บทที่ 56 [1/2]

เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังระงมสอดคล้องกับเสียงหัวใจของทุกคนที่กำลังเต้นแรงด้วยอารมณ์ปะทุ วินาทีนั้นทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนไม่มีใครทันตั้งตัว ดอกไม้ที่ภาคินถือไว้ร่วงหล่นลงบนพื้นทราย ก่อนที่ร่างของชายหนุ่มจะพุ่งเข้าไปหาคู่รักที่ยืนอยู่กลางซุ้มดอกไม้ด้วยดวงตาแดงก่ำด้วยความเดือดดาล

ผลัวะ!!

“ไซรัส! มึงกล้าดียังไงมาแย่งเมียกู!”

เสียงตะโกนของภาคินแผดดังแข่งกับเสียงคลื่น ก่อนที่เขาจะพุ่งตัวเข้ามาหาไซรัสอย่างคนขาดสติ หมัดแรกฟาดเข้าเต็มแรงบนแก้มของไซรัส เสียงกระทบเนื้อดังสนั่นจนทุกคนตกใจ วศินกับธันวารีบวิ่งเข้ามาเพื่อห้าม แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป เซเรน่ากรีดร้องออกมาอย่างตกใจสุดขีด

“ภาคิน! หยุดนะ!”

แต่คำพูดของเธอเหมือนไร้ความหมาย ภาคินยังพุ่งเข้าซ้ำอีกหมัด ทว่าไซรัสกลับไม่ตอบโต้ เขาเพียงยกแขนขึ้นกันไว้ และมองอีกฝ่ายด้วยแววตาเย็นเยียบและสมเพช ใบหน้าที่เปื้อนเลือดกลับไม่แสดงความโกรธเลยสักนิด มีเพียงรอยยิ้มท้าทายเท่านั้น

“พอได้แล้ว ภาคิน!” วศินตะโกนเสียงกร้าว พร้อมคว้าแขนภาคินไว้แน่น “นี่มันวันสำคัญของลูกสาวของฉัน นายจะมาทำลายมันแบบนี้ไม่ได้!”

แต่ภาคินสะบัดตัวแรงจนหลุดจากการเกาะกุม ดวงตาเขาแดงกร่ำ ราวกับสัตว์ป่าที่ถูกช่วงชิงอาณาเขตไปตรงหน้า

“วันสำคัญงั้นเหรอ? วันสำคัญของคนที่ขโมยเมียเพื่อนสินะ! มึงมันก็แค่ไอ้สารเลวที่แอบรักผู้หญิงของ

“เธอไม่ใช่ของใครทั้งนั้น เซเรน่ามีสิทธิ์เลือกเองว่าเธอจะอยู่กับใคร” เสียงของเขานิ่งและชัดเจน

“หุบปาก!”

คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงกลางหัวใจของภาคินอย่างแรง เขาตะโกนสุดเสียง ก่อนจะชีหน้าของไซรัสอย่างโกรธเคือง

“คำพูดสวยหรูของก็ลบการที่มึงแย่งเมียกูไปไม่ได้!”

เพลียะ!

“เลิกบ้าเสียที! ฉันไม่ใช่เมียนาย แล้วไซรัสก็ไม่ได้ฉันไป!”

เสียงหวานของเซเรน่าตวาดลั่นขณะตบหน้าอีกภาคินอย่างแรง ราวกับต้องการเตือนสติชายหนุ่มตรงหน้า ส่วนไซรัสยังคงนิ่งเงียบ และไม่พูดสิ่งใดออกมา เขาเพียงหันไปสบตาเซเรน่าที่ตอนนี้วิ่งเข้ามาหา ก้มลงคุกเข่าข้างเขา มือบางรีบประคองใบหน้าของเขาขึ้น สายตาเธอเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

“ไซรัส นายเจ็บมากไหม...” เสียงของเธอสั่นเครือ ดวงตาสั่นระริกเต็มไปด้วยน้ำใส ๆ ที่เอ่อล้น

“ฉันไม่เป็นไร” เขาตอบเสียงเรียบ แต่สายตาที่มองเธอกลับอ่อนโยนเกินกว่าจะปิดบังได้

เซเรน่าไม่ฟัง เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋าออกมา ซับเลือดที่มุมปากของเขาอย่างเบามือ ท่าทีของเธอเต็มไปด้วยความอ่อนโยน อ่อนหวาน และเต็มไปด้วยความห่วงใยที่แท้จริง นิ้วเรียวสัมผัสผิวแก้มของเขาอย่างแผ่วเบา จนไซรัสแทบกลั้นหายใจ

“อย่าขยับสิ เดี๋ยวเลือดก็ออกอีก” เสียงเธอสั่นพร่าด้วยความกลัว แต่กลับแฝงความอบอุ่นในทุกคำพูด

ภาพนั้นทำให้หัวใจของภาคินแทบแตกเป็นเสี่ยง เขายืนนิ่ง มองหญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเคยอยู่ในอ้อมแขนเขา แต่ตอนนี้กลับแสดงความอ่อนโยนให้กับชายอื่น เพื่อนที่เขาไว้วางใจที่สุด

“แล้วฉันล่ะ? เธอไม่คิดจะห่วงฉันบ้างเหรอ เซเรน่า?” เสียงของภาคินดังขึ้นต่ำและหนักแน่น

เซเรน่าชะงัก มือที่กำลังเช็ดเลือดหยุดลงกลางอากาศ เธอเงยหน้าขึ้นมองภาคินด้วยสายตาเย็นชาราวกับมองคนแปลกหน้า

“ฉันจะต้องห่วงนายไปทำไมภาคิน นายไม่มีสิทธิ์พูดแบบนั้นอีกแล้ว”

น้ำเสียงของเธอเรียบเฉย แต่เจ็บแสบยิ่งกว่ามีดคมกริบ ทำเอาภาคินสะอึก ดวงตาแดงก่ำแต่ยังฝืนยิ้มออกมา

“เธอยังโกรธใช่ไหมเซเรน่า ฉันรู้ว่าฉันทำผิดไป ฉันหลงผิด ฉันปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นหลอก แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าเธอต่างหากที่ฉันรักมาตลอด เธอกำลังประชดใช่ไหม เธอยังรักฉันอยู่ใช่ไหม”

“ไม่ ฉันไม่รักนายอีกแล้วภาคิน” เซเรน่าส่ายหน้า

ฉันไม่เคยรักนายด้วยซ้ำ...

“ไม่ ฉันรู้ว่าเธอยังรักฉันอยู่ เธอแค่กำลังโกรธฉัน กลับไปกับฉันเถอะ เธอไม่คิดถึงสวนดอกไม้ของเธอเหรอ มันเหี่ยวเฉาเพราะรู้ว่าเธอจากไป”