บทที่ 56 [2/2]

“ไม่ ฉันรู้ว่าเธอยังรักฉันอยู่ เธอแค่กำลังโกรธฉัน กลับไปกับฉันเถอะ เธอไม่คิดถึงสวนดอกไม้ของเธอเหรอ มันเหี่ยวเฉาเพราะรู้ว่าเธอจากไป”

ใบหน้าหล่อเหลาส่ายไปมาราวกับคนเสียสติ คล้ายไม่ยอมรับความจริง ไซรัสหันมามองเขา ดวงตาคมนั้นนิ่งแต่แฝงด้วยความสมเพชและเย้ยหยัน

“หยุดพูดเถอะ เธอไม่คิดจะกลับไปอีกแล้ว”

“มึงหุบปากไซรัส! คนนอกอย่างมึงไม่มีสิทธิ์พูดแทนเธอ!” ภาคินตะโกนลั่น เสียงของเขาเต็มไปด้วยความคับแค้น

“ฉันมีสิทธิ์ เพราะเธอเลือกฉัน”

ทว่าไซรัสกลับไม่ปล่อยให้เขาเหยียดหยาม เพียงคำพูดสั้น ๆ นั้น โลกทั้งใบของภาคินเหมือนหยุดหมุน เขามองไปยังเซเรน่าด้วยแววตาไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

“จริงเหรอ เซเรน่า เธอเลือกมันงั้นเหรอ?”

“ใช่ ฉันเลือกไซรัส นายควรกลับไปซะ”

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ สายตาแน่วแน่และไม่หวั่นไหว

“ไม่ เธอกำลังประชดฉันอยู่ใช่ไหม?” ภาคินหัวเราะแห้ง ๆ เหมือนคนเสียสติ “เธอยังรักฉันอยู่ ฉันรู้ดี เธอแค่โกรธที่ฉันเผลอไปยุ่งกับกอหญ้าเท่านั้น ใช่ไหม?”

“ไม่ ภาคิน” น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “สิ่งที่ฉันเคยรู้สึก มันตายไปพร้อมกับวันที่นายหันหลังให้ฉันแล้ว”

ความเงียบที่ตามมาเหมือนคลื่นที่ซัดซ้ำลงบนหัวใจของภาคินจนแหลกสลาย ไซรัสก้าวเข้ามาข้างหน้าพลางดึงเซเรน่าไว้ในอ้อมแขนอย่างปกป้อง โดยไม่สนใจสายตาไม่พอใจของภาคินแม้แต่น้อย

“เธอไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว ฉันอยู่ตรงนี้”

“อือ”

เซเรน่าซบหน้าลงกับแผ่นอกเขาอย่างเหนื่อยล้า กลิ่นกายอุ่นและความแข็งแกร่งจากอ้อมแขนของชายหนุ่มช่วยปลอบประโลมหัวใจที่สั่นไหวอย่างประหลาด เขาเอียงหน้าแนบขมับเธอเบา ๆ ปล่อยให้เวลาหยุดนิ่งเพียงชั่วขณะ

ภาพนั้นเหมือนแรงผลักดันที่ทำให้ภาคินแทบขาดใจ เขามองทั้งคู่ในอ้อมกอดกันด้วยแววตาเจ็บปวดจนแทบจะทะลุทะลวงออกมา

“เซเรน่า เธอจะทำแบบนี้กับฉันเหรอ”

น้ำเสียงปวดร้าวนั้นไม่ได้ทำให้หญิงสาวรู้สึกผิด ทว่ากลับเอื้อมมือแตะมุมปากของไซรัสที่ยังมีเลือดไหลซึม

“เจ็บไหม” เธอถามเสียงเบา

“ไม่มากหรอก” ไซรัสตอบ ทั้งที่เลือดยังหยดลงบนปลายนิ้วของเธอ เขาจับมือเธอไว้อย่างอ่อนโยน

“แต่นาย...”

เธอกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดมุมปากให้เขาอย่างเบามือ ทุกการสัมผัสเต็มไปด้วยความห่วงใยที่กลั่นออกมาจากใจจริง เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอีกครั้ง ดวงตาของยังคงเธอสั่นระริกอย่างเป็นห่วง

“ไม่เป็นไร ฉันเคยเจ็บกว่านี้มาแล้ว เธอก็รู้นี่ยัยเปี๊ยก” เขายิ้มบาง ๆ ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างใบหูขาว “แค่มีเธออยู่ตรงนี้ก็พอ”

เสียงนั้นทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้ ลมหายใจของทั้งคู่ใกล้จนแทบสัมผัสกันได้ ผมของเซเรน่าปลิวตามแรงลม สายตาทั้งคู่สอดประสานกันอย่างลึกซึ้ง ราวกับโลกทั้งใบนั้นหายไป หลงเหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นประสานกันในจังหวะเดียว

ภาคินมองภาพนั้นเหมือนคนสิ้นสติ ความหึงหวงแล่นพล่านจนแทบระเบิด เขาก้าวถอยหลังช้า ๆ ก่อนพูดเสียงต่ำ

“นี่เหรอสิ่งที่เธอเลือก เซเรน่า”

“ใช่ ฉันเลือกเขา เพราะเขาไม่เคยทำให้ฉันต้องร้องไห้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนนาย” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา

“งั้นเหรอ เธอแน่ใจเหรอว่ามันจะไม่ทำให้เธอร้องไห้ แล้วสักวันหนึ่งเธอจะรู้ ว่าไม่มีใครรักเธอได้เท่าฉัน” ภาคินกัดฟันกรอด เสียงหัวเราะเยาะตัวเองหลุดออกมาเบา ๆ

“พอเถอะภาคิน เธอกำลังทำให้ตัวเองน่าสมเพช”

วศินพูดขึ้นเสียงเรียบ ราวกับกำลังจะดึงสติลูกชายของเพื่อนสนิท แต่ทว่าภาคินกลับไม่ฟัง

“ฉันไม่ยอมแพ้หรอก เธอเป็นของฉันเซเรน่า เธอยังรักฉันอยู่แค่ยังไม่รู้ตัว”

“นายคิดผิดแล้วภาคิน ฉันไม่เคยรักนายอีกเลยตั้งแต่วันที่นายเลือกคนอื่น” เซเรน่ามองเขาอย่างเวทนา

จากนั้นเธอหันไปจับมือไซรัสแน่นไม่พูดอะไรอีก แล้วเดินจากไปพร้อมกับสายลม เสียงคลื่นยังคงซัดเข้าฝั่งอย่างต่อเนื่อง แต่ทุกเสียงรอบตัวของภาคินกลับเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจตัวเองเต้นแรงและขมขื่น

เขามองเธอเดินห่างออกไปเรื่อย ๆ โดยที่ร่างสูงของไซรัสยังคงโอบประคองเธอไว้ไม่ห่าง ภาคินกัดฟันจนเลือดซึมออกจากริมฝีปาก ก่อนที่เสียงหัวเราะขื่นขมจะดังออกมาเบา ๆ

“มึงชนะครั้งนี้ไซรัส แต่มันยังไม่จบ” เขาพึมพำในลำคอ ภาพเธอที่ยิ้มให้ไซรัสยังติดตรึงอยู่ในหัวไม่จาง

“เธอยังรักฉันอยู่แน่ ๆ เซเรน่า แค่เธอโกรธ แค่หลอกตัวเองว่าลืมฉัน”

“ฉันจะพาเธอกลับมาเป็นของฉันอีกครั้ง ไม่ว่าต้องแลกกับอะไร” แววตาของเขากลับมาวาวโรจน์อีกครั้ง

เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังขึ้นอีกครั้ง เหมือนเป็นสัญญาณเริ่มต้นของพายุที่กำลังจะก่อตัว ไม่ใช่บนท้องฟ้า แต่กลับเป็นภายในหัวใจของภาคินที่ถูกความแค้นและความรักกลืนกินจนหมดสิ้น