ตอนที่ 13

“หืม ทำไมเนื้อเหลืออยู่เท่านี้” ดวงตาเฉี่ยวคมหรี่มองเนื้อกวางย่างที่อยู่ในหลังกระบะ

จำได้ว่าเมื่อคืนมีเยอะกว่านี้ พอเช้ามาทำไมถึงเนื้อถึงแหว่งไปส่วนหนึ่ง หางตาของเขาเหลือบไปเห็นชิ้นกระดูกของสัตว์ที่อยู่ไม่ไกลจากจุดที่เขายืนนัก คาดว่าหัวขโมยกินเสร็จก็โยนหลักฐานทิ้งทันที

ร่างสูงหันไปมองมนุษย์ตัวขาวกับเจ้าสิงโตขาวด้วยความสงสัย พอรู้ตัวว่าถูกเขาจ้องเท่านั้นแหละทั้งคู่ก็พร้อมใจกันเบือนหน้าหนี

“หนูบัวครับ” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้น

“จะ จ๊ะ”

มุมปากหยักโค้งขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยตอนที่เขาเรียกชื่อ แถมเจ้าตัวยังไม่ยอมสบตากับเขาขณะที่พูดอีก

เดิมที่เนื้อกวางย่างนั้นมีกลิ่นหอมชวนให้น้ำลายสอแล้ว พอกลิ่นหอมโชยเข้าจมูก ดวงตาที่ปิดสนิทก็เปิดขึ้น เมื่อนึกถึงรสชาติเนื่อย่างแสนอร่อยที่ได้กินเมื่อคืนน้ำย่อยในท้องก็เริ่มทำงาน

บัวเกี๋ยงกับเจ้ามะลิไหนเลยจะทนนอนต่อจนถึงเช้าไหวทั้งที่เพิ่งผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงท้องน้อย ๆ ก็หิวอีกแล้ว คนกับแมวมองตากันอย่างรู้ใจ แอบลุกไปกินอาหารมื้อดึกที่อยู่หลังกระบะ พอกินอิ่มก็กลับมานอนต่อ

“บัวขอโทษจ้ะ” ร่างบางก้มหน้ามองพื้นแล้วเอ่ยด้วยความรู้สึกผิด ยิ่งคนพี่เดินเข้ามาใกล้ก็ยิ่งก้มต่ำมากกว่าเดิมจนคางชิดกับอก

“หนูบัวขอโทษพี่ทำไมครับ” ถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

“บัวเป็นเด็กไม่ดี”

“หืม”

“บัวแอบกินเนื้อย่างตอนพี่ลุคหลับ” พูดจบเรียวปากบางก็แบะลงคล้ายกับจะร้องไห้เพราะกลัวว่าคนตรงหน้าจะโกรธ

ง้าว ๆ

เจ้ามะลิไม่อยากให้มนุษย์ตัวขาวถูกมนุษย์ตัวใหญ่ดุ มันเดินไปเกาะขากางเกงของลุคแล้วเงยหน้าขึ้นพร้อมกับทำเสียงร้องอ้อน ๆ

“เฮ้อ” เสียงถอนหายใจจากคนตัวสูงทำเอาคนที่มีความผิดติดตัวรู้สึกใจเสีย

ลุคก้มลงไปอุ้มเจ้าแมวขาวขึ้นมา ก่อนจะพูดกับคนที่ยืนก้มหน้าก้มตาว่า “เงยหน้าขึ้นมาคุยกับพี่ครับ”

ศีรษะทุยส่ายไปมา พอเห็นแบบนั้นแล้วมือหนาก็เชยคางของคนตรงหน้าขึ้น ดวงตาคมสบเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่แดงก่ำ

ใบหน้าหล่อเหลาปรากฎรอยยิ้มอันบางแสนอ่อนโยน “กินอาหารตอนดึกมันไม่ดีต่อสุขภาพนะรู้ไหมครับ”

ลุคไม่ได้โกรธเลยที่ทั้งคู่กินแอบเนื้อกวางย่าง ยังไงเนื้อย่างนี้ก็เป็นอาหารสำหรับพวกเราอยู่แล้ว จะกินเท่าไหร่ กินเมื่อไหร่ก็ได้

“พี่ลุคไม่โกรธบัวเหรอ”

“เรื่องแค่นี่เอง พี่จะโกรธหนูบัวทำไม หืม” ร่างสูงไม่ได้เป็นคนขี้งกและคิดเล็กคิดน้อยในเรื่องการกิน

เพียงแค่เขาเป็นห่วงสุขภาพของทั้งคู่แค่นั้นเอง

ลุคเห็นอีกคนทำท่าจะแบะปากลงอีกครั้งก็รีบคว้าเอวบางแล้วดึงเข้ามากอดปลอบ “โอ๋ ๆ หนูกลัวว่าพี่จะดุเหรอครับ”

“อื้อ” พยักหน้าตอบกับแผงอกแกร่ง

“หนูบัวของพี่น่ารักขนาดนี้พี่จะกล้าโกรธหรอก”

หลังจากที่ปรับความเข้าใจกันดีแล้วพวกเขาก็นั่งกินมื้อเช้ากัน สายตาคมมองแก้มป่องที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการเคี้ยวของคนตัวเล็กกว่าอย่างนึกเอ็นดู

ดูท่าหนูบัวของเขาจะชอบกินเนื้อมาก สงสัยเขาต้องล่าสัตว์มาให้น้องกินบ่อย ๆ แล้ว พอกินอิ่มทั้งคู่ก็เดินไปล้างมือล้างปากที่ลำธารก่อนจะออกเดินทางต่อ

ลุคขับรถไปตามเส้นทางที่คุ้นเคยเพื่อไปบ้านของลุงโจ แม้ว่าเวลาจะผ่านไปหลายปีหลังจากที่เขาจากที่นี่ไป แต่ลุคก็ยังจำทุกอย่างได้เม่นยำ

ภาพของเมือง S ในความทรงจำของลุคคือเมืองนี้เป็นเมืองที่เจริญรุ่งเรืองและขึ้นชื่อเรื่องการส่งออกอาหารทะเลที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ ทว่าตอนนี้กลับเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ

หลังจากที่ซอมบี้ปรากฎตัวขึ้นทุกคนที่อาศัยอยู่ที่นี่ก็หนีตายกันอลม่าน คนที่เหลือรอดจากอสูรกายตัวร้ายก็อพยพไปอยู่ที่เกาะเซย์

เกาะแห่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของเมือง S แต่มีลูกบ้านอาศัยอยู่น้อย ซึ่งปกติจะมีสะพานที่ให้คนขับรถข้ามไปยังเกาะเพื่อไปเที่ยวหรือพักผ่อนหย่อนใจ ลุคได้ยินมาว่าภายหลังเกาะเซย์ได้ถูกเปลี่ยนให้เป็นค่ายอพยพ เมื่อแน่ใจว่าในเมืองไม่มีมนุษย์หลงเหลืออยู่แล้ว เจ้าบ้านก็สั่งให้ทหารทำลายสะพานนั้นทิ้ง เพื่อไม่ให้ซอมบี้ข้ามมาได้

ลุคไม่แน่ใจว่าลุงของเขาจะอยู่ที่เกาะนั้นไหม เขาจึงขอไปตั้งหลักที่บ้านของลุงโจก่อน

“ถึงแล้วครับ”

“นี่บ้านของพี่ลุคเหรอจ๊ะ” ดวงตาของบัวเกี๋ยงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เขาไม่เคยเห็นบ้านของใครใหญ่โตเท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต

เด็กหนุ่มคิดว่าบ้านของท่านเจ้าคุณใหญ่แล้วนะ แต่บ้านนี้ใหญ่กว่าเป็นสิบเท่าร้อยเท่า

“ไม่ใช่บ้านของพี่หรอกครับ เป็นบ้านของลุงพี่เอง ลงจากรถกันครับ”

“จ้ะ”

ลุคกวาดสายตามองสถานที่ที่ตัวเองเคยอยู่ด้วยความคิดถึง แม้ว่าคฤหาสน์หลังนี้จะขาดการดูแลมานาน แต่มันก็ยังคงความงดงามอยู่เสมอไม่ว่าจะในอดีตหรือปัจจุปัน

“เข้าบ้านกันเถอะครับ เดี๋ยวพี่จะพาหนูบัวไปดูห้องนอนของพี่”

“บ้านหลังนี้อยู่กันกี่คนเหรอจ๊ะ” บัวเกี๋ยงถามขึ้นขณะที่เดินเข้ามาในบ้าน

“อืม มีลุงโจ พี่ เพื่อนของพี่สองคนเคนกับเจซ แล้วก็คนที่คอยดูแลบ้านหลังนี้อีกสิบกว่าคนได้”

“น้อยจัง”

“พอดีลุงของพี่ไม่ชอบความวุ่นวายน่ะ”

ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าที่ไม่ใช่ของพวกเขาดังขึ้นทำให้ลุคหยุดเดินทันที ส่งผลให้คนที่เดินตามหลังมาชนเข้ากับแผ่นหลังแกร่งของเขาเข้าอย่างจัง เนื่องจากเจ้าตัวกำลังเพลิดเพลินกับการสำรวจบ้านจนไม่ได้สนใจมองทาง

“โอ๊ย พี่ลุคหยุดทำไมจ๊ะ” บัวเกี๋ยงยกมือขึ้นจับหน้าผากแล้วเงยหน้าถามคนที่หยุดเดินกะทันหัน

“ชู่ว เงียบก่อนครับ”

เมื่อเห็นว่าใบหน้าหล่อเหลาของลุคเคร่งเครียดกว่าปกติ บัวเกี๋ยงจึงเลือกที่จะปิดปากเงียบตามที่อีกคนบอกพร้อมกับกวาดสายตาไปรอบ ๆ ด้วยความหวาดระแวง

ลุคไม่รู้ว่าเสียงฝีเท้าที่ได้ยินนั้นเป็นของลุงโจหรือมีคนอื่นแอบเข้ามาใช้ที่นี่เป็นที่หลบภัย เขาจึงพาคนน้องไปซ่อนตัวหลังโซฟา

“อยู่ตรงนี้ อย่าออกไปไหนจนกว่าพี่จะเรียกเข้าใจไหมครับ”

บัวเกี๋ยงพยักหน้าหงึก ๆ อย่างเชื่อฟัง ลุคเห็นแบบนั้นก็รู้สึกพอใจก่อนหันไปพูดกับเจ้ามะลิว่าให้ดูแลเจ้านายให้ดี มันขยายร่างให้ใหญ่ขึ้นแล้วขยับไปนอนใกล้ ๆ ร่างของมนุษย์ตัวจ้อยในท่าหมอบกับพื้น

หากมีศัตรูเข้ามาเจ้าสิงโตขาวกลายพันธุ์ก็พร้อมกับจะกระโจมใส่พร้อมกับใช้อุ้งเท้าตะปบเหยื่อทันที

บัวเกี๋ยงมองคนที่เดินห่างออกไปจนลับสายตาด้วยความเป็นห่วง มือหนาคว้าแจกันที่ทำมาจากทองเหลืองแล้วเดินไปยังทิศทางที่ได้ยินเสียงเมื่อครู่

ยิ่งเดินเข้าไปใกล้เขาก็ได้ยินเสียงชัดเจนขึ้น ร่างสูงยืนชิดกำแพงก่อนจะชะโงกหน้าไปดูในห้องครัว แสงแดดจากด้านนอกส่องเข้ามาทำให้เขาเห็นเงาที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ยืนหลบอยู่หลังตู้เย็นและอีกเงานั่งอยู่ข้างเคาน์เตอร์

มี 2 คนสินะ

จู่ ๆ เงายืนอยู่ก็เริ่มขยับตัว ลุคไม่รอให้อีกฝ่ายลงมือก่อนเขายกแจกันขึ้นหมายจะฟาดใส่ผู้บุกรุกให้สงบในทีเดียว จากนั้นค่อยไปจัดการอีกคน

พรึบ

“เห้ย!” ชายหนุ่มหมุนตัวหลบแจกันอย่างว่องไง

ทั้งสองคนสบตากันด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามเป็นเพื่อนของตัวเอง

ดีนะที่ตีไม่โดน ลุคคิดในใจ

ส่วนคนที่เกือบจะโดนเพื่อนตีหัวก็คิดว่าดีแล้วที่หลบทัน

“มึงเองเหรอ”

ลุควางแจกันที่อยู่ในมือบนเคาน์เตอร์ก่อนจะพรูลมหายใจทางจมูกยาวอย่างโล่งอก

“ไอ้ลุค” ชายหนุ่มอีกคนออกจากที่ซ่อนแล้วเดินไปกอดเพื่อนด้วยความดีใจ “กูนึกอยู่แล้วมึงยังไม่ตาย”

“โทษทีว่ะ คนอย่างกูตายยาก”

“ดีใจที่ได้เจอมึงอีกครั้ง” เจซเอ่ยด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

“เหมือนกัน”