บทที่ 61 [1/2]

กลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ลอยคลุ้งไปทั่วโถงทางเดินสีขาวสะอาด เสียงเครื่องวัดชีพจรและฝีเท้าพยาบาลดังแผ่วในความเงียบงันที่แทบกลืนกลายกับเสียงลมหายใจของคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น

ไซรัสนั่งพิงผนังเย็นเฉียบอยู่หน้าห้องไอซียู เสื้อเชิ้ตสีดำของเขายังคงเปื้อนเลือดบางส่วน ไม่ใช่เลือดของศัตรูหากแต่เป็นของเซเรน่า...ผู้หญิงที่เขารักที่สุด ใบหน้าเคร่งเครียด แววตาคมที่ครั้งหนึ่งเคยเยือกเย็นดุดัน บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความกังวลและความกลัวที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน

“ถ้าผมหาโกดังนั่นเจอเร็วกว่านี้…” เสียงของเขาแผ่วต่ำจนแทบกลืนไปกับเสียงลมหายใจ “เซเรน่าคงไม่ต้องเจ็บขนาดนี้”

วศินที่ยืนพิงผนังอีกฝั่ง หันมามองชายหนุ่มอย่างเงียบ ๆ ใบหน้าอิดโรยของผู้เป็นพ่อเต็มไปด้วยความทุกข์ไม่ต่างกัน แต่แววตายังคงมีความหนักแน่นที่น่าประหลาด

“ไซรัส”

เสียงของเขาเรียบ นุ่ม และมั่นคง “อย่าโทษตัวเองเลยแกทำเต็มที่แล้ว”

ไซรัสหลุบตาลงแค่นหัวเราะในลำคออย่างขมขื่น “ทั้งที่ผมสัญญาว่าจะปกป้องเธอ... แต่ผมกลับปกป้องเธอไม่ได้”

วศินมองอีกฝ่ายนิ่ง เขาไม่ได้พูดอะไรต่อในทันที เพียงแค่เดินเข้าไปวางมือบนบ่าของไซรัสเบา ๆ

“ฉันรู้ว่าแกรักลูกสาวฉันมาก… และฉันเชื่อว่าเซเรน่ารู้เหมือนกัน ฉันเชื่อว่าเซเรน่าจะต้องปลอดภัย”

คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่หนักแน่นจนไซรัสต้องหลับตาลงแน่น ราวกับพยายามกักเสียงสะอื้นที่อัดแน่นอยู่ในอก มือทั้งสองของเขาสอดประสานกันแน่น ริมฝีปากขยับช้า ๆ ในคำภาวนาที่ไม่มีเสียง

“ได้โปรด...เซเรน่า...กลับมาหาฉัน” เขาพึมพำ “ฉันจะทำทุกอย่างที่เธอต้องการ ฉันสัญญา”

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้านาฬิกาบนผนังชี้ผ่านเที่ยงคืนไปนานแล้ว แสงไฟในโถงยังคงขาวจัดจนแสบตา ไซรัสยังคงอยู่ในท่าเดิมมือสองข้างประสานกันร่างสูงก้มตัวเล็กน้อย ดวงตาแดงก่ำที่ปิดแน่นเหมือนกำลังภาวนาบางอย่าง

เสียงประตูเลื่อนเปิดดังขึ้นเบา ๆ ทุกสายตาหันไปทันที แพทย์หญิงในชุดกาวน์สีขาวก้าวออกมาช้า ๆ ใบหน้าของเธอซีดเล็กน้อยจากความเหนื่อย แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความเห็นใจ

“คุณหมอ...”

เสียงของไซรัสดังแผ่วต่ำจนแทบแยกไม่ออกว่าเป็นเสียงคนหรือเสียงลมหายใจ เขาแทบไม่ได้พูดมาตลอดหลายชั่วโมงตั้งแต่เซเรน่าถูกส่งตัวเข้าห้องไอซียู ดวงตาฟ้าที่เคยมั่นคงกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน

“เซเรน่าเป็นยังไงบ้างครับ”

แพทย์หญิงในชุดเสื้อกาวน์สีขาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าถอดแมสก์ลงช้า ๆ เธอมองพวกเขาด้วยแววตาอ่อนโยนแต่แฝงความเหนื่อยล้า

“อาการของคุณเซเรน่าพ้นขีดอันตรายแล้วค่ะ”

เพียงประโยคเดียว... เสียงลมหายใจของทุกคนก็เหมือนถูกปลดปล่อยออกมาพร้อมกันอย่างแผ่วเบา

วศินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ใกล้กำแพง มือข้างหนึ่งกุมหน้าอกแน่นราวกับเพิ่งยกภูเขาออกจากหัวใจ ความโล่งอกแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่แววตาของแพทย์หญิงที่ยังไม่คลายความตึงเครียดกลับทำให้ความหวังนั้นสะดุดกลางอากาศ

ไซรัสเงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบของเขาไหววูบ “แล้ว...” เขาขมวดคิ้วแน่น “มีอะไรอีกใช่ไหมครับ?”

คุณหมอเม้มริมฝีปาก “แต่...” เสียงของเธอเบาจนแทบกลืนหายไปกับเสียงเครื่องวัดชีพจรที่ลอดมาจากห้องไอซียูด้านใน “คนไข้ยังไม่รู้สึกตัวค่ะ อวัยวะภายในได้รับความกระทบกระเทือนรุนแรง มีกระดูกหลายแห่งแตกหักจากแรงกระแทก โดยเฉพาะสมองส่วนที่ควบคุมการตอบสนอง ตอนนี้เรายังไม่สามารถรับประกันได้ว่าคุณเซเรน่าจะฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่...”

คำพูดนั้นตกลงมาเหมือนเสียงระฆังมรณะ หนักแน่น เยือกเย็น และโหดร้ายเกินกว่าหัวใจของใครจะรับไหว

ไซรัสนิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาที่เคยเข้มแข็งวูบไหวอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง

“หมายความว่ายังไง...” เขาพูดช้า ๆ เสียงสั่นพร่า “เซเรน่าจะไม่ฟื้นงั้นเหรอครับ?”

คุณหมอก้มหน้าลงเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความเห็นใจ “ไม่ใช่ว่าไม่มีโอกาสค่ะ เพียงแต่...ทุกอย่างขึ้นอยู่กับร่างกายของเธอเองว่าจะต่อสู้แค่ไหน”

ประโยคนั้นเหมือนคมมีดบางเฉียบที่แทงทะลุเข้าไปในอกของเขา ไซรัสสูดลมหายใจลึกแต่กลับรู้สึกเหมือนอากาศในปอดหายไป เขาก้าวเข้าไปหาคุณหมอหนึ่งก้าว ดวงตาแดงก่ำ

“ผมไม่สนว่าจะต้องใช้เงินเท่าไหร่ จะย้ายโรงพยาบาล จะเรียกหมอจากอีกซีกโลกมารักษาก็ได้ ขอแค่...ช่วยเซเรน่าให้ได้”

คุณหมอมองเขาอย่างนิ่งสงบ แม้แววตาจะเต็มไปด้วยความเวทนา “เราจะทำดีที่สุดค่ะ”

ไซรัสยืนนิ่งอยู่อีกครู่ ก่อนจะค่อย ๆ เบือนหน้าหนี เขายกมือขึ้นกดขมับแรง ๆ ราวกับต้องการกดเสียงในหัวที่กำลังตะโกนคำเดิมซ้ำ ๆ

ขอโทษ...

ภาพใบหน้าของเซเรน่ายังลอยอยู่ตรงหน้า เสียงหัวเราะเบา ๆ ในสวนดอกไม้ เสียงพูดแผ่ว ๆ ว่าอยากไปเที่ยวทะเลด้วยกันอีกครั้ง เขาหลับตาแน่น ความเจ็บปวดกัดกินทุกส่วนในร่างกาย

ฟื้นขึ้นมาเถอะนะ... เซเรน่า...

อย่าทิ้งฉันไว้แบบนี้เลย... พวกเรายังมีเรื่องที่ต้องทำด้วยกันอีกมาก...

ขอร้อง....อย่าทิ้งฉันไปเลย..เซเรน่า..