4 รักแรก

ย้อนกลับไปเมื่อแปดปีก่อน

ร้านคาเฟ่กึ่งบาร์ใกล้มหาวิทยาลัย

เทียร่ากำลังนั่งกอดอกนิ่ง แววตาของเธอเต็มไปด้วยความแตกสลายและเหนื่อยล้า ตรงข้ามกันคือไทเลอร์ในวัยยี่สิบสองปีที่เพิ่งเรียนจบหมาดๆ ใบหน้าหล่อเหลากำลังฉายแววตื่นตระหนกและร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะได้ยินคำพูดเฉียบขาดที่หลุดออกมาจากปากเธอ

‘เราเลิกกันเถอะไทเลอร์...’ เสียงหวานเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่บาดลึกเข้าไปในหัวใจของคนฟังจนชาหนึบ

ไทเลอร์ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบสาวเท้าอ้อมไปทรุดตัวลงคุกเข่าข้างเก้าอี้ของเธอ มือหนายื่นไปกุมมือเรียวบางไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือเธอจะหายลับไปต่อหน้าต่อตา

‘เธอพูดอะไรออกมาเทียร่า เลิกกันเหรอ? ไม่...ฉันไม่เลิก!’ ไทเลอร์ละล่ำละลักปฏิเสธ น้ำเสียงทุ้มสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด

‘จู่ๆเธอมาบอกเลิกฉันแบบนี้เพราะเรื่องรูปบ้าๆนั่นเหรอ ฉันสาบานได้นะว่าฉันไม่รู้เรื่อง ผู้หญิงคนนั้นมันจงใจจัดฉากเข้ามาในห้องฉันตอนที่ฉันเมาหลับไม่ได้สติ!’

เทียร่าดึงมือกลับช้าๆ แววตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ เธอมองหน้าชายหนุ่มผู้เป็นรักแรกและเป็นคนที่เธอรักหมดใจ แต่ภาพหลักฐานที่เธอเห็นมันชัดเจนเกินกว่าจะหลอกตัวเองได้อีกต่อไป

‘จัดฉากเหรอไทเลอร์...’ เทียร่าแค่นยิ้มสมเพชตัวเองเบาๆ

‘รูปที่ผู้หญิงคนนั้นนอนกอด แกะกระดุมเสื้อเชิ้ตของนายคาตาอยู่ในห้องพักส่วนตัว มันชัดเจนยิ่งกว่าคำแก้ตัวใดๆของนายอีกนะ! ตลอดสามปีที่คบกันมา ฉันต้องทนอับอายและหวาดระแวงกับสายตาพวกผู้หญิงที่รุมล้อมนายมามากแค่ไหน นายก็รู้ดีแก่ใจ’

หัวใจของไทเลอร์กระตุกวูบ ความเจ็บปวดพุ่งทะยานขึ้นมาจุกอก เขาไม่ได้ทำ เขารักเทียร่าคนเดียวมาตลอดสามปี ไม่เคยนอนกับใครนอกจากเธอเลยด้วยซ้ำ แต่ความประมาทที่ปล่อยให้ตัวเองเมาจนไม่มีสติในคืนนั้น กลับกลายเป็นหลุมพรางที่ทำลายความเชื่อใจทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา

‘แต่ฉันไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิงคนนั้นจริงๆนะเทียร่า!’ ไทเลอร์รีบแก้ตัวเสียงสั่น ดวงตาคมแดงก่ำด้วยความอ้อนวอน

‘ถึงฉันจะมีนิสัยเจ้าชู้ มีคนมาชอบเยอะ หรือทำตัวกะล่อนตามประสาผู้ชาย แต่นับตั้งแต่วันที่เราตกลงคบกัน สามปีเต็มที่ผ่านมา ฉันสาบานต่อหน้าเลยว่าฉันไม่เคยนอกใจหรือนอกกายไปมีอะไรกับผู้หญิงคนไหนเลยสักคน นอกจากเธอ คนเดียวที่ฉันแคร์คือเธอเทียร่า!’

‘แต่นายปฏิเสธไม่ได้หรอกไทเลอร์ ว่านิสัยและความเจ้าสำราญของนายต่างหากที่เป็นต้นเหตุเปิดโอกาสให้คนอื่นเข้ามาทำลายเรา!’ เทียร่าระเบิดน้ำตาออกมาพร้อมกับสะอื้น

‘นายบอกว่ารักฉัน แต่สังคมรอบตัวนาย ชีวิตกลางคืนของนาย และความไม่เด็ดขาดของนาย มันทำให้ฉันเหนื่อยจนแทบไม่เหลือความเป็นตัวเองแล้ว บวกกับโอกาสทุนไปเรียนต่อและทำงานยาวที่ญี่ปุ่นที่ฉันเพิ่งได้รับ มันทำให้ฉันรู้ว่าฉันควรหยุดความทรมานนี้สักที’

‘ไม่! ฉันไม่ให้เธอไป!’ ไทเลอร์ส่ายหัวปฏิเสธรัวเร็ว น้ำตาของผู้ชายที่แข็งกระด้างร่วงเผาะลงมาอย่างไร้ศักดิ์ศรี เขากุมมือเธอแนบแก้มตัวเองแน่น ขอร้องอ้อนวอนราวกับคนใกล้ตาย

‘เทียร่า...ได้โปรดให้โอกาสฉันพิสูจน์ตัวเองอีกสักครั้งเถอะนะ อย่าทิ้งฉันไปเลย’ ไทเลอร์เสียงสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์

‘ฉันสัญญา...ฉันจะเปลี่ยนตัวเอง จะเลิกทุกอย่างเพื่อเธอ ขอร้องล่ะเทียร่า กลับมาเชื่อใจฉันนะ...’

เทียร่ามองภาพผู้ชายที่เคยเย่อหยิ่งและไม่ยอมก้มหัวให้ใคร แต่ตอนนี้กลับยอมคุกเข่าร้องไห้อ้อนวอนเธอด้วยความรักและหัวใจที่แตกสลาย หัวใจเธอก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน แต่ความหวาดระแวงและรอยแผลที่สะสมมานานทำให้เธอรู้ว่า ฝืนต่อไปก็มีแต่จะพังกันทั้งคู่

เธอกัดริมฝีปากแน่น ดึงมือตัวเองออกจากการกุมของเขาอย่างเด็ดขาดแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

‘สายไปแล้วไทเลอร์...’ เทียร่าเอ่ยเสียงพร่า น้ำตาไหลอาบแก้ม

‘ฉันตัดสินใจแล้ว...ฉันจะไปญี่ปุ่น ลาก่อนนะไทเลอร์’ พูดจบ เทียร่าก็หันหลังเดินก้าวฉับๆออกจากร้านไปทันที ทิ้งให้ไทเลอร์ทรุดฮวบคุกเข่าอยู่กับพื้น ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร ความรักสามปีที่เขาบูชาพังทลายลงต่อหน้าต่อตา

ไทเลอร์ยืนถือโทรศัพท์มือถือแน่นจนปลายนิ้วซีดเผือด ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามาทั้งความประหลาดใจ ความคิดถึง และความเจ็บลึกในอดีตที่ยังคงหลงเหลืออยู่

“มีอะไรหรือเปล่าคะคุณไทเลอร์” เสียงหวานของมินอาเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดและแปลกไปจากเดิมของชายหนุ่ม

“เงียบไป!” ไทเลอร์ตวาดเสียงต่ำกร้าวใส่คู่ขาอย่างหัวเสีย จนมินอาสะดุ้งรีบหุบปากฉับทันที

ไทเลอร์ยืนสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ มือหนาที่ถือโทรศัพท์มือถือสั่นเทาเล็กน้อย ความรู้สึกมากมายที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจตลอดแปดปีถูกขุดคุ้ยขึ้นมาในเสี้ยววินาที เขากดปุ่มรับสายแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยเย็นชาและแข็งกระด้างเมื่อยามพูดกับคนอื่น กลับแปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลและอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด ราวกับเขายังคงเป็นผู้ชายคนเดิมที่พร้อมจะยอมจำนนให้ผู้หญิงคนนี้แค่เพียงคนเดียว

“เทียร่า...” ไทเลอร์เอ่ยเรียกชื่อนั้นออกมาราวกับเสียงกระซิบ น้ำเสียงเจือความสั่นพร่าและความคิดถึงที่อัดแน่นมานาน

“เธอ...โทรมาจริงๆเหรอ”

ทันทีที่เสียงทุ้มเอ่ยผ่านปลายสายไป ปลายสายก็ส่งเสียงตอบรับกลับมาทันทีด้วยความตื่นเต้นและดีใจจนแทบเนื้อเต้น น้ำเสียงสดใสที่เขาไม่ได้ยินมานานแสนนานสะท้อนก้องผ่านลำโพงออกมา

(ไทเลอร์! นายจริงๆด้วย! ฉันดีใจจังที่นายยังใช้เบอร์เดิม!) เสียงของเทียร่าเจือความสุขและตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด

ไทเลอร์ชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นจนแทบทะลุออกมานอกอกเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นของเธอ ความรู้สึกผิดและภาพความหลังเมื่อแปดปีก่อนพลันย้อนกลับมาทับซ้อน แต่สิ่งที่เด่นชัดที่สุดในตอนนี้คือความดีใจที่เอ่อล้นจนเขาแทบควบคุมรอยยิ้มบนใบหน้าตัวเองไม่ได้

“อืม ฉันใช้เบอร์เดิม...ไม่เคยเปลี่ยนเลยสักวัน” ไทเลอร์ตอบเสียงนุ่ม แววตาดุจเหยี่ยวที่เคยดุดันกลับฉายแววอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยแสดงให้ใครเห็น

“แล้ว...อยู่ๆทำไมถึงโทรมาหาฉันล่ะ เกิดอะไรขึ้นที่ญี่ปุ่นหรือเปล่า”

(เปล่าหรอก ไม่มีอะไรไม่ดีเลย ตรงกันข้าม ฉันมีข่าวดีจะบอกนายด้วย!) เทียร่าพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจยิ่งกว่าเดิม

(ฉันตัดสินใจเคลียร์งานทุกอย่างที่โตเกียวเรียบร้อยแล้วนะไทเลอร์ อาทิตย์หน้าฉันกำลังจะบินกลับเมืองไทยแล้ว)

ไทเลอร์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ลมหายใจสะดุดกึกไปชั่วขณะ

“เธอกลับมาเหรอ กลับมาถาวรเลยงั้นเหรอเทียร่า” เขาถามย้ำด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ

(ใช่! ฉันจะกลับมาอยู่เมืองไทยยาวเลย และกำลังจะหางานทำที่โน่นด้วย…) เทียร่าหัวเราะร่าเริงด้วยความตื่นเต้น

(แปดปีแล้วที่เราไม่ได้เจอกัน ฉันคิดถึงเมืองไทย คิดถึงเพื่อนๆ และ...คิดถึงนายนะไทเลอร์ ไว้ฉันกลับไปถึง เรานัดเจอกันหน่อยนะ มีเรื่องตั้งมากมายอยากคุยกับนาย)

ประโยคคำว่า ‘คิดถึงนาย’ จากปากของรักแรกที่เขาเฝ้ารอมาตลอดแปดปี ทำให้หัวใจของไทเลอร์พองโตขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ความหงุดหงิดเรื่องงานแต่งงาน เรื่องยึดผับ หรือแม้แต่เรื่องณิรินถูกปัดตกหายไปจากสมองจนหมดสิ้น ในหัวของเขามีแต่คำว่า ‘เทียร่ากำลังจะกลับมา’ วนเวียนอยู่เต็มไปหมด

“ได้สิ แน่นอนอยู่แล้ว” ไทเลอร์ตอบรับด้วยรอยยิ้มกว้างที่มุมปาก น้ำเสียงอบอุ่นและเต็มไปด้วยความยินดี

“กลับมาเถอะเทียร่า มีอะไรหลายอย่างที่เราต้องคุยกันจริงๆนั่นแหละ เดี๋ยววันเธอลงเครื่องบอกฉันนะ เดี๋ยวฉันไปรอรับที่สนามบินเอง”

(จริงนะ? เยี่ยมไปเลย งั้นแค่นี้ก่อนนะไทเลอร์ ไว้ใกล้ๆวันเดินทาง ฉันจะโทรหาใหม่นะ)

ติ๊ด!

สายถูกตัดทิ้งไปแล้ว แต่ไทเลอร์ยังคงยืนถือโทรศัพท์ค้างไว้อย่างนั้น รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏชัดบนใบหน้าหล่อเหลา ความรู้สึกตื่นเต้นดีใจเข้ามาแทนที่ความหงุดหงิดขุ่นมัวเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

เขาลืมเลือนไปชั่วขณะเลยว่า ในสัปดาห์หน้าคือกำหนดวันจัดพิธีแต่งงานและจดทะเบียนสมรสระหว่างเขากับณิริน เจ้าสาวจำยอมที่เขาเกลียดนักเกลียดหนา