7 ปกป้อง

“เทียร่า! เดี๋ยวก่อนสิ ฟังฉันอธิบายก่อน!”

ไทเลอร์ตะโกนไล่หลังร่างเพรียวที่กำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งหนีเขาฝ่าฝูงชนภายในสนามบิน ความร้อนรนพลุ่งพล่านขึ้นมาจนอกแทบระเบิด เขาสาวเท้ายาวๆฝ่าผู้คนนับร้อยจนกระทั่งพุ่งตัวไปคว้าข้อแขนเรียวของเธอไว้ได้ทันที่บริเวณทางออกด้านนอก

หมับ!

“ปล่อยนะไทเลอร์! นายจะตามมาทำไม ในเมื่อนายกำลังจะแต่งงานอยู่รอนๆอยู่แล้ว!” เทียร่าสะบัดแขนออกสุดแรง น้ำตาคลอเบ้าด้วยความโกรธและน้อยใจ เธอกอดอกหันหน้าหนีไปทางอื่น ไหล่บางสั่นเทาเล็กน้อย

ไทเลอร์ไม่ยอมแพ้ เขารีบก้าวเข้าไปขวางหน้าเธอไว้ทันที ดวงตาคมกริบฉายแววร้อนรนและสำนึกผิดอย่างเห็นได้ชัด มือหนาทั้งสองข้างเอื้อมไปคว้าไหล่บางทั้งสองข้างไว้เบาๆแล้วดึงร่างที่กำลังสะอื้นไห้นั้นเข้ามาสวมกอดแนบอกแกร่งทันที

“ไม่ร้องนะเทียร่า ฟังฉันก่อน…” ไทเลอร์กระซิบเสียงนุ่มแนบกลุ่มผมนุ่มของเธอ โอบกอดเธอแน่นเพื่อไม่ให้ดิ้นหนี

“ฉันไม่ได้อยากแต่งงานเลยนะ ฉันโดนพ่อบังคับ ขู่จะยึดทุกอย่างถ้าฉันไม่ยอมทำตาม ฉันไม่มีทางเลือกจริงๆเทียร่า”

“ไม่มีทางเลือกเหรอ...” เทียร่าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา น้ำตาอาบแก้มเนียน

“แต่นายก็ยอมไม่ใช่เหรอไทเลอร์! นายกำลังจะเข้าพิธีแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นพรุ่งนี้อยู่แล้ว นายจะให้ฉันรู้สึกยังไงฮะ บินกลับมาเพื่อเป็นชู้นายรึไง!”

“ไม่ใช่แบบนั้นนะ!” ไทเลอร์รีบปฏิเสธเสียงแข็ง แววตาจริงจังจนไม่มีข้อกังขา

“ฉันรักเธอคนเดียวนะเทียร่า ตลอดแปดปีที่ผ่านมา ไม่มีวันไหนเลยที่ฉันไม่คิดถึงเธอ ส่วนงานแต่งงานบ้าบอนั่น มันก็เป็นแค่กระดาษใบเดียว เป็นแค่เกมบังคับของพ่อฉันเท่านั้นแหละ”

เทียร่ามองลึกลงไปในดวงตาของไทเลอร์ เธอยังคงสัมผัสได้ถึงความจริงใจและความอัดอั้นที่ฉายชัดอยู่ในนั้น ความโกรธเกรี้ยวเริ่มเบาบางลงเหลือเพียงความน้อยเนื้อต่ำใจ

“เชื่อใจฉันนะเทียร่า...” ไทเลอร์เกลี่ยหยาดน้ำตาออกจากแก้มเนียนให้อย่างอ่อนโยน น้ำเสียงทุ้มเอ่ยอ้อนวอน

“กลับกับฉันนะ เดี๋ยวฉันไปส่งเธอ แล้วเราค่อยคุยเคลียร์เรื่องนี้กันยาวๆนะ”

เทียร่าเม้มปากแน่น หัวใจที่แข็งกระด้างค่อยๆอ่อนยวบลงเมื่อเจอไม้นี้ของผู้ชายตรงหน้า เธอนิ่งเงียบไปชั่วอึดใจก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆเป็นสัญญาณยอมจำนน

รอยยิ้มโล่งใจผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของไทเลอร์ เขารีบคว้ากระเป๋าเดินทางของเธอมาถือไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างกอบกุมมือเรียวบางของเทียร่าไว้แน่นแล้วพาเธอเดินตรงไปยังรถสปอร์ตคันหรูที่จอดรออยู่ เพื่อพาเธอออกไปจากที่นี่ทันที

ไทเลอร์เหลือบมองหญิงสาวที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับเป็นระยะ สีหน้าของเทียร่ายังคงมีความอึดอัด กังวล และดวงตากลมโตคู่สวยก็แดงก่ำจากการร้องไห้เมื่อครู่ มือเรียวประสานกันแน่นอยู่บนตักราวกับคนกำลังแบกรับความเครียดก้อนใหญ่ไว้

“ยังโกรธฉันอยู่หรือเปล่าเทียร่า...” ไทเลอร์เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล มือข้างหนึ่งละจากพวงมาลัยมาเอื้อมกุมมือเรียวบางของเธอไว้หลวมๆ

“เรื่องงานแต่งงานบ้าบอนั่น ฉันสัญญาว่าฉันจะหาทางจัดการมันเอง เธอไม่ต้องเครียดนะ”

เทียร่าหันมามองหน้าชายหนุ่ม แววตาของเธอยังคงเจือความน้อยใจ แต่ก็มีความอ่อนล้าฉายชัดอยู่ข้างใน เธอถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะตัดสินใจเอ่ยบางสิ่งออกมาด้วยความลังเล

“ฉันไม่ได้โกรธเรื่องนั้นแล้วล่ะไทเลอร์...” เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา

“แค่...ตกใจและเสียใจที่พอกลับมาแล้วเจอเรื่องแบบนี้มากกว่า”

เทียร่าเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่นแล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“อีกอย่าง...กลับมาเมืองไทยครั้งนี้ ฉันไม่มีที่อื่นจะไปแล้วจริงๆไทเลอร์”

ไทเลอร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย

“หมายความว่ายังไง ทำไมถึงไม่มีที่ไป บ้านของเธอที่กรุงเทพล่ะ?”

“บ้านเหรอ...” เทียร่ายิ้มเยาะสมเพชตัวเอง น้ำตาคลอหน่วยขึ้นมาอีกรอบ

“ตั้งแต่แม่แต่งงานใหม่กับสามีคนนั้น บ้านหลังเดิมก็ไม่ใช่บ้านของฉันอีกต่อไปแล้วล่ะไทเลอร์ สามีใหม่ของแม่ทั้งน่ารังเกียจและชอบทำสายตารุ่มร่ามใส่ฉันตั้งแต่ก่อนฉันบินไปญี่ปุ่นซะอีก ฉันเกลียดบรรยากาศบ้านหลังนั้น ไม่อยากกลับไปเหยียบที่นั่นเด็ดขาด”

ทันทีที่ได้ยินเหตุผลไทเลอร์ก็ชะงักไป ดวงตาคมกริบฉายแววโกรธเคืองขึ้นมาวูบหนึ่งทันที เขาจำได้รางๆว่าครอบครัวของเทียร่ามีปัญหาเรื่องครอบครัวหย่าร้างและแม่มีสามีใหม่ ซึ่งเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้เทียร่าอยากบินไปเรียนต่อไกลถึงญี่ปุ่นตั้งแต่แปดปีก่อน

“ไอ้สารเลวนั่น...มันยังกล้าทำตัวรุ่มร่ามใส่อีกเหรอ” ไทเลอร์ขบกรามแน่น มือที่จับพวงมาลัยเผลอบีบแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

“ฉันไม่อยากกลับไปที่บ้านหลังนั้นเลยจริงๆไทเลอร์...” เทียร่ายกมือขึ้นเช็ดน้ำตาเบาๆแล้วหันมามองหน้าเขาด้วยแววตาเว้าวอน

“ระหว่างที่ฉันยังไม่ได้หาคอนโดใหม่ นายพอจะอนุญาตให้ฉันไปพักที่เพ้นท์เฮ้าส์ของนายสักระยะได้ไหม แค่ชั่วคราวก็ได้ ฉันขอร้องล่ะไทเลอร์ ที่นี่ฉันเหลือแค่นายคนเดียวจริงๆที่พึ่งพาได้”

คำขอร้องที่เอ่ยออกมาจากปากรักแรกที่เขาโหยหามาตลอดแปดปี บวกกับความรู้สึกผิดและความต้องการปกป้องเธอ ทำให้ไทเลอร์ไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่จะปฏิเสธ

ไทเลอร์พยักหน้ารับทันทีโดยไม่ต้องคิดซ้ำสอง แววตาอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด

“ได้สิ…” ไทเลอร์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและจริงใจ เขากระชับมือเรียวที่กุมไว้

“เธออยากพักนานแค่ไหนก็ได้ เพ้นท์เฮ้าส์ของฉันกว้างขวางพอ และที่สำคัญ ไม่มีใครหน้าไหนมาย่างกรายเข้าใกล้เธอเด็ดขาด ฉันจะปกป้องเธอเอง”

รอยยิ้มโล่งใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเทียร่า เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกลวกๆแล้วส่งยิ้มหวานให้เขาด้วยความซาบซึ้ง

“ขอบคุณนะไทเลอร์ ขอบคุณจริงๆที่นายยังเหมือนเดิม” ว่าแล้ว รถสปอร์ตคันหรูก็เร่งเครื่องพุ่งทะยานผ่านถนนใหญ่ มุ่งหน้าสู่เพ้นท์เฮ้าส์ส่วนตัวของไทเลอร์ด้วยความเร็ว