บทที่ 29 [1/2]

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านม่านบาง พาดทับบนพื้นห้องเพนท์เฮ้าส์หรูของเซเรน่า กลิ่นหอมอ่อนของดอกไม้ที่เธอจัดไว้ตรงแจกันกลางห้องลอยอวล ผสานกับบรรยากาศแสนตรึงเครียดทันทีที่ภาคินปรากฏตัว

ใบหน้าหล่อเหลาของภาคินฉายแววสับสนและแข็งกร้าว ดวงตาคมที่นิ่งเฉยในวันที่เธอยังเป็นภรรยา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเดือดดาลและความไม่เข้าใจ เขาก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่รอคำเชิญจากเจ้าของห้อง

“ไซรัส แกมาทำอะไรที่นี่”

ทันทีที่สายตาของภาคินเหลือบไปเห็นบุคคบที่ไม่ควรอยู่ที่นี่ จากความสงสัยก็กลายเป็นความเดือดดาลในเสี้ยววินาที น้ำเสียงที่กล่าวของเขาเยียบเย็นจนเสียวสันหลังวูบหนึ่ง

เมื่อเห็นเช่นนั้นเซเรน่าจึงขยับเข้ามายืนระหว่างกลางทันที ราวกับรู้ว่าถ้าเธอช้ากว่านี้สักอีกนิด ชายหนุ่มทั้งสองตรงหน้าคงมีเรื่องปะทะกันจนเธอปวดหัวแน่

“อย่าทำเสียงแบบนั้น เขาเป็นแขกของฉัน” เธอกล่าวเสียงเรียบ

“แขกเหรอ? จะเป็นแขกได้ยังไงในเมื่อเธอไม่รู้จักมันด้วยซ้ำ!”

ภาคินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะของเขาฟังดูเย้ยหยันหากแต่ฉายแววหึงหวงในที

คำพูดนั้นทำให้เซเรน่าถอนหายใจ แต่ก่อนที่เธอจะพูดอะไรออกมา ไซรัสกลับลุกขึ้นจากโซฟาช้า ๆ แผลที่ท้องที่ยังไม่หายสนิททำให้เขาขยับอย่างระมัดระวัง แต่แววตายังคงนิ่งดั่งเดิม

“ไม่จำเป็นต้องพูดแบบนั้น ฉันมาที่นี่เพราะเหตุจำเป็น ไม่ใช่เรื่องอย่างที่แกคิด”

“จำเป็น?” อีกฝ่ายแค่นเสียงเยาะ

“จำเป็นที่ต้องมานอนในบ้านเมียเพื่อนอย่างฉันหรือไง!”

“ภาคิน! พอได้แล้ว!” เซเรน่าเอ่ยเสียงแข็ง “และฉันก็ไม่ใช่ภรรยาของนาย พวกเราหย่ากันแล้ว”

“ฉันไม่พอ! ฉันอยากรู้ว่าทำไมเพื่อนฉันถึงต้องอยู่กับผู้หญิงของฉัน!” แต่เขาไม่ฟัง เส้นเลือดที่ขมับปูดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“ฉันไม่ใช่ของนายอีกต่อไปแล้ว! วันที่นายเซ็นใบหย่า นายก็หมดสิทธิ์พูดคำนี้!” เซเรน่าสวนกลับทันที

ไซรัสขยับเข้าไปใกล้เธอเพียงก้าวเดียว ราวกับจะคอยปกป้องโดยไม่พูดอะไร เขายืนนิ่งแต่สายตาที่จ้องภาคินกลับเต็มไปด้วยคำเตือนโดยไม่รู้ตัว

“กลับไปซะ อย่าทำให้เธอต้องลำบากใจ” เขาเอ่ยเสียงเรียบ

แต่คำพูดนั้นมันกลับยิ่งเหมือนน้ำมันราดบนกองไฟ ภาคินสาวเท้าเข้าไปตรงหน้าไซรัสอย่างเดือดดาล ยามนี้ราวกับโมโหจนหน้ามืดไม่สนอะไรอีกแล้ว

“นี่มันเรื่องของฉันกับเซเรน่า” เขากล่าวต่อ “แกกล้าทำแบบนี้ได้ยังไง ทั้งที่ฉันเคยช่วยชีวิตแกมาตั้งกี่ครั้ง! ทั้งที่แกเป็นเพื่อสนิทของฉัน” เสียงเขาเต็มไปด้วยความคั่งแค้นและหึงหวง ราวกับโดนสวมเขา

“เลิกบ้าสักที มันไม่มีอะไรทั้งนั้น”

เซเรน่าถอนหายใจกับชายหนุ่มที่กำลังคิดว่าเองเป็นเหยื่อที่โดนกระทำ ทั้งที่ความจริงแล้วคนที่โดนหักหลังคือเธอ ไม่ใช่เขาที่กล้าเอาผู้หญิงคนอื่นเข้ามาในบ้าน

“อย่าลืมว่าวงการของเรามันไม่ใช่บุญคุณหนี้แค้น แต่คือการอยู่รอด” ไซรัสกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉย

“อยู่รอดหรือแค่ต้องการหาที่หลบภัยแล้วใช้ผู้หญิงของฉันเป็นโล่กำบัง!” เสียงของภาคินขุ่นขึ้น

“ฉันจะพูดครั้งสุดท้าย เราหย่ากันแล้ว และฉันจะให้ใครอยู่ที่นี่ก็เรื่องของฉัน นายกลับไปซะภาคิน”

เซเรน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงหมดความอดทนกับชายหนุ่มเบื้องหน้า ทว่าภาคินกลับไม่สนใจคำพูดของเธอแม้แต่น้อย เขาหันไปมองไซรัสด้วยแววตาวาวโรจน์

“ฉันจะถามอีกครั้ง ไซรัสแกมาทำอะไรที่นี่กันแน่”

“เธอช่วยชีวิตฉันไว้ ฉันแค่พักฟื้นจนกว่าแผลจะหายดี เท่านั้น” ไซรัสยกสายตาขึ้นสบเข้ากับดวงตาเพื่อนเก่าช้า ๆ เสียงของเขาเรียบเย็นจนน่าขนลุก

“ช่วยชีวิตเหรอ? ฟังดูดีนี่ แต่มันบังเอิญเกินไปไหม ที่แกต้องมาพักอยู่กับอดีตเมียฉัน?” ภาคินหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน

“ไม่ว่าจะเหตุผลอะไร มันก็ไม่ใช่เรื่องของนาย”

ประโยคสุดท้ายเหมือนมีดที่แทงลงกลางใจชายหนุ่ม เขาเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเย็นชา

“หย่ากับฉันไม่ถึงเดือน เธอก็กล้าพาผู้ชายอื่นขึ้นห้องแล้ว กล้าดีนี่เซเรน่า”

ในเวลาเดียวกันไซรัสขยับตัวเล็กน้อย แต่การเคลื่อนไหวเพียงเท่านั้นก็ทำให้บาดแผลที่หน้าท้องเขาแปลบขึ้นทันที สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉย แต่พยายามฝืนทนจนเหงื่อซึมออกที่ขมับ

“อย่าขยับสิคะ คุณยังไม่หายดีเลย!” เซเรน่าเห็นก็รีบเข้าไปพยุงทันที

ภาคินมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด พร้อมความหึงหวงที่กำลังกัดกินหัวใจอย่างบ้าคลั่ง เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะรู้สึกแบบนี้กับผู้หญิงที่เขาเคยผลักไส

“เซเรน่า เธอกำลังทำให้ฉันเสียสติ” เขาเรียกชื่อเธอเสียงต่ำ

“นั่นไม่ใช่ปัญหาของฉัน ออกไปเถอะ ฉันไม่อยากมีปัญหากับนายอีก” เธอพูดพลางวางมือบนแขนของไซรัส ก่อนจะยืนตรงสบตาเขาอย่างเด็ดเดี่ยว

“ไม่! ฉันยังพูดไม่จบ!” เขาขึ้นเสียง “เธอมีอะไรกับมันแล้วใช่ไหม?”

เสียงของภาคินเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ จนแทบไม่ใช่คำถามอีกต่อไป มันคือการกล่าวหาที่เจ็บแค้น