ตอนพิเศษ ภรรยาท้องโตของเจ้าพ่อมาเฟียเขตใต้ [1/4]

เสียงลมยามค่ำพัดกระทบหน้าต่างบานใหญ่ของคฤหาสน์นัว นาฬิกาเรือนใหญ่บ่งบอกว่าเวลาตอนนี้ล่วงเลยเข้าสู่เกือบตีหนึ่งแล้ว ทั่วทั้งบ้านเงียบสงบ มีเพียงแสงไฟสีอุ่นจากโคมข้างเตียงส่องกระทบผิวเนียนของหญิงสาวที่นอนตะแคงอยู่

ท้องกลมโตขนาดเกือบแปดเดือนทำให้การขยับตัวเป็นเรื่องลำบาก แต่สิ่งที่ทรมานกว่านั้นสำหรับเซเรน้่าคือความหิว

“อืม...ไซรัส...”

เสียงเรียกเบา ๆ ดังขึ้นจากใต้ผ้าห่ม เซเรน่าหันซ้ายหันขวาแล้วคว้าแขนสามีที่นอนหลับสบายอยู่ข้าง ๆ

“ไซรัส ตื่นหน่อยสิ”

“หืม...เกิดอะไรขึ้น ซเรน่า ปวดท้องเหรอ”

เสียงงึมงำตอบกลับมาพร้อมการขมวดคิ้ว เขาลืมตาขึ้นแทบจะทันที ชายหนุ่มขยับลุกพรวดด้วยความตกใจ แต่สิ่งที่ได้กลับมาทำเอาเขาแทบลมจับ

“ไม่ใช่ค่ะ ฉันแค่...หิว อยากกินข้าวผัดกุ้ง”

ไซรัสนิ่งไปสามวินาที ก่อนหลุดเสียงหัวเราะในลำคอ “ตอนตีหนึ่งเนี่ยนะ?”

หญิงสาวพยักหน้า ใบหน้าซื่อเหมือนเด็กที่ขอของเล่น เธอเอามือกุมท้องไว้พลางทำตาปริบ ๆ

“ลูกอยากกินค่ะ ไม่ใช่ฉันซะหน่อย” 

“ลูกอยากหรือแม่อยากครับ หืม?”

เขาถอนหายใจยาวแต่ก็ยอมลุกขึ้นจากเตียงอย่างจำนน พลางลูบกลุ่มผมนุ่มของภรรยาคนสวยอย่างเอ็นดู

“ก็…ลูกอยากสิ” เธอตอบพลางเลิกคิ้วอย่างท้าทาย

ไซรัสยิ้มมุมปากอย่างยอมแพ้ เขาหยิบเสื้อคลุมมาสวม พลางเดินเข้ามาโน้มตัวลงจุมพิตหน้าผากภรรยาเบา ๆ ก่อนจะพูดเสียงอ่อนกว่าที่ใครในวงการมาเฟียเคยได้ยิน 

“โอเค ฉันจะไปหาข้าวผัดกุ้งมาให้ลูกกิน”

“อย่าลืมกุ้งตัวโต ๆ แล้วก็ไม่ใส่พริกด้วย” ริมฝีปากอวบอิ่มคลี่ยิ้มอย่างพึงพอใจ

“ครับคุณแม่”

เขาเดินออกจากห้องพร้อมเสียงหัวเราะเบา ๆ ที่เล็ดลอดออกมาจากลำคอ ใครจะคิดว่ามาเฟียเขตใต้ผู้เคยสั่งการคนนับร้อยจะต้องมาออกไปหาของกินตอนตีหนึ่งเพราะภรรยาท้องอยากข้าวผัดกุ้ง

“ข้าวผัดกุ้งตอนตีหนึ่ง กินเก่งจริงเชียวคนสวยของฉัน”

ชายหนุ่มพูดพึมพำขณะขับรถสปอร์ตคันหรูออกจากคฤหาสน์ ถนนรอบคฤหาสน์เงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องยนต์กับความคิดในหัวที่วนเวียนอยู่กับใบหน้าออดอ้อนของภรรยา

เขาเคยเป็นคนเย็นชา ไม่เคยรู้จักคำว่าอ้อนหรือตามใจใครทั้งนั้น แต่พอผู้หญิงคนนั้นเข้ามา ทุกอย่างพลันเปลี่ยนหมด เธอทำให้หัวใจที่แข็งกร้าวของเขากลายเป็นนํ้าแข็งที่ละลายอยู่ในมือ

“ถ้าใครบอกว่าฉันกำลังขับรถออกไปหาข้าวผัดกุ้งตอนตีหนึ่งให้เมีย คงไม่มีใครเชื่อแน่ ๆ ให้ตายสิ” เขาหัวเราะเบา ๆ 

ร้านอาหารกลางคืนบางแห่งยังคงเปิดอยู่ โชคดีที่ไซรัสมีคนรู้จักเกือบทั่วเมือง เขาโทรหาลูกน้องให้ช่วยเปิดครัวชั่วคราวทันที

“บอสครับ จะเอาข้าวผัดกุ้งตอนนี้จริง ๆ เหรอ”

“ใช่ กุ้งต้องสด ตัวใหญ่ ไม่ใส่พริกแม้แต่นิดเดียว ถ้าแกยังอยากมีชีวิตอยู่” เขาพูดเสียงนิ่งแต่แฝงความอ่อนโยนเมื่อนึกถึงเซเรน่า จนปลายสายเงียบไปสามวินาทีก่อนตอบสั่น ๆ

“ระ...รับทราบครับบอส!”

ไซรัสยกยิ้มบาง ๆ เมื่อภาพของภรรยาที่กำลังเอามือกุมท้องแล้วทำหน้าออดอ้อนลอยเข้ามาในหัว จนเผลอหัวเราะออกมาอย่างไม่รู้ตัว

“ให้ตายสิที่รัก เธอทำให้ฉันกลายเป็นคนละคนเลยจริง ๆ ”

ในเวลาเดียวกันด้านของเซเรน่า หญิงสาวนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง ห่มผ้าหนา ๆ พร้อมหัวใจที่อบอุ่นจนยิ้มออกมาได้โดยไม่รู้ตัว แค่คิดว่าไซรัสออกไปเพราะคำว่าอยากกินข้าวผัดกุ้งของเธอ ใบหน้าก็ร้อนผ่าว

“เขาต้องเหนื่อยมากแน่เลย...” เธอบ่นเบา ๆ แล้วลูบท้องอย่างอ่อนโยน “เห็นไหมลูก ปะป๊าเราน่ารักขนาดนี้เลยนะ”

ลูกในท้องขยับเบา ๆ ราวกับตอบรับ ทำให้เธอหัวเราะอย่่างเอ็นดู การตั้งครรภ์ครั้งแรกทำให้เธอทั้งเหนื่อย ทั้งหิว ทั้งอารมณ์แปรปรวน แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือการดูแลดุจเจ้าหญิงของสามีอย่างไซรัส

ไซรัส เขาเคยเป็นมาเฟียที่คนทั้งเขตใต้ต้องหวั่นเกรง ทว่าตอนนี้กลับเป็นสามีที่คอยนวดเท้า ล้างผลไม้ ป้อนข้าว และยอมตื่นตีหนึ่งเพราะเธอบอกว่าหิว

“ไม่คิดเลยนะ ว่าฉันจะทำให้มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ต้องไปซื้อข้าวผัดกุ้งให้”

เธอหัวเราะอย่างขบขัน ก่อนจะหาวหวอดแล้วนอนลงอย่างสบายใจ

หลังจากนั้นไม่ไม่นานนัก เสียงประตูห้องนอนถูกเปิดเบา ๆ ไซรัสกลับมาพร้อมถุงอาหารในมือ กลิ่นหอมของข้าวผัดกุ้งลอยอบอวลทั่วห้อง

“ได้ตามสั่งเลยครับคุณแม่ ทั้งกุ้งสด ตัวใหญ่ ไม่ใส่พริก แถมฉันใส่ไข่ดาวมาด้วย”

“สุดยอดมากเลย!” เซเรน่าลุกขึ้นนั่งอย่างดีใจ ดวงตาเป็นประกาย 

“แค่เธอพูดว่าต้องการ ฉันก็พร้อมจะเอาทุกสิ่งมาให้เธอ” 

เซเรน่าพูดพลางหัวเราะก่อนจะช่วยเธอจัดจาน ภาพของชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อกล้ามกับผมยุ่งเล็กน้อย กำลังตักข้าวผัดใส่จานให้เธออย่างตั้งใจ ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงกว่าที่ควร

“กินเถอะ ก่อนจะเย็น” 

ไซรัสกล่าวพลางป้อนกุ้งคำโตให้เซเรน่า พร้อมเช็ดมุมปากที่เปื้อนอย่างอ่อนโยน เมื่องับคำแรกเซเรน่าก็ตาโตทันที 

“อร่อยมากเลย!”

“ก็ดีแล้วครับ ลูกเราจะได้อารมณ์ดี” ไซรัสยิ้มอ่อน

“ลูกหรือแม่กันแน่ที่อารมณ์ดี” เธอหัวเราะคิกคัก

“ทั้งคู่เลยครับ” เขายิ้มแล้วนั่งลงข้าง ๆ พร้อมใช้ผ้าเช็ดปากให้เธอเบา ๆ

ชายหนุ่มมองเธอกินอย่างเอร็ดอร่อยจนอดยิ้มไม่ได้ ภาพผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเขาเคยจ่อปืนจะลั่นไกลในตอนแรก ตอนนี้กลายเป็นศูนย์กลางของจักรวาลของเขา

เธอพูดมากขึ้น ยิ้มมากขึ้น อารมณ์แปรปรวนง่ายขึ้น และแน่นอนว่าน่ารักมากขึ้นทุกวัน

“เธอทำให้ฉันกลัวอย่างหนึ่งนะ เซเรน่า”

“กลัวอะไรเหรอคะ?”

“กลัวว่าวันหนึ่ง ถ้าฉันไม่ได้อยู่ตรงนี้ ใครจะดูแลเธอกับลูก” ไซรัสมองเธอด้วยแววตานุ่มลึก

 “คุณอยู่ตรงนี้แล้วนี่คะ และฉันก็เชื่อว่าคุณจะอยู่ไปอีกนานแน่ ๆ” เธอยิ้มบาง ๆ แล้วเอื้อมมือมากุมมือเขาไว้แน่น

เขาไม่ตอบ แค่ยกมือขึ้นลูบผมเธอเบา ๆ แสงไฟสีอุ่นสะท้อนในดวงตาทั้งคู่ จนความเงียบกลายเป็นเสียงสบายใจที่ไม่ต้องพูดอะไรเพิ่ม