บทที่ 53 [2/2]

“คิดถึงเธอแทบบ้า”

เขากระซิบเบา ๆ ข้างใบหูขาว น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความโหยหาและคิดถึง มันสั่นสะท้านไปทั่วหัวใจทั้งดวงของเซเรน่า เธอหลับตาปล่อยให้น้ำตาเอ่อโดยไม่รู้ตัว มือบางยกขึ้นกอดตอบราวกับกลัวว่าเขาจะหายไปอีก

“นายหายไปไหนมา ทำไมไม่ติดต่อกลับมาเลย ฉันเป็นห่วงจะเป็นบ้าอยู่แล้ว”

“ฉันรู้ ขอโทษที่ปล่อยให้เธอต้องรอ แต่ฉันต้องจัดการบางอย่างให้จบก่อน ถึงจะกล้ากลับมาหาเธอได้”

ไซรัสคลายกอดออกเล็กน้อย พลางใช้ปลายนิ้วโป้งเช็ดหยาดน้ำสีใส ที่ไหลรินบนแก้มเนียนอย่างอ่อนโยน ดวงตาของเขามีทั้งความรักและความรู้สึกผิดปะปนอยู่ในที

“ฉันไม่โกรธ แค่นายกลับมาอย่างปลอดภัยก็พอแล้ว” เธอพยักหน้าเบา ๆ ทั้งน้ำตา แต่พลันยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ

“ฉันสัญญา จะไม่หายไปอีกแล้ว”

ไซรัสยกมือขึ้นประคองใบหน้าของเซเรน่า แววตานั้นอ่อนโยนหากแต่แฝงไปด้วยความจริงจัง ก่อนจะยกยิ้มออกมาอย่างพอใจเมื่อเห็นใบหน้าสวยซบลงบนมือหนาอย่างออดอ้อน ทำเอาอดใจไม่ไหวจนต้องโน้มตัวลงไปฟัดให้หายหมั่นเขี้ยว

แต่ทว่าก่อนที่ไซรัสจะได้ฟัดร่างบางจนพอใจ เสียงไอเบา ๆ พลันดังขึ้นจากข้างหลังเสียก่อน ใบหน้าหล่อเหลาขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ ทว่าก็ยอมผละออกจากเซเรน่า

“อะแฮ่ม...”

เสียงของธันวาดังขึ้นขณะยืนกอดอก สีหน้าและแววตาฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจน เมื่อน้องสาวสุดที่รักกำลังโดนชายอื่นแตะเนื้อต้องตัวอย่างแนบชิด แถมยังไม่เกรงใจเขากับพ่อที่ยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้

ส่วนวศินยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ ดวงตาคมของผู้ทรงอำนาจจับจ้องชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่พอใจเช่นเดียวกับลูกชาย ใครกันจะทนได้เมื่อเห็นลูกสาวสุดที่รักกำลังพลอดรักกับชายหนุ่มที่เป็นศัตรูมาก่อน แถมเขาน่ะหวงสุดสาวคนเล็กสุด ๆ ต่อให้เลี้ยงทั้งชีวิตก็ยังเลี้ยงได้ ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาดูแลแทน

“เจอกันอีกแล้วนะไซรัส”

เสียงของวศินเรียบเย็น เขามองใบหน้าหล่อเหลาเบื้องหน้า นี่คงเป็นการพบเจอที่เขาไม่อยากเจอที่สุด เพราะมันกำลังพลอดรักกับลูกสาวคนโปรดของเขา แม้ว่าจะเจอกันมีกี่ครั้งในงานประชุดระหว่างสองเขต แต่ก็อดที่จะชื่นชมกับความสามารถของอีกฝ่ายไม่ได้

แม้จะอายุเท่าภาคิน แต่ความสามารถนับว่าโดดเด่นกว่ามาก เพราะเขาสามารถคุมเขตใต้ได้เพียงลำพัง หลังจากพ่อของตนจากไปอย่างกะทันหัน ไม่เหมือนภาคินที่เป็นลูกแหง่ต้องให้ภูวเดชชี้นำให้ตลอด

ช่างเป็นเด็กที่มีความสามารถจริง ๆ

“ฉันมารับเซเรน่ากลับ ตอนนี้ทุกอย่างในเขตใต้สงบแล้ว เธอจะกลับไปอยู่กับฉัน” ไซรัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเช่นทุกครา

“กับนาย? พูดเหมือนมันง่ายเลยนะไซรัส นายคิดว่าฉันจะปล่อยให้น้องสาวของฉันไปเจออันตรายอีกครั้งเหรอ” ธันวาเดินเข้ามาขวาง ดวงตาวาวโรจน์เพราะหวงน้องสาวสุดชีวิต

“อยู่กับฉันไม่มีใครทำร้ายเธอได้”

ไซรัสนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นขึ้นทันที ทุกคนมองเขาอย่างชั่งใจ โดยเฉพาะธันวาที่มีท่าทีต่อต้านอย่างชัดเจน ส่วนเซเรน่าเองก็กลั้นใจแล้วก้าวออกมายืนข้างไซรัส หญิงสาวจับมือเขาแน่นราวกับไม่ต้องการผละจาก ดวงตาของเธอเปล่งประกายความแน่วแน่

“พ่อคะ พี่ธันวา หนูรู้ว่าพ่อกับพี่เป็นห่วง แต่หนูเลือกเอง และหนูเชื่อใจเขา” เธอพูดช้า ๆ

“ที่ผ่านมาตอนหนูลี้ภัยอยู่เขตใต้ ไซรัสดูแลหนูดีตลอด เขาไม่ได้บังคับหรือล่วงเกินหนูเลย แถมยังเป็นคนช่วยชีวิตหนูมาตลอดจริง ๆ ”

เซเรน่ารู้ตัวว่ากำลังเป็นลูกอกตัญญูที่เลือกคนอื่นมากกว่าครอบครัว แต่เธอต้องทำตามเสียงหัวใจตัวเอง แถมคน ๆ นั้นยังเป็นไซรัส เธอเลยไม่ลังเลแม้แต่น้อย โดยไม่รู้ว่าตอนนี้ไซรัสกำลังยกยิ้มอย่างพอใจ เมื่อเห็นว่าเธอเลือกเขาอย่างชัดเจน

ถึงกระนั้นธันวาก็ยังไม่ยอมแพ้ เขาอ้าปากจะพูดอะไรต่อ แต่ทว่ากลับถูกเสียงของวศินก็ดังขึ้นตัดเสียก่อน

“เด็กคนนี้โตแล้วจริง ๆ เราห้ามตลอดไปไม่ได้หรอก” น้ำเสียงเข้มกล่าวอย่างจนใจ “แต่จำไว้นะไซรัส ถ้าฉันรู้ว่าแกทำให้ลูกสาวฉันร้องไห้ ต่อให้ต้องลากคอแกกลับมาฉันก็จะทำ ต่อให้แกเป็นหัวหน้าเขตใต้ฉันก็ไม่กลัว”

“ครับท่าน ผมจะไม่มีวันทำให้เธอต้องเสียใจอีก”

ไซรัสโค้งศีรษะอีกครั้งอย่างให้เกียรติ แม้ว่าจะมีรอยยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขายอมก้มหัวให้คนอื่น ก็เพราะอีกฝ่ายเป็นบิดาของเซเรน่า

เซเรน่าก้มหน้าลงอย่างตื้นตัน รู้สึกได้ถึงแรงบีบมือจากเขา มันทั้งอบอุ่น หนักแน่น และมั่นคงเหมือนคำสัญญาที่ไม่ต้องพูดซ้ำ แสงแดดยามสายเริ่มสาดผ่านกิ่งไม้เข้ามา กระทบใบหน้าของทั้งคู่ แสงนั้นอ่อนโยนราวกับพรจากฟ้ากำลังอวยพรพวกมัน

“ยังไม่ตอบฉันเลย” ไซรัสหันมามองเธออีกครั้ง ดวงตาคมมีแววขำบาง ๆ

“อะไรเหรอ?” เธอถามงง ๆ

“จะกลับกับฉันไหม?”

“นายนี่มัน ไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ”

เซเรน่าหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ และคำพูดของเธอเองก็ทำให้เขายกยิ้มมุมปาก ก่อนจะพูดเสียงแผ่วเบา แต่ทว่าหนักแน่นและจริงใจ

“ฉันไม่เคยเปลี่ยน และจะไม่มีวันเปลี่ยน”

“เพราะฉันรักเธอเซเรน่า”