ตอนที่ 17

ในยามราตรีที่เงียบสงบมีเพียงเสียงคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งกับแสงจากดวงดาวนับล้าน ๆ ดวงบนท้องฟ้าที่ส่องประกายวิบวับ กระทบบนผิวน้ำทะเลก่อให้เกิดภาพที่สวยงาม

ชายหนุ่มร่างสูงเดินออกมารับลมข้างนอกหลังจากที่ส่งบัวเกี๋ยงกับเจ้ามะลิเข้านอน ส่วนคนอื่น ๆ ก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนเพราะพรุ่งนี้ต้องออกเดินทางตั้งแต่เช้า

แกร็ก

“ยังไม่นอนอีกเหรอ” ลุงโจที่เปิดประตูออกมาเอ่ยถามพลางเดินเข้าไปหาหลานชายที่ยืนรับลมอยู่หน้ากระท่อม

“ครับ ผมยังไม่ค่อยง่วง แล้วลุงล่ะ ทำไมยังไม่นอนอีก” ลุคถามกลับ

“ลุงก็ยังไม่ง่วงเหมือนกัน”

พลันบรรยากาศระหว่างกันตกอยู่ในความเงียบ จนกระทั้งโจเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

“คิดอะไรอยู่”

“คิดถึงบ้านน่ะครับ ผมไม่ได้กลับบ้านตั้งหลายปี ไม่รู้ว่าที่นั่นจะเปลี่ยนไปอะไรไปบ้าง แล้วก็...” น้ำเสียงทุ้มเว้นจังหวะครู่หนึ่งแล้วพูดต่อว่า “คิดถึงท่านพ่อกับท่านแม่ด้วย”

“ลุงก็คิดถึงทั้งสองคน”

โจเองก็ไม่ได้เจอหน้าน้องสาวสุดที่รักมาหลายปี ตอนแรกเขากะจะไปเยี่ยมโซเฟียที่เกาะมายาหลังจากที่หลาน ๆ กลับมาจากการเที่ยวเล่น แต่ดันเกิดเรื่องขึ้นมาเสียก่อนทำให้แผนที่วางไว้ล้มลงไม่เป็นท่า

โจไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าหลานชายแท้ ๆ ของเขาเป็นอะไรขึ้นมา ชาตินี้เขาคงไม่มีหน้าไปเจอน้องสาวอีกแล้ว เขาได้แต่โทษตัวเองว่าทำไมตอนนั้นถึงไม่ยอมไปเที่ยวกับพวกของลุค แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเขาอยากให้หนุ่ม ๆ ได้ท่องเที่ยวกันอย่างสนุก โดยไม่รู้สึกเหมือนมีลุงไปยืนคุม

นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่พวกเราได้เจอกัน วันเวลาผ่านไปจากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี โจก็ยังเฝ้ารอว่าสักวันพวกของลุคจะกลับและที่เขาไม่ออกตามหาก็เพราะกลัวว่าต่างฝ่ายต่างตามหากันไปตามหากันมา จนกลายเป็นคลาดกันและหาไม่เจอกันสักที

ครั้นเมื่อโจได้เห็นหน้าของลุคเขาก็รู้ได้ทันทีว่าการรอคอยของเขาได้สิ้นสุดลงแล้ว

“หาว ลุงจะเข้านอนแล้ว แกก็อย่านอนดึกนักล่ะ พรุ่งนี้เราต้องออกเดินทางตั้งแต่เช้า”

“ครับ”

“อืม ๆ งั้นลุงไปล่ะ ฝันดีเจ้าหลานชาย”

“ฝันดีครับลุงโจ”

แสงอาทิตย์ยังไม่โพล่พ้นเส้นขอบฟ้าทุกคนก็ตื่นขึ้นมากันหมดแล้ว แต่ละคนแยกย้ายกันไปทำธุระส่วนตัวและงานของตัวเอง ลูกน้องของโจบางส่วนก็ไปประจำอยู่บนเรือก่อนแล้วเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยของเรืออีกครั้งก่อนที่จะออกเดินทาง

เรือที่จะพาไปยังเกาะมายานั้นจอดอยู่ด้านขวาของเกาะ ทุกคนจะต้องเดินเท้าไปประมาณหนึ่งกิโลกว่า บัวเกี๋ยงที่ไม่เคยเห็นเรือที่มีขนาดใหญ่แบบนี้มาก่อนถึงกับอ้าปากหวอ ใบหน้าหวานแปลกประหลาดชวนให้คนที่พบเห็นยิ้มขำอย่างนึกเอ็นดู

“นี่คือเรือจริง ๆ เหรอจ้ะ ทำไมมันถึงใหญ่ขนาดนี้” หากเทียบตัวของเขากับเรือ บัวเกี๋ยงเหมือนกับมดตัวน้อย ๆ เท่านั้น

“เรือจริง ๆ สิครับ แล้วเรือลำนี้ก็เป็นเรือที่พวกเราจะใช้ในการเดินทางไปยังบ้านเกิดของพี่ด้วย”

“แล้วเรือจะไม่จมเหรอจ้ะ”

“ฮ่า ๆ ไม่จมหรอก” โจตอบพลางหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

เรือลำนี้เขาสั่งทำใหม่ตั้งแต่ขั้นตอนแรกจนเสร็จในราคาที่แพงหูฉี่ ถ้าเรือจมขึ้นมาจริง ๆ เขาจะตามไปคิดบัญชีกับคนขาย

“หนูบัวอยากลองขึ้นไปอยู่บนเรือไหมครับ” ลุคก้มลงถามพลางยกมือลูบเรือนผมนุ่มลื่นของคนข้างกายอย่างอ่อนโยน

“อยากจ้ะ” ศีรษะทุยผงกหงึก ๆ ราวกับแม่ไก่จิกข้าว ก่อนจะหันไปมองเรือลำใหญ่ตาเป็นประกาย

ง้าว

“โอ้ว เจ้าแมวอ้วนแกก็อยากขึ้นเหมือนกันเหรอ งั้นจะช้าอยู่ทำไม ขึ้นเรือกันเถอะ” โจเอ่ยจบก็ปีนบันไดขึ้นเรือเป็นคนแรก คนอื่นก็ปีนขึ้นตามมาติด ๆ ส่วนเจ้ามะลิก็ใช้ปีกน้อย ๆ ของมันบินขึ้นไป เมื่อผู้โดยสารขึ้นมาครบแล้วก็ดึงบันไดขึ้นมาเก็บ

เรือลำใหญ่มหึมาแล่นออกจากฝั่งไม่นานก็เข้าสู่น่านน้ำมหาสมุทรและมุ่งหน้าสู่เกาะมายา บนดาดฟ้าของเรือมีใครบางคนไม่ยอมเข้าไปพักในที่ร่มกลับมายืนรับลมที่หัวเรือ

คิก ๆ

“มายืนหัวเราะอะไรอยู่ตรงนี้คนเดียวครับ” เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านข้างทำให้คนที่ยืนหัวเราะอยู่หันมองไป

“บัวหัวเราะมะลิจ้ะ ดูสิสนุกใหญ่เลย”

“แดดเริ่มร้อนแล้ว พี่ว่าหนูไปยืนดูที่ร่มดีกว่าครับ” มือหนาแตะที่เอวบางแล้วออกแรงดันเบา ๆ ให้อีกคนเดินไปกับเขา

“แต่ยืนตรงนี้มองเห็นชัดกว่าหนิจ๊ะ” บัวเกี๋ยงเริ่มงอแง

“ตรงนู้นก็มองเห็น หนูบัวไม่ดื้อนะครับ”

“ก็ได้จ้ะ” แล้วจุดที่คนพี่พามาก็มองเห็นเจ้ามะลิชัดอย่างที่พูดไว้จริง ๆ

เจ้ามะลิในร่างของสิงโตขาวตัวเต็มวัยบินโฉบไปโฉบมาเหนือน้ำทะเลอย่างสนุกสนาน บ้างครั้งก็จับปลาที่ว่ายอยู่ในน้ำเล่น พอจับได้ก็เอากลับมาที่เรือทำเอาลูกน้องของโจเอ่ยชมไม่ขาดสาย

เจ้าแมวใหญ่บ้ายอก็เชิดหน้าขึ้นรับอย่างลำพองแล้วก็ไปจับสัตว์ทะเลมาเพิ่ม

“มะลิๆ ตรงนั้นปลาตัวสีส้ม ๆ จับมาเลย” เสียงตะโกนโหวกเหวกของเหล่าชายฉกรรจ์หลายคนบอกพร้อมกับชี้ไม้ชี้มือให้เจ้ามะลิช่วยจับสัตว์ที่ตัวเองต้องการ

“มันว่ายหนีไปแล้ว มะลิรีบตามไปจับเร็ว”

หลังจากวันสิ้นโลกเกิดขึ้นสัตว์ที่อยู่ใต้ทะเลกลายพันธุ์ทำให้ตัวของพวกมันใหญ่ขึ้น แข็งแรงและว่องไว น่าเสียดายที่มนุษย์ไม่สามารถจับมากินได้ เพราะไม่มีอุปกรณ์ที่แข็งแรงพอจะจับพวกมันได้

สัตว์ที่โจและลูกน้องเคยจับได้ก็เป็นเพียงสัตว์ลูก ๆ เท่านั้น ไม่เคยจับตัวแม่ได้สักครั้ง ทว่าขนาดตัวของลูกก็ใหญ่กว่าสัตว์ก่อนวันสิ้นโลก

พ่อครัวที่เห็นสัตว์ทะเลตัวโต ๆ วางอยู่ตรงหน้าก็ทำตาลุกวาว ในหัวก็พลันนึกถึงเมนูอาหารที่เกี่ยวกับอาหารทะเลทันที

“ลุงหยางครับ ผมอยากกินต้มยำทะเล” หนึ่งในลูกน้องของโจบอกกับพ่อครัวที่อดีตเคยเป็นเซฟชื่อดัง

“ผมว่าเอาไปต้มแล้วกินกับน้ำจิ้มแซ่บ ๆ ก็อร่อยนะ ลุงทำให้กินหน่อยสิ”

“อืม เดี๋ยวข้าไปดูเครื่องปรุงในครัวก่อนว่าทำได้ไหม” เพราะส่วนผสมบางอย่างไม่มี เมนูอาหารที่ทำได้จึงจำกัด นอกเสียจากพ่อครัวจะรังสรรค์เมนูใหม่ขึ้นมา

“ลุงผมอยากกิน…” แต่ละคนแย่งพูดกันไม่หยุดจนไม่รู้ว่าจะฟังใครก่อนดีทำเอาพ่อครัววัยกลางคนรู้สึกรำคาญนิด ๆ

“โว๊ะ เจ้าพวกนี้ หยุดพูดแล้วมาช่วยข้าขนสัตว์พวกนี้ไปที่ห้องครัว”

“ครับลุงหยาง”

ลุงหยางและลูกมืออีกสองคนช่วยกันจัดการสัตว์ที่จับมาได้แล้วก็เนรมิตเป็นอาหารที่แสนอร่อย กลิ่นหอมของอาหารทำเอาท้องของหลายคนส่งเสียงร้องโครกครากดังขึ้นไม่หยุดตั้งแต่ที่อาหารยังทำไม่เสร็จ

ฟุดฟิด

เจ้ามะลิเดินตามกลิ่นหอมไปยังห้องครัวที่มีคนกำลังวุ่นวายกับการทำอาหาร ลุงหยางที่เพิ่งจะไล่ชายตัวโตที่มายืนเกาะประตูไปไกล ๆ เพราะรบกวนสมาธิในการทำอาหาร

พลันหางตาก็เหลือบไปเห็นเจ้าก้อนขนที่ขาวเดินด้อม ๆ มอง ๆ อยู่ใกล้จานอาหารที่เขาเพิ่งทำเสร็จแต่ยังไม่ได้บอกให้คนยกออกไป

“หืม มะลิเหรอ” หยางเลิกคิ้วมองสัตว์กลายพันธุ์ที่เพิ่งรู้จักได้เมื่อไม่นานมานี้

ง้าว

เจ้ามะลิที่เปลี่ยนจากสิงโตตัวโตเป็นแมวน้อยน่ารักช้อนตามองชายวัยกลางคนอย่างออดอ้อนพลางเก็บพับหูไปด้านหลัง ทำเอาหัวใจของพ่อครัวเหลวเป็นน้ำ อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปลูบหัวของมันเบา ๆ

“โอ๋ แกคงจะหิวแล้วสินะ รอแปบหนึ่งนะ ลุงจะไปหยิบส่วนของแกมาให้”

ง้าว

“อะ นี่ปลาของแก กินซะสิ” ลุงหยางหยิบจานเนื้อปลาย่างที่แกะก้างออกหมดแล้วไปวางไว้ตรงหน้าของมะลิ เจ้าแมวที่หิวโซไม่รอเช้าก้มลงกินปลาย่างหอม ๆ ตรงหน้าทันที

“กินเยอะ ๆ นะถ้าไม่อิ่มก็บอก เดี๋ยวลุงหยางคนนี้จะเพิ่มปลาให้อีก”

ผู้ช่วยอีกสองคนเห็นแบบนั้นก็สบตากันแล้วยิ้มอ่อน ๆ ปกติลุงหยางเป็นคนแข็ง ๆ พูดจาขวานผ่าซากไม่คิดว่าจะโดนเจ้ามะลิตกอย่างง่าย ๆ

“ลุงหยางอาหารเสร็จหรือยังไงครับ พวกผมหิวจะตายอยู่แล้ว” คนที่เพิ่งโดนไล่ไปไม่นานกลับมาอีกครั้ง แม้จะรู้ว่าโดนชายวัยกลางคนด่าก็ไม่ได้รู้สึกสลดเลยสักนิด

ไล่ไปกี่ครั้งแปบเดียวพวกเขาก็กลับมาใหม่

“งั้นพวกเอ็งก็หิวตายไปเลย ดีเสียดีจะได้ไม่เปลืองอาหาร” ลุงหยางตอบกลับไปทันควัน

“ลุงหยางอะ” เอ่ยด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ แต่มีหรือชายวัยกลางคนจะสนใจ

“เอ้า รีบมายกออกไปสิ อาหารเสร็จแล้ว”

“ครับ ๆ ”

ผู้ช่วยสองคนส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ พูดกับคนอื่นเสียงแข็ง ทีพูดกับเจ้ามะลิเสียงอ่อนเชียวนะลุงหยาง

“น่ากินมากเลย”

“ง่ำ ๆ อร่อยจังเลยครับลุงหยาง”

“อาหารฝีมือของลุงหยางไม่ตกไปเลยนะครับ” เจซเอ่ยขึ้นขณะที่ยังเคี้ยวอาหารอยู่เต็มปาก

“กินดี ๆ เดี๋ยวกระเด็นใส่หน้าคนอื่น” ลุงโจเอ่ยเตือนเสียงเข้มพร้อมกับเอื้อมมือไปเช็ดมุมปากให้เจ้าเด็กโข่งที่ไม่รู้จักโต ส่วนเจซก็ยื่นหน้าไปให้ลุงโจเช็ดปากได้อย่างสะดวกก่อนจะลงมือกินต่อ

“เนื้อปลาเนื้อมาก”

“ซู้ด อร่อยสุด ๆ ไปเลย”

“โฮะ ๆ มื้อเย็นใครอยากกินอะไรบอกมาได้ ข้าจะทำให้อย่างสุดฝีมือเลย” คนทำอาหารมื่อนี้ได้รับคำชมจนรู้ตัวลอย หน้าบานเท่ากระด้ง

“จริงเหรอลุงหยาง”

“จริงสิ”

“งั้นมื้อเย็นผมขอเป็น…”