บทที่ 38 [3/3]

ปัง!

กระสุนพุ่งทะยานด้วยความเร็วฝั่งในร่างของเซเรน่าในเสี้ยววินาที เสียงหวีดเบา ๆ ตามด้วยเสียงหอบหายใจแผ่ว ๆ ลอดผ่านริมฝีปากอวบอิ่ม หญิงสาวกระพริบตาช้า ๆ ก่อนร่างของเธอจะเซไปข้างหน้าอย่างควบคุมไม่ได้ พร้อมเลือดสีแดงสดค่อย ๆ เริ่มซึมออกมาจากแผ่นหลังเล็ก

“เซเรน่า!”

เขาตะโกนสุดเสียงเมื่อเห็นเธอล้มลงในอ้อมแขน เลือดสีแดงสดไหลรินจากกลางหลังของเธอ ทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นในจังหวะนั้น นี่เป็นครั้งแรกที่ไซรัสรู้สึกหวาดกลัวถึงเพียงนี้

ไซรัสหันไปรัวยิงสวนเข้ากลางหัวของชายฉกรรจ์คนนั้นจนหมดแม็ก เสียงปืนดังรัวจนควันคลุ้งรอบตัว ราวกับว่ากำลังประกาศถึงความเดือดดาลในใจไซรัสในตอนนี้ เขาขบกรามแน่นก่อนจะหันกลับมามองเซเรน่าในอ้อมแขนอีกครั้ง

ไอ้สารเลวนั่นยังตายเร็วไปด้วยซ้ำ!

หากเซเรน่าไม่อาการสาหัส เขาคงจับมันไปทรมานให้สาสม!

ถอดเล็บมือเล็บเท้า ตัดลิ้นและตัดแขนขาก่อนที่ส่งไปขายในซ่อง!

“เซเรน่า ฟังฉันนะ เธออย่าหลับเด็ดขาด” เสียงทุ้มของเขาสั่นเครืออย่างห้ามไม่ได้

“ดี...จัง...” เธอยิ้มบาง ๆ “ดี...ที่นาย...ไม่เป็นอะไร...”

“อย่าพูดแบบนั้น! อย่าหลับนะเซเรน่า ได้ยินไหม!”

เขาตะโกนลั่น แต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาอุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าสาว น้ำตาเริ่มเอ่อขึ้นในดวงตาคมเข้มที่ไม่เคยแสดงอารมณ์มาก่อน แต่ตอนนี้เขาไม่สนใจมัน เขาต้องรีบพาเซเรน่าไปโรงพยาบาลตอนนี้

“บอสครับ...” ศรันที่เห็นภาพนั้นก็แทบพูดไม่ออก

“ไปขึ้นเรือ!” ไซรัสตวาดเสียงสั่น “ไปที่โรงพยาบาลในเครือนัวเดี๋ยวนี้!”

ศรันตั้งสติได้ก็รีบกระโดดขึ้นเรือและสตาร์ทเครื่องทันที ไซรัสวางร่างของเซเรน่าบนตักอย่างแผ่วเบา ราวกับเธอเป็นตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ พลางใช้มือข้างหนึ่งกดแผลที่หลังของเธอ ทั้งที่เลือดยังคงไหลทะลุออกมาตามง่ามนิ้วไม่หยุด

“เซเรน่า ฟังฉันนะ อย่าหลับ! เธอต้องอยู่กับฉัน เข้าใจไหม!” เสียงของเขาแหบพร่า พลางตบแก้มเธอเบา ๆ

“นาย...ร้องไห้...เหรอ”

เซเรน่าลืมตาขึ้นช้า ๆ เธอยื่นมือสั่น ๆ ขึ้นมาแตะที่แก้มเขา น้ำตาของไซรัสไหลลงบนฝ่ามือของเธออย่างเงียบ ๆ

คำพูดนั้นทำให้ไซรัสชะงัก เขาลูบน้ำตาบนแก้มตอบที่ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว เขาไม่เคยร้องไห้ให้ใครเลยตลอดชีวิตที่ผ่านมานี้ จนกระทั่งวันนี้

“ใช่ ฉันร้องไห้ ร้องเพราะเธอ”

“เห็นไหม...นายไม่ใช่ปีศาจจริง ๆ เสีย...หน่อย” เธอส่งยิ้มบาง ๆ ให้เขา ดวงตาเริ่มพร่าและหนักอึ้งขึ้นทุกชั่วขณะ

“เซเรน่าอย่าหลับนะ ฉันไม่อยากเสียเธอไป” เขาส่ายหน้า

“นาย...จับมือฉันหน่อยสิ...” เธอพูดเสียงเบาแทบขาดห้วง

“ฉันอยู่นี่ อยู่ตรงนี้” ไซรัสคว้ามือเธอมากุมไว้แน่น

“อืม...อุ่นดีจัง...” เสียงสุดท้ายของเธอแผ่วเบา ก่อนเปลือกตาจะค่อย ๆ ปิดลงอย่างช้า ๆ

“ไม่เซเรน่า ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้ ฉันสั่งให้เธอตื่นขึ้นมา!”

เสียงเขาสั่นเครือ เมื่อเห็นเปลือกตาของเธอกลับค่อย ๆ ปิดลง ช้า ๆ น้ำตาของไซรัสร่วงลงกระทบแก้มของเธอไม่หยุด เขาพยายามตบแก้มเธอเบา ๆ เพื่อเรียกสติเรื่อย ๆ แม้ว่าตอนนี้เซเรน่าจะไม่มีสติแล้ว

“รีบไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ เร็วเข้า!!”

“ครับบอส อีกไม่นานพวกเราจะถึงฝั่งแล้ว!”

“เร็วที่สุดเท่าที่ทำจะได้! ถ้าช้าแม้แต่วินาทีเดียว ฉันจะฆ่านายด้วยมือฉันเอง!”

ไซรัสตวาดลั่น เสียงเขาสั่นแต่เปี่ยมไปด้วยความสิ้นหวัง เลือดวารินยังไหลไม่หยุด

“ครับบอส!”

ศรันเหยียบคันเร่งเต็มที่ เรือแล่นฝ่าคลื่นอย่างบ้าคลั่ง ไซรัสกอดเธอแน่นในอ้อมแขน ตอนนี้เขารู้แล้วว่าความรักสามารถทำให้ผู้คนหวาดกลัวได้มากแค่ไหน เลือดของเธอยังคงเปื้อนเสื้อเขาจนชุ่ม แต่เขาไม่สนใจอะไรอีกแล้ว เขาได้แต่ภาวนาในใจซ้ำ ๆ

ได้โปรดอย่าพรากเธอไปจากฉัน