บทที่ 60 [3/3]

“เธอคิดว่าฉันโง่เหมือนภาคินหรือไง”

ไซรัสค่อย ๆ ใช้ผ้าเช็ดคราบเลือดบนมือของเขาออกอย่างใจเย็น สายตาคมเข้มมองลงไปยังหญิงสาวและลูกน้องของซิกที่ถูกจับให้นั่งคุกเข่าตรงหน้า ภาพรอยช้ำและบาดแผลจากการถูกทรมานที่เซเรน่าถูกกระทำยังคนฉายวนอยู่ในหัวของเขา

“ใครเป็นคนทำร้ายผู้หญิงของฉัน”

“......”

“ฉันถามอีกครั้ง...” เสียงทุ้มต่ำของเขาดังชัดเจนในห้องที่ไม่มีใครกล้าขยับ “ใคร...เป็นคนทำร้ายเซเรน่า”

ลูกน้องคนหนึ่งของซิกสะดุ้งเขาก้มหน้าแนบพื้น มือสั่นเทาก่อนจะตัดสินใจเอ่ยสารภาพ “คะ...คุณไซรัสครับ มัน...มันคือผู้หญิงคนนี้ครับ”

“ใช่ครับเป็นเธอเป็นคนทำทั้งหมดครับ พวกเราไม่เคยแตะต้องคุณเซเรน่าเลยนะครับ!”

“นี่พวกแกพูดเรื่องบ้าอะไร! ไม่ใช่นะคะฉันไม่ได้ทำ!” กอหญ้ารีบเอ่ยปฏิเสธเสียงแข็ง เธอไม่มีทางยอมรับเด็ดขาดว่านั่นคือฝีมือของเธอ

“ฉันเห็นกับตาตอนที่แกใช้ไม้ฟาดคุณเซเรน่าตอนที่เธอถูกมัดติดกับเก้าอี้!”

“ใช่ฉันก็เห็นตอนที่เธอถอดเล็บคุณเซเรน่า!”

แล้วหลังจากนั้นลูกน้องของซิกที่หวาดกลัวความตายก็รีบเอ่ยสารภาพถึงสิ่งที่พวกเขาเห็นออกมา ทุกการทรมานที่กอหญ้าลงมือทำมันทั้งโหดร้ายและไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์

ไซรัสนิ่งไปชั่วอึดใจดวงตาคมดุจมีดคมเฉือนผ่านความมืด เงียบจนแม้แต่เสียงลมหายใจของคนในห้องยังฟังดูดังเกินไป

ธันวาก้าวออกมาเสียงฝีเท้าหนักและมั่นคง เขามองกอหญ้าด้วยสายตาที่เยือกแข็งไม่ต่างกัน

“เธอกล้าทำกับน้องสาวฉันแบบนั้นเหรอ” น้ำเสียงของธันวาเรียบแต่ในความเรียบนั้นเต็มไปด้วยแรงสั่นสะเทือนของอารมณ์ที่แทบระเบิด

กอหญ้าส่ายหน้าแรง น้ำเสียงสั่น “ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจ... ได้โปรด... ฉันกลัว...”

กอหญ้าหน้าซีด เธอส่ายหัวรัว ๆ จนเสียงสะอื้นติดขัด “ฉัน...ฉันไม่ได้ตั้งใจ...ฉันกลัว...ฉันไม่อยากตาย! ขอโอกาสให้ฉันได้ไหม...”

“กลัว?”

ธันวาเอ่ยเบา ๆ ริมฝีปากยกขึ้นเพียงนิดเดียวเป็นรอยยิ้มที่ไร้ความอบอุ่น “แล้วตอนที่เธอทำกับเซเรน่า เธอไม่กลัวหรือไง”

“ไม่นะ! อย่าฆ่าฉันเลยไซรัส ธันวา ฉันขอโทษ! ฉันจะทำอะไรก็ได้!”

หญิงสาวพยายามคลานเข้ามาคว้าขากางเกงของไซรัส แต่กลับถูกลูกน้องสองคนจับตรึงไว้กับพื้นอย่างไม่ปรานี

“เซเรน่ายังอยู่ในห้องไอซียู เพราะน้ำมือของเธอ” เสียงไซรัสต่ำและหนัก “คนอย่างเธอไม่สมควรได้ตายง่าย ๆ หรอก”

ธันวากระตุกมุมปาก “ในเมื่อเธอชอบเห็นคนอื่นเจ็บปวด...”

ไซรัสต่อประโยคแทนอย่างเรียบเย็น “เธอก็ควรได้รู้ว่าความเจ็บปวดจริง ๆ มันเป็นยังไง”

ชายหนุ่มทั้งสองสบกันเพียงเสี้ยววินาที แต่ความเข้าใจผ่านไปชัดเจนโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด เพราะไซรัสต้องรีบเดินทางไปโรงพยาบาลเพื่อดูอาการของเซเรน่าที่ยังอยู่ในห้องไอซียูทำให้เขามอบหน้าที่ทรมานผู้หญิงคนนั้นให้ธันวาผู้เป็นพี่เขยแทน

เมื่อไซรัสเดินออกจากโกดังไปเพียงไม่กี่วินาทีการพิพากษาเกี่ยวกับความผิดของกอหญ้าก็เริ่มต้นขึ้น เสียงกรีดร้องของหญิงสาวก็ดังลั่นทั่วโกดัง ร่างของเธอสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัว การทรมานที่เซเรน่าเคยได้รับถูกส่งกลับคืนให้กอหญ้าเป็นสิบเท่า ลูกน้องของซิกที่เห็นภาพน่าสยดสยองนั้นถึงกับอาเจียนออกมาอย่างหามไม่อยู่

และเมื่อดวงตะวันส่องสว่างบนท้องฟ้าเสียงทุกอย่างก็ค่อย ๆ เงียบลง เหลือเพียงกลิ่นควันและเลือดที่คลุ้งอยู่ในอากาศ ธันวายืนนิ่งสายตาไม่แม้แต่จะมองสภาพศพของหญิงสาวตรงหน้า

“จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย รวมถึงพวกลูกน้องของไอ้ซิกด้วย” เขาเอ่ยเสียงราบ ก่อนจะหันกายเดินออกไปจากโกดัง เสียงฝีเท้าของธันวาค่อย ๆ ห่างออกไป ทิ้งไว้เพียงโกดังเปื้อนเลือดและเสียงปืนที่ดังติดต่อกันอีกหลายสิบนัด

“คุณธันวาจะไปโรงพยาบาลเลยไหมครับ”

ธันวาก้มลงมองสภาพตัวเองที่ร่างกายเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและกลิ่นของสิ่งสกปรก เขาถอนหายใจออกมาก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

“ไปโรงแรมก่อน ฉันไปหาน้องสาวของฉันสภาพแบบนี้ไม่ได้”

“ครับ”