บทที่ 54 [1/2]

บรรยากาศยามเช้าในเขตเหนือสดใสกว่าทุกวัน แสงแดดอุ่นสาดผ่านม่านหมอกบางเหนือยอดสน เสียงนกร้องประสานกับเสียงลมที่พัดผ่านยอดไม้ ช่างให้ความรู้สึกสงบและสง่างามในเวลาเดียวกัน

แต่ไม่ใช่สำหรับไซรัส...

เพราะนับตั้งแต่ไซรัส หัวหน้ามาเฟียเขตใต้ผู้มีชื่อเสียงเรื่องความเยือกเย็นและเด็ดขาด เดินทางมาถึงคฤหาสน์หลังนี้ วศินกับธันวาก็ไม่ปล่อยให้เขาอยู่นิ่งได้เลย

และยังไม่ยอมปล่อยให้เขาพาเซเรน่ากลับเขตใต้!

“เอาล่ะ ถ้าแกรักลูกสาวของฉันจริง ก็ต้องผ่านบทสอบของฉันก่อน”

เสียงทุ้มเข้มของวศินดังขึ้นในวันแรกที่ไซรัสมาถึง สีหน้าเรียบเฉยแต่แววตาเอาจริงจนบรรยากาศเริ่มตรึงเครียด ทว่าไซรัสกลับไม่มีความหวั่นเกรงแม้แต่น้อย

“บทสอบเหรอ”

ไซรัสเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงราบเรียบ แต่ดวงตาทอแววขุ่นเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาปกติเมื่อเห็นใบหน้าของเซเรน่า เขาถอนหายใจครู่หนึ่งแล้วยอมตอบรับ

“ก็ได้ ฉันจะทำ”

เซเรน่าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ถึงกับสะดุ้ง เธอมองพ่อกับคนรักสลับกัน สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ เพราะรู้ว่าพ่อของเธอต้องรวมหัวกับพี่ธันวาเพื่อแกล้งเขาแน่ ๆ

“คุณพ่อ นี่มันไม่จำเป็น---”

“จำเป็นสิ” วศินตอบทันที “ฉันจะปล่อยลูกสาวให้ใครง่าย ๆ ได้ยังไง”

“ถูกต้องที่สุดครับพ่อ ผมก็อยากดูเหมือนกัน ว่าผู้ชายแบบเขาจะผ่านมือผมได้ไหม” ธันวาซึ่งยืนพิงเสาอยู่ไม่ห่าง รีบพยักหน้าเสริม

“ก็ดีครับ ฉันเองก็อยากพิสูจน์ตัวเองต่อหน้าท่านวศินอยู่แล้ว” ไซรัสหัวเราะในลำคอเบา ๆ

การทดสอบเริ่มขึ้นในวันถัดมา แต่สิ่งที่ไซรัสคิดว่าจะเป็นเรื่องจริงจัง กลับไม่เหมือนอย่างที่เขาคิดเลยสักนิด ดูเหมือนพวกนั้นต้องการกลั่นแกล้งเขาจริง ๆ อย่างที่เซเรน่าเคยเตือนไว้

“ข้อแรก” ธันวาประกาศในสวนหลังคฤหาสน์

“ให้นายช่วยแม่บ้านเด็ดดอกไม้ไปจัดแจกันในห้องรับแขก”

“เด็ดดอกไม้?” ไซรัสเลิกคิ้ว ชั่วขณะหนึ่งคิดว่าเขาคงฟังผิด

“ใช่ นายได้ยินไม่ผิด” ธันวาตอบเรียบ ๆ

“ถ้านายจะมาอยู่บ้านนี้ นายก็ต้องรู้จักงานบ้านขั้นพื้นฐานบ้างสิ ใช่ไหมพ่อ?”

“ในบ้านนี้ไม่มีใครอยู่เฉยได้หรอก ถ้าทำไม่ได้ก็กลับเขตของแกไปซะ!”

วศินที่ยืนกอดอกอยู่ใกล้ ๆ พยักหน้ารับช้า ๆ ทำเอาไซรัสเม้มริมฝีปากแน่น แต่เมื่อหันไปเห็นเซเรน่าที่แอบหัวเราะข้าง ๆ เขาก็ถอนหายใจยาว

“ได้ ฉันจะทำ”

หลังจากนั้นภาพของหัวหน้ามาเฟียเขตใต้ผู้เยือกเย็น กำลังคุกเข่ากลางสวน ช่วยแม่บ้านเก็บดอกกุหลาบและคัดดอกลาเวนเดอร์อย่างระมัดระวัง จนปลายนิ้วมีรอยข่วนจากหนามกุหลาบเล็กน้อย กลายเป็นภาพที่แม่บ้านทั้งคฤหาสน์พูดถึงกันทั้งวัน

“คุณไซรัสดูใจเย็นจริง ๆ นะคะ”

“ใช่ค่ะคุณ เขาไม่บ่นสักคำ!”

“ฉันได้ยินว่าเขาเป็นคนโหดเหี้ยมนี่ แถมยังเย็นชาด้วย แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้...”

แต่คนที่ดูพอใจที่สุดเห็นจะเป็นวศิน ที่ยืนมองจากศาลากลางสวน ยกยิ้มบาง ๆ อย่างผู้ชนะ ส่วนธันวาก็กอดอกยักคิ้วมองเซเรน่าอย่างล้อเลียน

“ดูสิ มันขยันจังเลยนะ”

“พี่ธัน หนูพึ่วรู้ว่าพี่เป็นคนใจร้ายแบบนี้ เลิกแกล้งเขาได้แล้วน่า” เซเรน่ามองพี่ชายค้อน ๆ

“โอ้โห ตอบแทนกันแล้วเหรอ พี่ชายคนนี้ปวดหัวใจจริง ๆ ”

ธันวาแสร้งกุมหน้าอกและเอ่ยอย่างหยอกล้อ จนเซเรน่าต้องเข้าไปตีแขนด้วยความหมั่นไส้

หลังผ่านการทดสอบเบา ๆ ในเช้าวันนั้น ตอนบ่ายก็มีการทดสอบใหม่ โดยคราวนี้เป็นพ่อของเซเรน่าเอง

“นายคงรู้ว่าฉันไม่ไว้ใจคนง่าย โดยเฉพาะคนที่อยู่ตรงข้ามกับเขตเหนือ”

วศินพูดขึ้นขณะเดินพาไซรัสไปยังลานกว้างของคฤหาสน์ ซึ่งล้อมรอบด้วยลูกน้องในลูกดำขลับของวศิน ล้วนเป็นคนฝีมือดีที่ดูแลตระกูลของเขามานาน

“ฉันอยากรู้ว่านายจะปกป้องลูกสาวฉันได้แค่ไหน”

ไซรัสพยักหน้ารับ เขาไม่พูดมาก เพียงถอดเสื้อสูทออก เหลือแต่เสื้อเชิ้ตสีขาวพอดีตัว ก่อนจะก้าวลงลานกว้างอย่างมั่นใจ

“อยากให้ฉันเริ่มเมื่อไหร่ครับ”

“ตอนนี้”