ตอนที่ 14

ลุคกับเพื่อนซี้เอ่ยทักทายกันเล็กน้อยตามประสาคนที่ไม่ได้เจอกันนานก่อนจะชวนกันไปที่ห้องนั่งเล่น สายตาคมมองไปยังทิศทางที่บางคนซ่อนตัวอยู่

“หนูบัว ออกมาได้แล้วครับ ปลอดภัยแล้ว”

เคนกับเจซมองหน้ากันอย่างงง ๆ ว่าเพื่อนของตัวเองพูดกับใคร แต่ก่อนที่พวกเขาจะสงสัยไปมากกว่านั้น ศีรษะทุยโผล่ขึ้นมาจากหลังโซฟาอย่างช้า ๆ ดวงตากลมโตกวาดตามองไปรอบ ๆ เห็นพี่ลุคยืนอยู่กับผู้ชายอีกสองคนที่เขาไม่คุ้นหน้า

ร่างบางลุกขึ้นยืนเต็มตัวความสูงก่อนจะเดินไปหาชายหนุ่มหนึ่งเดียวที่รู้จัก

“ใครอะ? ” เคนเลิกคิ้วถามเมื่อรู้ว่าเพื่อนของตัวเองไม่ได้มาคนเดียวแต่ยังพ่วงคนน่ารักมาด้วย ดูท่าหลายวันมานี้คงมีเรื่องมากมายเกิดขึ้นกับลุค

จะว่าไปร่างบางตรงหน้าก็ตรงสเปคของลุคเลยหนิ

“ไม่เจอกันแปบเดียวมึงมีเมียแล้วเหรอวะ” เจซเอ่ยแซว คนโดนแซวหน้าไปเปลี่ยน แต่คนที่ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นเมียน่ะสิกลับเขินจนหน้าแดง

“มึงอธิบายมาเลยนะ”

“เร็ว ๆ เลย พวกกูอยากรู้”

ลุคสายศีรษะด้วยความระอาใจเมื่อเห็นเพื่อนมองเขาสลับกับร่างบางไปมาพร้อมกับทำสีหน้ากรุ่มกริ่ม เขาจึงตอบเพื่อนไปว่า “เดี๋ยวเล่าให้ฟัง”

สองหนุ่มพยักหน้าอย่างเข้าใจ ในจังหวะนั้นเองหางตาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างกำลังเคลื่อนไหว

“เฮ้ย! นั่นมันสิงโตกลายพันธุ์หนิ” เจซตะโกนออกมาด้วยความตกใจกลัวก่อนที่เขากับเคนจะขยับเท้าเท้าหนีอัตโนมัติเมื่อเห็นสัตว์กลายพันธุ์ในระยะประชิด

ขนาดตัวของมันใหญ่และสูงราวสองเมตรกว่าได้ มันออกแรงกระโดดทีเดียวก็ถึงที่ที่พวกเขายืนอยู่แล้วมั้ง

ปืนพกสั้นถูกหยิบขึ้นมาพร้อมกับชี้ปลายกระบอกไปทางเจ้าสิงโตกลายพันธุ์ ท่าทางที่คุกคามหรือมุ่งร้ายของมนุษย์แปลกหน้าทำให้เจ้ามะลิส่งเสียงขู่ในลำคอแล้วแยกเขี้ยวออกมา

ลุตเห็นท่าไม่ดีจึงเดินเข้าไปหาเจ้ามะลิแล้วเอื้อมมือไปลูบหัวมันเบา ๆ เป็นการปลอบให้มันใจเย็นลงเพื่อหยุดยั้งไม่ให้เกิดการนองเลือด

“ลุค มึงจะทำอะไร”

“มึงอยากตายหรือไง ออกมาให้ห่างจากสัตว์กลายพันธุ์เดี๋ยวนี้” เจซเอ่ยด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด จะยิงก็ไม่กล้ากลัวว่าเพื่อนจะโดนลูกหลงไปด้วย

“ชู่ว ใจเย็น พวกเขาไม่ได้จะทำร้าย”

!!

จากตอนแรกที่คิดว่าเพื่อนจะโดนทำร้าย แต่ภาพที่เห็นกลับต่างออกไปจากที่คิดไว้มากโข เจ้าสิงโตที่ดูดุร้ายยืนนิ่งให้ลุคลูบหัวแถมยังสงบลงด้วย

“พวกมึงก็ลดปืนลงได้แล้ว มะลิไม่ทำร้ายใคร”

เคนกับเจซมองหน้ากันเชิงปรึกษาว่าจะเอายังไง สุดท้ายก็ยอมลดปืนลงตามที่เพื่อนบอก

“มะลิ? นี่มันมีชื่อด้วยเหรอ” น้ำเสียงของเคนแฝงด้วยความไม่แน่ใจ เขาไม่ได้คิดไปเองใช่ไหมว่าลุคกับสัตว์กลายพันธุ์ตรงหน้าสนิทกัน?

“อืม เจ้านี่ชื่อว่ามะลิเป็นสัตว์เลี้ยงของบัวเกี๋ยง” ลุคตอบเพื่อนแล้วหันไปแนะนำบัวเกี๋ยงและเจ้าสิงโตกลายพันธุ์ให้เพื่อนรู้จัก “บัวเกี๋ยง มะลินี่เพื่อนของฉัน เคนกับเจซ”

“สวัสดีจ้ะ บัวเกี๋ยงชื่อบัวเกี๋ยง แต่จะเรียกบัวเฉย ๆ ก็ได้จ้ะ” ร่างบางยิ้มทักทายอย่างเป็นมิตร

โฮก

มะลิเห็นมนุษย์ตัวขาวทักทายเพื่อนใหม่แล้วก็อยากทำบ้าง ครึ่งสิ่งโตครึ่งนกฉีกยิ้มหวาน แต่ในสายตาของเคนกับเจซเห็นว่าสัตว์กลายพันธุ์ตรงหน้ากำลังแยกเขี้ยวให้กับพวกเขา

“เอ่อ หวัดดีครับน้องบัว”

“หวัดดีมะลิ” สองหนุ่มยิ้มแห้ง ๆ เป็นการทักทายตอบ

หลังจากที่ทำความรู้จักกันเรียบร้อยแล้วลุคก็ชวนเคนไปหยิบเนื้อย่างที่อยู่หลังกระบะแล้วนำมาแจกจ่ายให้กับทุกคนและตัว พวกเขานั่งกินไปพร้อมกับพูดคุยว่าหลังจากนี้จะทำอะไรต่อ

“พวกมึงได้ข่าวของลุงโจบ้างไหม”

“ไม่เลยวะ”

“แล้วมึงจะเอายังไงต่อ”

“กูจะกลับเกาะมายา แต่กูจะพาลุงโจกลับไปด้วย” ลุค บอกสิ่งที่คิดให้เพื่อนฟัง เขายังเชื่อว่าลุงโจยังมีชีวิตอยู่

“แล้วมึงรู้เหรอว่าลุงโจอยู่ที่ไหน” เคนถาม

“ไม่รู้”

ต่างฝ่ายต่างเงียบ ในหัวก็คิดว่าจะไปตามหาลุงที่ไหนดี หรือว่าจะเสี่ยงไปที่เกาะเซย์ตามที่คิดไว้ตั้งแต่แรก

“พวกมึงลืมที่ลุงโจเคยบอกแล้วเหรอ” เจซเลิกคิ้วถามพร้อมกับกระตุกยิ้มมุมปาก

“บอก? ”

เสียงพรูลมหายใจจากเจซดังขึ้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนทำหน้าเหมือนหมางง เขาจึงเอ่ยเสริมว่า “ใช่ จำที่ลุงโจเคยบอกได้ไหมว่าถ้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นให้พวกเราหนีโดยใช้เส้นทางลับ”

คำพูดของเจซทำให้ชายหนุ่มอีกสองคนนึกบางอย่างขึ้นได้ บัวเกี๋ยงหันมองคนนู้นพูดทีคนนั้นพูดที ในปากก็เคี้ยวเนื้อย่างจนแก้มตุ่ย เขานั่งกินไปฟังไปอย่างเงียบ ๆ ไม่ได้เอ่ยแทรกบทสนทนาเพราะตนไม่รู้ที่พวกเขาพูดกัน

เส้นทางลับที่เจซกำลังพูดถึงนั้นมีไม่กี่คนที่จะรู้ ตอนที่พวกเขามาที่นี่แรก ๆ ลุงโจก็ได้บอกถึงเส้นทางลับนี้ให้กับพวกเขาสามคนรู้

จุดเริ่มต้นคือคฤหาสน์แห่งนี้และปลายทางของเส้นทางลับคือเกาะแห่งหนึ่งที่ลุงโจแอบซื้อไว้

“มึงจะบอกว่าลุงโจอยู่ที่นั่นเหรอ”

“อืม กูมั่นใจว่าลุงโจต้องใช้เส้นทางลับแน่ ลุงพูดเองหนิว่าถ้าวันสิ้นโลกเกิดขึ้นลุงจะไปอยู่ที่นั่น แถมยังเตรียมพร้อมทุกอย่างเอาไว้แล้ว”

พวกเขาตกลงกันว่าคืนนี้จะนอนพักที่นี่ก่อนแล้วจะไปหาลุงโจพรุ่งนี้เช้าแทน จากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันไปหาที่นอน ลุคจูงมือคนตัวเล็กไปที่ห้องนอนของตัวเอง

แกร็ก

“นี่ห้องของพี่ลุคเหรอจ้ะ” น้ำเสียงหวานเอ่ยถามพร้อมกับเดินสำรวจรอบ ๆ ห้อง

“ใช่ครับ”

ของใช้ทุกอย่างยังวางอยู่ที่เดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แต่ของใช้บางอย่างก็เสื่อมโทรมไปตามกาลเวลาเนื่องจากไม่ได้รับการดูแล

มือบางหยิบกรอบรูปที่วางอยู่บนชั้นวางของใกล้หัวเตียงขึ้นมาดู ฝุ่นหนาจับเกาะจนมองเห็นรูปภาพได้ลาง ๆ เขาปาดฝุ่นออกเผยให้เห็นชายหนุ่มรูปงามที่ยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงสวมชุดนักศึกษาสีขาว

“รูปพี่ตอนอยู่มหา’ ลัย” เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลังทำเอาคนที่กำลังจดจ่ออยู่กับรูปภาพในมือสะดุ้งด้วยความตกใจ

“อ๊ะ พี่ลุค!” บัวเกี๋ยงหันมองค้อนคนพี่ที่มาไม่ให้สุ่มให้เสียง ร่างสูงไม่มีที่ท่าว่าจะสลดใบหน้าหล่อเหลาเผยยิ้มระรื่นชวนให้คนมองรู้สึกหมั่นไส้

ตีสักทีดีไหม บัวเกี๋ยงคิด แค่ร่างกายกลับเคลื่อนไหวเร็วกว่าความคิด ฝ่ามือเล็กฟาดลงที่ท่อนแขนแกร่ง

เพียะ

“โอ๊ย หนูบัวตีพี่ทำไมครับ เจ็บจังเลย” ลุคโอดครวญท่าทางขี้เล่นของชายหนุ่มไม่เหมือนคนที่เจ็บเลยสักนิด

บัวเกี๋ยงเลิกสนใจคนตัวโตกว่าที่นิสัยเหมือนเด็กแล้วเดินไปดูตรงอื่นต่อ ลุคเห็นว่าคนน้องไม่สนใจก็เลิกเล่นด้วยเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า

ไม่รู้ว่าชายหนุ่มแรงเยอะเกินไปหรือตู้เสื้อผ้าเก่าเกินไป ตอนที่เขาเปิดบานประตูถึงได้ติดมือกลับมาด้วย เขาวางบานประตูไม้ให้พิงกับผนังแล้วหยิบเสื้อผ้ามาสองชุดสำหรับตัวเองและบัวเกี๋ยง จากนั้นก็ก้มเปิดลิ้นชักที่เก็บผ้าขนหนูเอาไว้ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูออกมาสองผืน

เขาวางส่วนของบัวเกี๋ยงไว้บนเตียง ส่วนตัวเองก็เดินเข้าห้องน้ำไป เนื่องจากที่นี่ขุดน้ำที่อยู่ใต้ดินขึ้นมาใช้เองจึงไม่ต้องว่าจะไม่มีน้ำใช้ ตอนกลางคืนก็ไม่ต้องกลัวว่าจะต้องอยู่ท่ามกลางความมืดมิดเพราะมีเครื่องปั่นไฟฟ้า ซึ่งก่อนหน้านี้เคนกับเจซก็ได้เปิดการใช้งานเรียบร้อยแล้ว

หลังจากที่ลุคออกมาจากห้องน้ำก็ไล่ให้คนน้องไปอาบน้ำ ส่วนเขาก็มาจัดการเรื่องที่นอนสำหรับคืนนี้ ลุคเดินไปเปิดประตูระเบียงแล้วเดินกลับมาหยุดที่ปลายเตียง เขาจับผ้าปูที่นอนจากนั้นก็...

พรึบ ๆ

สะบัดผ้าเพื่อไล่ฝุ่นออกไปแล้วก็ทำแบบนี้กับหมอน ผ้าห่มจนเจ้ามะลิที่นอนอยู่บนพื้นจามไปหลายรอบมาก ถ้ามันพูดได้คงบออกว่ามนุษย์หยุดสะบัดได้แล้ว

เมื่อชายหนุ่มรู้สึกว่าไม่มีฝุ่นแล้วถึงจะหยุด ไม่นานบัวเกี๋ยงก็ออกมาในชุดนอนสีน้ำเงินของเขา

ชุดนอนที่ใส่พอดีสำหรับลุค พออยู่บนร่างของบัวเกี๋ยงกลับหลวมโคร่งขึ้นทันที เขารู้ว่าน้องตัวเล็กแต่ไม่คิดว่าใส่ชุดของเขาแล้วจะตัวเล็กน่ารักปุ๊กปิ๊กแบบนี้

นัยน์ตาคมเข้มขึ้นพร้อมกับมีประกายแวววาวแวบผ่านก่อนจะกลับเป็นเรียบนิ่งเหมือนเดิมภายในไม่กี่วินาที

“มานอนกันเถอะครับ”

“จ้ะ”

ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทั้งคู่นอนบนเตียงเดียวกัน เมื่อได้ยินที่อีกฝ่ายพูดแบบนั้นบัวเกี๋ยงก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเพราะตั้งแต่ที่รู้จักกันจนวันแรกจนถึงวันนี้ปก็นอนด้วยกันตลอด ร่างบางปีนขึ้นไปนอนคนเตียงที่มีอีกคนนอนอยู่ ไม่นานทั้งคู่ก็เข้าสู่นิทรา