บทที่ 54 [2/2]

“ตอนนี้”

สิ้นเสียงนั้น ชายสองคนก็เข้าประจันหน้าไซรัส แต่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงกระแทกหนัก ๆ ดังขึ้นเพียงสองครั้ง ทั้งคู่ล้มลงแทบพร้อมกัน จนวศินเลิกคิ้ว และธันวาที่แอบมาดูอยู่ข้างสนามถึงกับผิวปากอย่างพอใจ

“หมอนั่นสมคำร่ำลือจรืง ๆ ” ธันวาพึมพำก่อนจะเดินจากไป

“ฉันใช้ไม่ถึงหนึ่งส่วนสิบของแรงทั้งหมดด้วยซ้ำ ดูเหมือนคงไม่ใช่ฉันที่จะดูแลเซเรน่าไม่ได้” ไซรัสแค่นหัวเราะ พลางยกยิ้มอย่างพอใจ

“ดี” วศินกล่าวเรียบ ๆ แต่ในแววตาแฝงความพึงใจไม่น้อย

หลังผ่านไปหลายวัน การทดสอบต่าง ๆ ยังคงถูกส่งมาอย่างไม่สิ้นสุด แต่ไซรัสก็ไม่เคยปริปากบ่น มีแต่รับมืออย่างใจเย็น แม้ในบางครั้งจะดูเหมือนถูกถ่วงเวลาอย่างเห็นได้ชัด

“พ่อของฉันแค่แกล้งนาย เขาอยากดูว่านายจะทนได้นานแค่ไหนนั่นแหละ” เซเรน่ากระซิบขณะเดินเล่นในสวนกับเขา

“ฉันรู้” เขาตอบเรียบ ๆ พลางยกมือขึ้นจับมือเธอไว้แน่น

“แต่ถ้าการถูกทดสอบหมายถึงได้อยู่กับเธอทุกวันแบบนี้ ฉันก็ไม่เห็นว่ามันเป็นปัญหา”

คำพูดเรียบ ๆ แต่หนักแน่นนั้นทำให้หัวใจของเซเรน่ากระตุกวูบ เธอหันไปสบตากับเขา ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่ต่างจากวันที่เจอกันครั้งแรกโดยสิ้นเชิง

“นายเปลี่ยนไปมากนะ”

“เปลี่ยนเพราะเธอ” ไซรัสพูดช้า ๆ “เพราะตอนนี้ฉันรู้แล้ว ว่าการมีอำนาจมันไม่มีค่าอะไรเลย ถ้าฉันไม่มีเธออยู่ข้าง ๆ”

เสียงของเขาแผ่วเบา แต่กลับชัดเจนพอจะทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง เธอไม่ตอบอะไร เพียงบีบมือเขาแน่นขึ้นเล็กน้อย

“คืนนี้ไปกินข้าวด้วยกันไหม” เขาถามขึ้นหลังจากนั้น

“นายจะทำอาหารเองเหรอ?”

“ก็อยากลองดู เผื่อพ่อเธอจะให้คะแนนพิเศษ”

“พ่อของฉันไม่ได้ใจง่ายขนาดนั้นหรอก” เซเรน่าหัวเราะเบา ๆ

“งั้นก็ให้เธอให้คะแนนแทนได้ไหม” เขากระซิบเบา ๆ พร้อมโน้มตัวเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน

“ไซรัส...” เสียงเธอสั่นแผ่วเบา แก้มร้อนวาบเมื่อเห็นสายตาของเขาที่มองอย่างละเมียด

เขายกมือขึ้นแตะหลังมือของเธอเบา ๆ แล้วลากปลายนิ้วไปตามข้อมืออย่างแผ่วโยน ความรู้สึกจั๊กจี้ปนวูบวาบแล่นไปทั่วร่าง

“เธอไม่รู้หรอก ว่าฉันพยายามข่มใจแค่ไหนทุกครั้งที่อยู่ใกล้เธอ” เขาเอ่ยเสียงเบา แววตาทอแสงอ่อนโยนแต่ซ่อนแรงปรารถนาไว้ลึก ๆ

“ตอนนี้นายก็อยู่ใกล้นี่...” เธอตอบเสียงเบา แต่ไม่ได้ถอยหนี

“งั้นแปลว่าไม่ต้องขยับอีก”

ไซรัสหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกนิดจนปลายผมของเขาแตะข้างแก้มเธอ วินาทีนั้นเขาไม่รอช้า ป้อนจุมพิตแสนหวานให้เธอ ค่อย ๆ ไต่ระดับความร้อนแรงเล็กน้อย เพราะกลัวว่ากระต่ายของเขาจะตื่นกลัวและหนีหายไป เขาสอดเรียวลิ้นเข้าไปเกี่ยวตวัดอย่างหยอกล้อ จนได้กลิ่นชาไม้หอมลอยอ่อน ๆ ที่คละคลุ้งภายในโพรงปากหญิงสาว

เสียงหัวใจทั้งคู่เต้นสอดคล้องกันราวกับโลกทั้งใบเงียบงัน ในวินาทีนั้น ความอบอุ่นจากไซรัสก็ไหลผ่านเข้าสู่หัวใจของเซเรน่า เขาจูบเก่งมาก ๆ จนเธอแทบตาลาย ทั้งร้อนแรงและเต็มไปด้วยความปรารถนา หญิงสาวหลับตาลงอย่างช้า ๆ ยามนี้ปล่อยให้หัวใจเป็นคนตัดสินทุกอย่าง

แต่ก่อนที่ช่วงเวลานั้นจะยืดยาวเกินไป เสียงกระแอมดังลั่นก็มาจากด้านหลัง

“ไอ้เวรนี่ แกแต๊ะอั๋งน้องสาวฉันอีกแล้วเหรอ” ธันวาพับแขนเข้ามา สีหน้าไม่พอใจปนหมั่นไส้สุดขีด

“ฉันว่าพี่ชายของเธอคงกลัวฉันแย่งน้องสาวไปจริง ๆ นั่นแหละ” ไซรัสผละออกเล็กน้อย แต่ไม่รีบปล่อยมือจากเซเรน่า แถมยังส่งท้าทายให้ธันวา

“นายพูดใหม่อีกทีสิ” ธันวากัดฟันกรอดหนึ่ง

“พูดซ้ำก็ได้” ไซรัสตอบอย่างหน้าตาย “เธอเลือกฉันแล้ว พี่เขยก็ควรทำใจได้สักที”

คำว่าพี่เขยทำเอาธันวาแทบลมจับ แค่คิดว่าอีกฝ่ายจะมาเป็นน้องเขยของเขาก็แทบจะกลั้นใจตาย เซเรน่าน้องสาวที่น่ารักไปเห็นอะไรในตัวมันกัน!

“นาย—!”

“พี่ธันวา! พอได้แล้ว อย่ามีเรื่องกันอีก” เซเรน่าหันไปดุทันที

“ก็มัน...”

“ไม่มีแต่ ไปเถอะ”

เธอตัดบทเสียงเข้ม ก่อนจะดึงมือไซรัสเบา ๆ ทำเอาเขายกยิ้มอย่างผู้ชนะ ทิ้งให้ธันวายืนกัดฟันแน่นอยู่ตรงนั้น ชายหนุ่มพึมพำในลำคออย่างไม่ยอมแพ้

“ไอ้เวรนั่นกำลังล่อลวงน้องสาวของฉัน ไอ้หมาป่าห่มหนังแกะ!”

หลังจากนั้นเวลาก็ผ่านพ้นไปจวบจนยามค่ำคืนนั้น ภายในห้องรับรองชั้นสองของคฤหาสน์ เซเรน่านั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว ส่วนไซรัสเองก็นั่งอยู่ไม่ห่าง

“พรุ่งนี้พ่อเธอจะให้ฉันทำอะไรอีกนะ” เขาพูดขึ้นพลางถอนหายใจ

“อาจให้ตักน้ำจากบ่อ หรือเลี้ยงม้าในคอกก็ได้มั้ง” เธอแกล้งพูดขำ ๆ

“เธอดูสนุกกับการเห็นฉันถูกทดสอบจังเลยนะ”

“ก็ใช่น่ะสิ ใครใช้ให้นายจะยิงใส่ฉันตั้งแต่ตอนแรกล่ะ ถือว่าเป็นการเอาคืนก็แล้วกัน”

“ถ้าอย่างนั้น...ฉันขอรางวัลปลอบใจหน่อยได้ไหม” ไซรัสหัวเราะเสียงต่ำ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินเข้ามาใกล้เธออย่างช้า ๆ

“อะไรอีกล่ะ?”

“กอดหนึ่งครั้ง แค่หนึ่งครั้งก็พอ หรือเธอจะให้มากกว่านั้นก็ได้”

เขาโน้มตัวลง เอื้อมมือมาสัมผัสปลายคางของเธอเบา ๆ ก่อนจะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ จนเซเรน่าชะงัก หัวใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ แต่สุดท้ายเธอก็พยักหน้าเบา ๆ

ไซรัสดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน กอดไว้แน่นแต่ไม่รุนแรง ความอบอุ่นจากร่างเขาแผ่ซ่านทั่วร่างของเธออย่างนุ่มนวล พลางเขาก้มหน้าลงกระซิบข้างหู

“ฉันสัญญาจะผ่านทุกบททดสอบบ้า ๆ นั่น เพื่อจะได้อยู่ข้างเธอตลอดไป”