ตอนที่ 15

ติ้ด ติ้ด

นิ้วเรียวกดรหัสปลดล็อกประตูลับที่อยู่ในความทรงจำ ตอนนั้นเจซกับเพื่อนยังพูดเล่นขำ ๆ กันอยู่เลยว่าพวกเขาคงไม่มีโอกาสได้ใช้เส้นทางลับนี้หรอกหรือถ้าได้ใช้จริง ๆ คงเป็นตอนที่มนุษย์ต่างดาวบุกโลก ซึ่งไม่มีทางเป็นไปได้แน่ ๆ

แต่แล้ววันนี้ก็มาถึง เพียงแต่เจซไม่เคยคิดเคยว่าเขาจะได้ใช้รหัสนี้เพื่อเปิดประตูทางลับเร็วกว่าที่คิด

แกร็ก

ใต้คฤหาสน์หลังนี้มีห้องใต้ดินที่สร้างขึ้นเพื่อเก็บไวน์ชั้นดีเอาไว้นับร้อยขวด แต่คนอื่นอาจจะไม่รู้ว่าห้องเก็บไวน์แห่งนี้มีประตูลับที่สามารถทะลุไปอีกที่หนึ่งได้ เมื่อกดจำนวนรหัสครบ ชั้นไวน์ที่ติดกับผนังด้านหนึ่งเกิดการเปลี่ยนแปลง ชั้นวางไวน์เลื่อนออกอย่างช้า ๆ เผยให้เห็นว่าด้านหลังมีช่องทางลับซ่อนอยู่

มองด้วยตาเปล่าจะเห็นเพียงความมืดมิด เดาไม่ออกเลยว่าทางข้างหน้ามีอะไรรออยู่บ้าง แสงสว่างจากด้านนอกส่องเข้ามาในปากทางเข้าทำให้เห็นภาพทางเดินสลัว ๆ

“เข้าไปข้างในกันเถอะ”

“มึงนำไปสิ” เคนเอ่ยพร้อมพยักเพยิดหน้าไปยังเส้นทางลับที่ดูวังเวงยังไงชอบกล

ลุคเหลือบตามองคนพูดแวบหนึ่งแล้วถอนสายตากลับมา ชายหนุ่มเดินเข้าไปขางในเป็นคนแรก ตามมาด้วยบัวเกี๋ยง มะลิ เคน และเจซเป็นคนปิดท้านขบวน

ปัง!!

“เชี่ย!” เคนสถบเสียงดังด้วยความตกใจที่จู่ ๆ ประตูทางเข้าก็ปิดลง บรรยากาศรอบข้างมืดสนิททำเอารู้สึกหลอน ร่างสูงกระโดดไปกอดคนที่ใกล้ที่สุด

ลุคคว้าเอวบางของบัวเกี๋ยงเข้ามาหาตัว ส่วนเจ้ามะลิที่เป็นสิงโตกลายพันธุ์ดวงตาของมันไม่เป็นปัญหาเมื่ออยู่ในที่มืด

“มึงจะมากอดกูทำไมเนี่ย ปล่อย” น้ำเสียงติดรำคาญของเจซเอ่ยขึ้นพร้อมกับสะบัดให้อีกคนออก แต่เหมือนว่าเคนจะเกาะหนึบเหมือนตุ๊กแกเขาสะบัดยังไงก็ไม่หลุด

“ไม่เอา ไม่ปล่อย”

“เฮ้อ” ชายหนุ่มกรอกตามองบนพร้อมกับถอนหายใจอย่างเอือมระอาให้กับความกลัวผีขึ้นสมองของเพื่อน ทีเจอซอมบี้ละไม่กลัวพุ่งเข้าใส่ตลอด สุดท้ายเจซก็ปล่อยให้เพื่อนกอดตามใจชอบ

เขากับลุคหยิบไฟฉายขึ้นมาเปิดไฟแล้วส่องไปรอบ ๆ เห็นว่าตรงผนังห้องทางเดินที่มีวางคบเพลิงอยู่

“คบเพลิงตรงนี้หายไปหนึ่งอัน”

“ต้องเป็นลุงโจแน่ ๆ ”

ลุคกับเจซหยิบคบเพลิงมาคนละอันก่อนจะส่งไม้คบเพลิงอีกคันให้เคนถือไว้ แสงไฟจากคบเพลิงที่อยู่ในมือของลุคทำให้รอบข้างสว่างขึ้นและมองเห็นเส้นทางข้างหน้าที่ไม่มีที่สิ้นสุดได้ชัดเจน ไม่รู้เลยว่าต้องเดินไปไกลแค่ไหนถึงจะถึงจึดหมาย

พวกเขาจุดจุดคบเพลิงแค่อันเดียว เผื่อเชื้อเพลิงหมดจะได้ใช้อันต่อไป ส่วนไฟฉายก็เก็บกลับใส่กระเป๋าเป้เอาใช้ในยามจำเป็น

“เหนื่อยไหม” ลุคเอ่ยถามคนข้างกายด้วยความห่วงใจ กลัวว่าคนน้องจะเหนื่อย เพราะตอนนี้พวกเราก็เดินมานานพอสมควรแต่ก็ยังไม่เจอทางออกสักที

“ไม่เหนื่อยจ้ะ”

“ถ้าเหนื่อยก็บอกพี่นะครับ”

“อื้อ” เดินแค่นี้เขาไม่เหนื่อยหรอก แต่อีกคนนี่สิอาจจะเหนื่อยกว่าเขา เพราะมีตัวอะไรบางอย่างมาถ่วงขาข้างหนึ่งขณะที่เดิน

ตัวที่ว่านั้นก็คือ…เจ้ามะลิที่ขี้เกียจเดินแล้วไปเกาะแข้งเกาะขาของลุค เขาเข้าไปดึงเจ้าแมวขาวออกมาแลพยายามบอกให้มันปล่อยมือ แต่มันดันกางเล็บเกาะขากางเกงของคนตัวโตแน่นไม่ยอมเปล่าจนเขาเริ่มมีน้ำโมโหที่มะลิไม่เชื่อฟัง

“มะลิอย่าดื้อ” บัวเกี๋ยงเอ่ยเสียงดุพร้อมกับเท้าสะเอวมองเจ้าแมวขาวด้วยสายตาไม่พอใจ

ง้าว ง้าว

มะลิส่งเสียงตอบกลับ แม้จะฟังไม่ออกว่ามันพูดอะไร ทว่าบัวเกี๋ยงที่อยู่กับเจ้ามะลิมานานรู้ว่ามันกำลังเถียงเขาอยู่

“เอ๊ะ! มะลิ เดี๋ยวนี้เอาใหญ่แล้วนะ”

ง้าว

“เถียงเหรอ”

คนกับแมวขาวตอบโต้กันไปมาอย่างไม่ยอมกัน เคนกับเจซหันไปมองหน้าเพื่อนแล้วเลิกคิ้วขึ้นเชิงถามว่าบัวเกี๋ยงฟังภาษาของสัตว์กลายพันธุ์พูดรู้เรื่องด้วยเหรอ ลุคส่ายหน้าเป็นคำตอบ ชายหนุ่มคลี่ยิ้มบางออกมาก่อนจะยุติศึกระหว่างคนกับแมวด้วยการบอกบอกว่าให้บัวเกี๋ยงหยุดดึงแล้วปล่อยให้มะลิเกาะอยู่อย่างนั้น

“แต่…”

“ไม่เป็นไรครับ ตัวของมะลิเบามากพี่ไม่ได้หนักอะไร” น้ำเสียงทุ้มบอกคนขี้กังวลให้ใจเย็นลง

แค่มีแมวมาเกาะขาไม่ทำให้เขารู้สึกรำคาญหรือเดินช้าลงหรอก ให้เขาแบกคนตัวเล็กขึ้นหลังด้วยอีกคนก็ยังได้

“เบาอะไร หนักมากล่ะสิไม่ว่า” บัวเกี๋ยงพูดพึมพำกับตัวเองเบา ๆ อย่างไม่เห็นด้วยที่อีกคนพูด

ถ้าเมื่อก่อนเขาจะไม่เถียงเลยว่ามะลิในร่างแมวขาวไม่ได้หนักอะไร แต่ช่วงหลังมานี้มันกินเยอะขึ้น น้ำหนักก็ขึ้นตาม

แมวอะไร…อุ้มแต่ละทีแขนแทบหัก

จริง ๆ มะลิก็ไม่ได้หนักขนาดนั้นหรอก แต่ถ้าให้อุ้มนาน ๆ ก็เมื่อยแขนเหมือนกัน

เดินต่อไปอีกพักใหญ่ในที่สุดก็เจอกับทางตัน แต่มันใช่เรื่องไม่ดี พวกเขาไม่ได้เดินมาผิดทางกลับกันทางตันนี้แสดงให้เห็นว่าถึงจุดหมายแล้ว เพราะตรงนี้มีบันไดให้ปีนขึ้นไปด้านบน ซึ่งมีฝาเหล็กรูปวงกลมที่ปิดอยู่

ลุคปืนขึ้นไปเอื้อมมือจับพวงมาลัยเหล็ก ชายหนุ่มออกแรงหมุนนิดหน่อยฝาเหล็กก็เปิดออกได้แล้ว จากนั้นเขาก็ดันฝาเหล็กขึ้น

ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเหลืองส้มทำให้รู้ว่าตอนนี้เย็นมากแล้ว ไม่คิดว่าพวกเขาจะใช้ชีวิตเกือบทั้งวันอยู่ใต้ดิน ถ้าไม่ใช่เพราะด้านบนมีช่องระบายอากาศตลอดทางที่เดิน พวกเขาคงขาดอากาศหายใจก่อนจะมาถึงที่นี่

“มาครับพี่ช่วย” ลุคที่ขึ้นมาก่อนเป็นคนแรกยื่นมือไปให้คนที่กำลังปีนออกมาจับ

ฮึบ

“ขอบใจจ้ะ” บัวเกี๋ยงหันไปยิ้มให้คนตัวสูงก่อนจะหันไปมองรอบ ๆ ด้วยความสนใจ ภาพทิวทัศน์ตรงหน้าทำให้รู้ว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือทะเลนั่นเอง

ดวงตากลมโตเปร่งประกายแวววาว บัวเกี๋ยงไม่เคยเห็นสถานที่ใดงดงามเท่านี้มาก่อนเลย

“เฮ้อ อากาศบริสุทธิ์ พื้นดิน ท้องฟ้า” พอขึ้นมาข้างบนได้เคนก็นั่งคุกเข่าลงกับพื้นทรายเนื้อละเอียด อ้าแขนออกแล้วสูดอากาศเข้าเต็มปอดคล้ายกับคนที่ไม่ได้ออกมาเจอโลกภายนอกเป็นเวลานาน ๆ

“อย่าเวอร์” เจซที่ขึ้นมาเป็นคนสุดท้ายเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นความโอเวอร์ของเพื่อน ในใจก็รู้สึกหมั่นไส้อีกฝ่ายอยู่ไม่น้อยที่ตอนเดินทางเกาะเขาอย่างกับปลิง พอถึงทางออกกลับทิ้งเขาแล้วออกไปก่อนอย่างไม่รอบ

“นั่นใคร”