บทที่ 57 [1/2]

เสียงประตูบานใหญ่ของคฤหาสน์อภิวัฒน์กุลปิดลงอย่างแรง ราวกับตัดขาดกอหญ้าออกจากโลกทั้งใบของภาคิน เธอยืนตัวสั่นอยู่หน้าประตูท่ามกลางสายฝนโปรยปราย เส้นผมที่เคยสวยยามนี้เรียบลื่นเปียกแนบกับใบหน้า น้ำตาผสมสายฝนจนแยกไม่ออกว่าอะไรที่ทำให้เธอร่วงหล่นลงมามากกว่ากัน

“ออกไปจากที่นี่ซะกอหญ้า ก่อนที่ฉันจะสั่งให้คนลากเธอออกไป!”

เสียงเย็นชาของภาคินยังดังก้องในหู น้ำเสียงที่ครั้งหนึ่งเคยอ่อนโยนกลับกลายเป็นคมดาบกรีดใจ เธอพยายามร้องขอ อธิบาย ว่าทุกอย่างมันไม่ใช่อย่างที่เห็น ว่าเธอทำเพราะรักเขา…

แต่ชายหนุ่มคนนั้นกลับไม่แม้แต่จะหันมามอง

กระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กถูกโยนออกมาตามหลัง ร่วงกระแทกพื้นดินกระเซ็นเปื้อนโคลนอย่างไม่ใยดี พร้อมเสียงหัวเราะเย้ยหยันของคนใช้ที่เคยยกย่องเธอราวคุณนายดังขึ้นเบา ๆ ตอนนี้ในสายตาของพวกเขา เธอไม่ต่างจากเศษขยะที่ถูกกวาดออกนอกบ้าน

“อย่ากลับมาอีกนะกอหญ้า คุณภาคินเขาสั่งไว้”

เสียงนั้นแทงซ้ำลงกลางหัวใจ หญิงสาวกัดฟันแน่น ก่อนจะหันหลังเดินออกจากคฤหาสน์ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นวิมานของเธอ ทว่าตอนนี้มันกลายเป็นนรกที่ขับไล่เธอออกมาอย่างไร้เยื่อใย

เธอเดินตากฝนทั้งคืน รองเท้าส้นสูงที่เคยใช้เดินในงานเลี้ยงหรูหรายามนี้กลับเต็มไปด้วยโคลน แสงไฟริมถนนส่องผ่านม่านฝนให้เห็นเงาร่างสั่นเทา

“ทำไม ทำไมต้องเป็นฉัน…”

เสียงพร่าของเธอสั่นเครือด้วยความเคียดแค้น เธอสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ว่าจะชื่อเสียง ฐานะ ความรัก และความสบาย เธอกำหมัดแน่น ดวงตาแดงจัดด้วยแรงอาฆาต

และทั้งหมดนั้น มันเริ่มต้นจากเซเรน่า!

“ถ้าไม่มีผู้หญิงคนนั้น ฉันคงไม่ต้องเป็นแบบนี้!”

สองวันต่อมา

กอหญ้าอยู่ในสภาพโทรมจนแทบจำไม่ได้ เสื้อผ้าที่เปียกชื้นมีกลิ่นอับ ผมยุ่งเหยิง ใบหน้าสวยที่เคยแต่งแต้มเครื่องสำอางราคาแพงบัดนี้เปื้อนรอยดำจากน้ำตาและฝุ่น ในมือมีเพียงเงินก้อนเล็ก ๆ ที่เหลือติดตัว

เธอเดินเข้าไปในตรอกสกปรกของเขตล่าง ที่นี่คืออีกโลกหนึ่ง โลกที่เต็มไปด้วยควัน บุหรี่ เหล้า และเสียงหัวเราะเสียดแทง

เสียงเพลงกระหึ่มจากผับราคาถูกดังลอดออกมาพร้อมกลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้ง แสงไฟนีออนสีแดงกระพริบจนปวดตา โต๊ะไม้ผุ ๆ เต็มไปด้วยขวดเหล้าและเศษแก้วแตก ชายหญิงมากหน้าหลายตาเมามายพะอืดพะอมอยู่ตามมุม

กอหญ้าเดินเข้าไปในนั้น เธอต้องการลืมทุกอย่าง ต้องการให้ความเจ็บชาที่หัวใจหายไปชั่วขณะ ก่อนที่จะคิดวิธีล้างแค้นเซเรน่า

“เอาขวดแรงสุดที่มีมาเลย”

เธอสั่งเหล้ามาทั้งที่แทบไม่มีเงินติดตัว เสียงของเธอแหบพร่า สะท้อนความพังทลายของชีวิต บาร์เทนเดอร์มองเธอแวบหนึ่งก่อนจะยื่นขวดให้โดยไม่ถามอะไร

เธอยกดื่มรวดเดียวโดยไม่ผสม ของเหลวเผาไหม้ลำคอจนร้อนวาบ แต่กลับไม่เท่ากับไฟแค้นที่กำลังลุกไหม้อยู่ในอก

“เซเรน่า แกพรากทุกอย่างจากฉัน แกต้องเจ็บมากกว่านี้!”

ทันใดนั้นเสียงหัวเราะเบา ๆ พลันดังขึ้นจากมุมมืดของบาร์ เรียกความสนใจของกอหญ้าอย่างจัง

“พูดคนเดียวแบบนั้น ระวังคนอื่นจะคิดว่าเธอบ้า”

เสียงทุ้มเย็นเยียบแต่ชวนให้ต้องหันไปมอง ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำนั่งอยู่ในมุมเงามืดของบาร์ แสงไฟแดงสะท้อนในดวงตาสีเข้มจนดูเหมือนเหล็กที่กำลังร้อนจัด ใบหน้าคมสันนั้นหล่อเหลาราวกับถูกสลักจากหิน แต่ในความสงบนิ่งกลับแฝงแววอันตรายบางอย่างที่ยากจะอธิบาย

“ใครถามไม่ทราบ” เธอตอบห้วน ๆ ก่อนจะยกเหล้าขึ้นอีกครั้ง

“ไม่มีใครถาม แต่ฉันได้ยินชื่อหนึ่งที่น่าสนใจ เซเรน่าใช่ไหม?” ริมฝีปากเขาโค้งขึ้นเล็กน้อย

ชื่อที่หลุดจากปากเขาทำให้กอหญ้าชะงัก เธอหันไปมองอีกฝ่ายอย่างสงสัยและสนใจทันที

“นายรู้จักเธอเหรอ?”

“รู้สิ รู้ดีด้วยซ้ำ” ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ

“ฉันซิก”