด้านหลังเสียงดังลั่น เขาโน้มตัวลงมาข้างโต๊ะกระซิบด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน ส่งตรงถึงคนตัวเล็กที่นั่งสั่นอยู่ข้างๆ

“ดีใจด้วยนะ…ที่เธอใช้วิธีสกปรกจนได้ตำแหน่งภรรยาฉันสมใจอยาก…” ไทเลอร์เหยียดยิ้มร้ายกาจ

“แต่อย่าหวังว่าความสุขมันจะอยู่รอดปลอดภัย เพราะนับจากวันที่เราแต่งงานกัน ฉันจะชดใช้ความซวยนี้คืนให้เธอสิบเท่าแน่!” พูดจบ ไทเลอร์ก็สะบัดหน้าเดินกระแทกเท้าออกจากห้องอาหารไปทันที ทิ้งให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารตลบอบอวลไปด้วยความอึดอัด