บทที่ 61 [2/2]

ติ๊ด... ติ๊ด...

เสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทว่าเสียงนั้นกลับกลายเป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าหญิงสาวที่นอนป่วยไม่ได้สติอยู่บนเตียงยังคงมีชีวิตอยู่

แสงไฟสีขาวนวลส่องลอดผ่านม่านสีครีมบางเบา แสงนั้นอาบร่างของหญิงสาวที่นอนนิ่งด้วยผิวซีดขาวราวกระดาษ ดวงหน้าที่ครั้งหนึ่งเคยมีรอยยิ้มละมุนตอนนี้กลับสงบนิ่งไร้แวว ปลายผมสีดำกระจายอยู่บนหมอนอย่างไร้ระเบียบ ใต้ดวงตายังมีรอยฟกช้ำจาง ๆ ที่ไม่อาจเลือนหายไปได้ในเวลาอันสั้น

ไซรัสนั่งอยู่ข้างเตียง ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลคล้ายถูกชะล้างด้วยความเหนื่อยล้าและการอดนอนตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา เขาแทบไม่ละสายตาจากเธอเลยแม้เพียงชั่ววินาที

มือหนาค่อย ๆ เอื้อมไปจับมือเรียวที่ถูกพันด้วยผ้าพันแผลของเธออย่างแผ่วเบา นิ้วเรียวยาวที่เคยอ่อนนุ่มบัดนี้กลับเย็นเฉียบจนน่ากลัว แต่เขาก็ยังจับไว้เหมือนกลัวว่าหากเผลอปล่อยเพียงเสี้ยววินาที... เธอจะหายไปจากโลกนี้อีกครั้ง

“เซเรน่า...” เสียงของเขาเบาราวเสียงลมพัดผ่านหน้าต่าง “นี่ก็วันที่เจ็ดแล้วนะ”

เขาหยุดหายใจชั่วครู่ ก่อนพูดต่อทั้งที่เสียงแทบแหบแห้ง “คุณหมอบอกว่าอาการคุณดีขึ้นนิดหน่อยแล้ว... สำหรับผม แค่คุณดีขึ้นนิดเดียวก็ถือว่าเป็นเรื่องน่ายินดีที่สุดในโลกแล้ว”

ไซรัสมองใบหน้าเธออย่างเงียบงัน แสงจากเครื่องมอนิเตอร์สะท้อนในดวงตาเขาเหมือนแสงเทียนในคืนที่ฝนตก ใบหน้าที่เคยมีชีวิตชีวา ปากที่เคยยิ้มเวลางอน เส้นผมที่ชอบสะบัดหนีเวลาเขาแกล้งล้อ ตอนนี้กลับนิ่งราวรูปปั้น

ชายหนุ่มถอนหายใจแผ่ว ๆ มืออีกข้างเอื้อมไปจัดผ้าห่มให้เธออย่างระมัดระวัง การเคลื่อนไหวของเขาช้าและอ่อนโยนเหมือนกำลังดูแลสิ่งเปราะบางที่สุดในโลก

“คุณรู้ไหมเซเรน่า...ผมไม่เคยกลัวอะไรในชีวิตเลย จนวันที่คุณหมดสติไปตรงหน้า...”

น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นเล็กน้อย “ตอนนั้นผมถึงรู้ ว่าคนอย่างผม...ก็กลัวได้เหมือนกัน”

เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะมองดอกคาเมลเลียที่เขาตั้งใจซื้อมาใส่ไว้ในแจกันข้างเตียง ดอกไม้ที่เซเรน่าเคยชอบ เขาอยากให้เมื่อเธอลืมตาขึ้นมาจะมีความสุขเมื่อได้พบกับดอกไม้ที่ตัวเองชื่นชอบ

ไซรัสมองดอกไม้พลางพูดแผ่ว “คุณเคยบอกว่าอยากให้พวกเราไปเที่ยวที่ทะเลด้วยกันอีกจำได้ไหม...”

มุมปากเขายกยิ้มบางที่เต็มไปด้วยความขมขื่น “คุณนอนหลับขี้เซาอยู่แบบนี้พวกเราจะไปเที่ยวด้วยกันได้ยังไง....เซเรน่า....รีบฟื้นขึ้นมาเถอะนะ”

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้น ไม่นานธันวาก็ปรากฏตัวขึ้นภายในห้อง เขามองไซรัสแววตาบ่งบองถึงความสงสารและเห็นใจ

“นายยังอยู่เฝ้าเซเรน่าอีกเหรอ ฉันจำได้ว่าบอกให้นายกลับไปพักแล้วนิ”

ไซรัสไม่ละสายตาจากใบหน้าของเซเรน่าแต่ยังคงเอ่ยตอบ

“เซเรน่าอาจจะตื่นขึ้นมาตอนฉันกลับไปแล้วก็ได้...เธอจะตกใจถ้าตื่นมาแล้วไม่เจอใคร....ฉันทิ้งเธอไว้คนเดียวไม่ได้หรอก”

ธันวามองภาพนั้นแล้วพูดไม่ออก เขารู้ว่าตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา ไซรัสแทบไม่ได้นอนเลยแม้ชั่วโมงเดียว อีกฝ่ายกินเพียงกาแฟดำและยาช่วยให้ตื่นแต่ไม่ยอมออกจากห้องนี้แม้เพียงก้าวเดียว

“เดี๋ยวคืนนี้ฉันจะเฝ้าเซเรน่าเอง นายกลับไปพักเถอะ”

“ไม่เป็นไร ฉันจะพักก็ต่อเมื่อเซเรน่าลืมตาแล้ว” ไซรัสตอบเสียงนิ่ง ดวงตาไม่ไหววูบแม้แต่น้อย

ธันวาได้แต่พยักหน้าเบา ๆ อย่าจำใจเพราะรู้ดีว่าเขาไม่อาจเอาชนะความดื้อรั้นของอีกฝ่ายได้ หลังจกธันวาเดินออกไป ห้องผู้ป่วยก็เหลือเพียงความเงียบระหว่างชายคนหนึ่งกับหญิงสาวที่ยังไม่ตื่น

ไซรัสโน้มตัวลง ใกล้พอจะได้ยินเสียงหายใจเบา ๆ ของเซเรน่า

“คุณคงกำลังฝันดีอยู่ใช่ไหมถึงไม่ยอมตื่นขึ้นมา...” เขาเอ่ยเสียงต่ำ “งั้นในความฝันของคุณมีผมอยู่ในนั้นด้วยใช่ไหม....”

เขาแตะริมฝีปากลงบนหน้าผากของหญิงสาวเบา ๆ ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียงตัวเดิมที่เขานั่งมาตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา มือทั้งสองของไซรัสสอดประสานกันแน่น ริมฝีปากขยับช้า ๆ เอ่ยคำภาวนาขอให้คนรักของเขาฟื้นขึ้นมาในเร็ววัน