บทที่ 59 [1/2]

ภายในโกดังร้างที่มืดทึบมีเพียงแสงไฟกระพริบแผ่ว ๆ จากหลอดเก่า ๆ ที่ห้อยอยู่เหนือศีรษะ เสียงฝนภายนอกกระทบหลังคาโลหะเป็นจังหวะคล้ายเสียงหัวใจที่เต้นถี่ด้วยความหวาดระแวง อากาศอับชื้น กลิ่นสนิมและกลิ่นเลือดอ่อน ๆ ผสมกันจนแทบหายใจไม่ออก

เซเรน่าถูกมัดติดอยู่กับเสาไม้เก่า ร่างบางสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดใบหน้าและร่างกายมีรอยฟกช้ำจากการถูกทำร้ายหลายครั้ง ชุดเจ้าสาวสีขาวที่เคยส่องประกายราวหิมะ ทว่าตอนนี้กลับเปียกชุ่มไปด้วยเลือดสีแดงสด

กอหญ้าก้าวเข้ามาใกล้เซเรน่าริมฝีปากของเธอเผยรอยยิ้มเย็นชาที่ไร้ซึ่งความเมตตา ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปยังร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลของอีกฝ่าย

“ทั้งหมดนี่เป็นผลจากกระทำของเธอเซเรน่า ถ้าไม่มีเธอ…ชีวิตของฉันคงไม่ต้องมาพังแบบนี้”

คำพูดของกอหญ้าที่เอ่ยออกมาราวกับเป็นข้อกล่าวหา ที่จงใจโยนความผิดทั้งหมดให้เซเรน่าเพียงผู้เดียว

เซเรน่าสูดลมหายใจลึก ๆ พยายามประคองครองสติที่เหลือเพียงน้อยนิด ดวงตาที่พร่ามัวจากความเจ็บปวดยังคงนิ่ง ไม่ยอมหลบเลี่ยงหรือแสดงความหวาดกลัว

“นั่นไม่ใช่ความผิดของฉัน” เธอพูดแผ่ว แต่น้ำเสียงมีความแน่วแน่ “ฉันไม่ได้ทำชีวิตของเธอพัง”

“ไม่ทำอะไรเหรอ? ”

กอหญ้าขำในลำคออย่างขมขื่นเมื่อได้ฟังคำพูดของหญิงสาวตรงหน้า เธอโน้มหน้าเข้าใกล้พลางจับคางของเซเรน่าให้เงยขึ้น จนใบหน้าของทั้งคู่แทบชนกัน สายตาของกอหญ้าเต็มไปด้วยความแค้นและโทสะ

“ฉันกำลังจะกลายเป็นนายหญิงคนใหม่ของเขตเหนือ กำลังจะ ได้ยืนอยู่เคียงข้างผู้ชายที่ใฝ่ฝัน แต่ทุกอย่างมันกลับพังทลายลงเพราะเธอ!” น้ำเสียงกอหญ้าละเอียดเย็นเจือปนไปด้วยโทสะ “เธอทำให้ฉันต้องถูกมองเป็นคนน่าสมเพช เธอทำให้พี่ภาคินทิ้งฉัน ชีวิตของฉันต้องมาพังทั้งหมดมันก็เพราะเธอ!”

“ไม่กอหญ้า เธอพูดผิดแล้ว” เซเรน่ากล่าวสายตายังคงมองอีกฝ่ายนิ่งไร้ซึ่งความกลัวหรือความสงสาร “ที่ชีวิตของเธอเป็นแบบนี้ไม่ใช่เพราะฉันแต่มันเป็นเพราะตัวเธอเองต่างหาก กอหญ้าเธอเป็นคนทำลายชีวิตตัวเองมาตั้งแต่แรก”

คำตอบนั้นเหมือนเชื้อเพลิงทำให้ใบหน้ากอหญ้าแดงขึ้นจากความโกรธ เธอยื่นมือออกไปกระชากผมของเซเรน่าอย่างแรง ทว่าอีกฝ่ายกลับทำเพียงใช้สายตามองมาที่เธอราวกับกำลังสมเพช

เพี๊ย!

“แกกล้าสมเพชฉันเหรอ” กอหญ้าแล้วตะคอกเสียงต่ำ “เธอยังคิดว่าตัวเองสูงส่งอยู่หรือไง ดูสภาพแกตอนนี้สิไม่ต่างจากหมาข้างถนน แกมีสิทธิ์อะไรมามองฉันตัวแววตาสมเพชแบบนั้น”

เพี๊ย! เพี๊ย! เพี๊ย!

ใบหน้าของเซเรน่าบวมช้ำจากการถูกตบอย่างแรงหลายครั้ง เสียงด่าทอของกอหญ้าสะท้อนก้องในโกดังสลับกับเสียงทุบตี ทว่าแม้เซเรน่าจะเจ็บปวดมากเพียงใดเธอก็ไม่ส่งเสียงร้องขอหรืออ้อนวอนใด ๆ ออกมา

“เธอคิดว่าทำหน้าแบบนั้นแล้วจะสูงส่งนักเหรอ!”

เสียงตะโกนของกอหญ้าก้องสะท้อนในโกดัง ร่างเธอสั่นด้วยอารมณ์ที่คุมไม่อยู่จึงชักปืนออกมาจ่อที่หน้าผากของเซเรน่า ทว่ายังไม่ทันที่กอหญ้าจะลงเหนี่ยวไกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

“อย่าพึงฆ่ามันตาย ฉันยังต้องใช้ประโยชน์อยู่” ซิกเอ่ยขึ้นหลังจากที่เห็นว่ากอหญ้ากำลังจะสังหารเซเร่น่าแล้วทำแผนการที่เขาวางไว้พัง

กอหญ้าที่ได้ยินเช่นนั้นแม้จะเสียดายที่ไม่ได้ฆ่าเซเรน่าให้ตายอย่างที่ตั้งใจ แต่เธอก็ยอมเก็บปืนไปแต่โดยดี นัยน์ตาคู่สวยปรายตามองเซเรน่าที่มีสภาพสะบักสะบอมก่อนจะเอ่ยเสียงเย็น

“แค่ไม่ทำให้มันตายก็พอใช่ไหม”

“ใช่ เธอจะหักแขนหักขาหรือทำอะไรก็ตามใจของแค่ยัยนั่นยังมีลมหายใจอยู่ก็พอ” ซิกพูดเสียงเย็นแววตาเต็มไปด้วยความสะใจ

ชายหนุ่มยืนมองอยู่ห่าง ๆ พิงผนังอย่างไม่ทุกข์ร้อน ใบหน้ายกยิ้มเย็นราวกับกำลังชมภาพศิลปะราคาแพงที่สร้างขึ้นจากความทรมานของผู้อื่น เมื่อนึกถึงใบหน้าไซรัสผู้เป็นพี่ชายความแค้นที่หมักหมมยาวนานก็ปะทุขึ้นมา

“ถ้าแกมาเห็นสภาพคนรักของตัวเองทรมานแบบนี้ ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าแกจะยังทำหน้าเรียบเฉยเหมือนคนไร้ความรู้สึกได้อีกไหม”

รอยยิ้มของซิกเต็มไปด้วยความแค้นและความสะใจเมื่อนึกว่าพี่ชายของเขาจะแสดงสีหน้าเจ็บปวดมากเพียงใด

“กรี๊ดดดด”

เสียงกรีดร้องแสดงความเจ็บปวดของของเซเรน่าดังก้องในภายโกดัง ฝ่ามือของเธอสั่นเทาด้วยเจ็บปวดจากการถูกถอดเล็บ หญิงสาวหลับตาลงชั่วครู่ลมหายใจสั้นถี่ เธอรู้ว่าตอนนี้ร่างกายแทบจะทนไม่ไหวอีกแล้ว

“ไซรัส...”

เธอเรียกชื่อเขาในใจแผ่วเบาเหมือนคำสวดราวกับภาวนาของให้เขามาช่วยเธอจากความทุกข์ทรมานที่กำลังเผชิญอยู่ตอนนี้