ตอนที่ 16

ซู่ ซ่า

ณ สถานที่ลับแห่งหนึ่งมีอดีตนักธุรกิจหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ริมหาดทรายฟังเสียงคลื่นซัดกระทบฝั่ง สายตาจับจ้องไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอยและคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย

ตั้งแต่ที่ซอมบี้ระบาดหนักเขาก็ทิ้งคฤหาสน์ที่สร้างมาด้วยน้ำพักน้ำแรงแล้วมาซ่อนตัวอยู่ที่นี่แทน โชคดีที่เขาได้เตรียมพร้อมทางหนีหากเหตุการณ์ไม่คาดคิดไว้แล้ว พอมาอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้รู้สึกลำบากมาก จะห่วงก็แต่หลานชายทั้งสามคน

ช่วงที่เกิดเรื่องหลานของเขาได้เดินทางออกไปเที่ยวพอดี ไม่รู้ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหน จะเป็นตายร้ายดีบ้าง ได้กินอิ่มนอนหลับสบายไหม นี่ก็ผ่านมาหลายปีแล้วแต่เขาก็ไม่ได้ข่าวคราวจากทั้งสามคนเลย

“เฮ้อ หวังว่าพวกหลานจะปลอดภัยนะ” โจหวังอยู่ตลอดว่าสักวันลุค เคน เจซ จะกลับมาหาเขา

ขณะที่ชายหนุ่มกำลังนั่งรำลึกความหลังถึงเรื่องราวในอดีตอยู่นั้น หูของเขาก็พลันได้ยินเสียงพูดคุยของมนุษย์หลายคนที่อยู่ไม่ไกลจากจุดที่เขานั่งอยู่

โจผุดลุกขึ้นยืนทันทีแล้วรีบเดินตามเสียงไป ในมือของเขาถือปืนสั่นเอาไว้ ที่จริงแล้วเขาเริ่มพกปืนติดตัวตลอดเวลาตั้งแต่ที่รูู้ว่าโลกนี้มีซอมบี้

เขาต้องเตรียมพร้อมอยู่เสมอ หากเจอซอมบี้จะได้ยิงป้องกันตัว นานวันเข้าก็กลายเป็นติดนิสัย ขนาดเข้าห้องน้ำเขายังพาปืนเข้าไปด้วยเลย

โจค่อย ๆ ก้าวเท้าเดินอย่างเงียบเชียบเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว ต้นไม้และพุ่มไม้บังบดบังภูมิทัศน์ทางสายตา อดีตนักธุรกิจหรี่ตามองกลุ่มคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็รู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างมาก เขาจึงเอ่ยทักออกไป “นั่นใคร”

เสียงที่เปล่งออกไปทำให้ทุกคนหันขวับมาที่เขาทันที ทั้งสองฝ่ายจ้องมองกันด้วยความตกใจ ลุคเป็นคนแรกที่ได้สติเขารีบวิ่งไปกอดผู้มาใหม่

“ลุงโจ ดีใจที่ลุงปลอดภัย”

“อืม ลุงก็ดีใจ พวกหลานทุกคนสบายดีกันใช่ไหม” โจเอ่ยพร้อมกับตบหลังของหลานชายเบา ๆ ก่อนที่ทั้งคู่จะผละตัวออกจากกัน

“ครับ พวกเราสบายดี” ลุคตอบ

“ลุงโจจจจ” เคนตะโกนเสียงดังพร้อมกับอ้าแขนกว้างหมายจะกอดลุงสุดที่รักด้วยความคิดถึง

หวืดดด

โจหลบหลีกอย่างรวดเร็วทำให้คนที่พุ่งมาด้วยความเร็วสูงคว้าได้เพียงความว่างเปล่า ทำให้ร่างกายของเขาเสียสมดุลล้มลงหน้าคะมำไปกับพื้นทราย

“อะ”

“หึ นิสัยชอบวิ่งไปกอดคนอื่นมั่วซั่วนี่ยังไม่เปลี่ยนไปเลยนะ”

เคนลุกขึ้นนั่งจุมปุ๊กอยู่บนพื้นทรายพลางปัดทรายที่ติดหน้าติดปากออกก่อนจะตอบลุงไปว่า “คนอื่นที่ไหน ผมกอดแค่คนที่สนิทเถอะ”

“อ้อ คนที่พูดกันไม่ถึงนาทีแต่แกดันไปกอดเขา นี่เรียกว่าสนิทได้ด้วยเหรอ”

“ปากร้าย” เขาตัดพ้อคนเป็นลุงเบา ๆ ใบหน้าหล่อเชิดหน้าขึ้นพลางสะบัดหนีเป็นการแสดงออกว่าตนกำลังงอนให้รีบง้อ

โจส่ายหน้าอย่างอ่อนใจกับท่าทางของชายหนุ่มที่โตแล้วแต่ยังทำตัวเหมือนเด็กไม่มีผิด ถึงกระนั้นเขาก็ไม่คิดจะง้อ เขาหันไปสนใจคนที่เหลือปล่อยให้เด็กขี้งอนหายงอนเอง

“ไปนั่งคุยกันที่บ้านกันเถอะ ลุงมีเรื่องอยากจะถามเยอะแยะเลย”

“ผมก็มีเรื่องจะเล่าให้ลุงฟังเหมือนกันเลยครับ ลุงต้องไม่เชื่อแน่ ๆ ว่า 3 ปีที่ผ่านมาพวกเราต้องเจอกับอะไรมาบ้าง” เจซเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

เมื่อเด็กชายเคนเห็นว่าไม่มีใครสนใจตนแถมยังเดินไปโดยไม่รอ คนขี้งอนก็หายงอนเป็นปลิดทิ้งก่อนจะลุกขึ้นวิ่งตามคนอื่น ๆ ไป

“รอด้วยสิ”

โจพาทุกคนไปที่กระท่อมที่ตนอาศัยอยู่ แต่จะเรียกว่าสิ่งปลูกสร้างตรงหน้าว่ากระท่อมก็ไม่ได้เพราะขนาดของมันใหญ่กว่ากระท่อมปกติ อีกทั้งข้างในยังตกแต่งด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย

นอกจากกระท่อมหลังนี้แล้วก็ยังมีกระท่อมอีกหลายหลังที่สร้างขึ้นไม่ห่างจากกระท่อมที่โจอาศัยอยู่นัก ซึ่งบางหลังก็มีคนจับจองพื้นที่แล้ว พวกเขาเป็นลูกน้องคนสนิทที่ซื่อสัตย์และภักดีต่อโจ แม้จะเจอสถานการณ์ที่ยากลำบากก็ไม่เคยทิ้งเจ้านายให้ต้องเผชิญหน้าคนเดียว โจจึงพาพวกเขามาอยู่ที่นี่ด้วยกัน

“พวกหลานเดินทางมาเหนื่อย ๆ หิวไหมเดี๋ยวลุงบอกให้คนเอาอาหารมาให้”

อาหารที่ว่าก็เป็นกุ้ง หอย ปู ปลา ที่เขากับลูกน้องหาได้จากในทะเล

โชคดีที่ทะเลแถวนี้อุดมสมบูรณ์ทำให้เขากับลูกน้องไม่ต้องทนกินอาหารสำเร็จรูปทุกมื้อ

“นิดหน่อยครับ”

“แล้วนั่นใครล่ะ ลุงเห็นตั้งนานแล้วแต่ลืมถาม” โจพยักเพยิดหน้าไปทางหนุ่มน้อยหน้าตาน่ารักที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หลานชายอย่างลุค

“อ้อ” เคนยิ้มอย่างมีเลศนัยก่อนจะตอบคำถามแทนเพื่อนด้วยความหวังดี “เมียไอ้ลุคครับ”

“หืม” โจเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจกับคำตอบที่ได้ยิน เพราะตลอดเวลาที่รู้จักกัน ลุคไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ เลย ใครเข้าหาก็เมินตลอด

“มะ ไม่ใช่...นะจ๊ะ” บัวเกี๋ยงรีบโบกมือปฏิเสธพัลวันเมื่อถูกเข้าใจผิด ยิ่งเห็นสายตาที่ลุงโจจ้องมองมาอย่างจับผิดก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก พูดผิดพูดถูกไม่หมด ส่วนคนข้าง ๆ ก็ไม่ช่วยเขาเลย นั่งนิ่งเป็นหุ่นไม้อยู่ได้

ชายหนุ่มวัยกลางละสายตาจากบัวเกี๋ยง นัยน์ตาคมสบตากับหลานชายตัวดีครู่เดียวก็หันกลับมา เขาจุดยิ้มมุมปากอย่างพอใจก่อนจะชวนคุยเด็กน้อยตรงหน้า

“ชื่ออะไรล่ะเรา”

“ชื่อบัวเกี๋ยงจ้ะ”

“อืม อยู่ (กิน) กับเจ้าลุคนานหรือยังล่ะ” อดีตนักธุรกิจแสนเจ้าเล่ห์เอ่ยถาม แต่เหมือนเด็กน้อยตรงหน้าจะใสซื่อเกินไปจนไม่รู้เลยว่าที่เขาพูดเป็นประโยคสองแง่สองง่าม

ต่างจากชายหนุ่มอีกสามคนที่รู้จักกับโจมานาน พวกเขารู้ดีว่าตาแก่ตรงหน้าร้ายกาจแค่ไหน เด็กน้อยอย่างบัวเกี๋ยงไม่มีวันตามทันหรอก

“มะ ไม่นานเท่าไหร่จ้ะ” ตอบไปตามความจริง เขากับพี่ลุคเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน

“แล้วเป็นยังบ้าง ชอบไหม”

“ชอบ? ” ใบหน้าหวานเอียงคอถาม

“ใช่” โจยังไม่เลิกแกล้ง ยิ่งเห็นใบหน้าที่ดูสับสนของเด็กน้อยเขาก็ยิ่งรู้สึกชอบใจ

คุณลุงคงจะหมายถึงเขาชอบพี่ลุคไหมสินะ

“ชอบจ้ะ” คำตอบของบัวเกี๋ยงเรียกรอมยิ้มจากร่างสูงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

“อ้อ แล้วหลานของลุงเด็ดไหม”

อะไรคือเด็ด หมายถึงเด็กหรือเปล่า หรือว่าลุงโจจะพูดว่าพี่ลุคเป็นเด็กดี

“ลุงครับ” ลุคเอ่ยแทรกเมื่อบทสนทนาเริ่มลากยาวไปเรื่อย ๆ

“แกน่ะ เงียบปากไป ฉันถามหนูบัวอยู่ไม่เห็นเหรอ” โจดุหลานชายอย่างไม่จริงจัง ก่อนจะถามย้ำเด็กน้อยอีกครั้ง “ว่าไง”

บัวเกี๋ยงไม่ได้สนใจคำพูดแปลก ๆ ของลุงโจเพราะคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะพูดผิดไป

“คุณลุงอย่าโกรธพี่ลุคเลยจ้ะ พี่ลุคเป็นเด็กดี ไม่เกเร ตั้งแต่ที่เจอกันพี่ลุคก็คอยดูแลบัวกับเจ้ามะลิมาตลอด” น้ำเสียงเจื้อยแจ้วไร้เดียงสาตอบออกไป ทำเอาคนที่ได้ยินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

“ฮ่า ๆ ” โจถูกใจกับคำตอบมาก ๆ เขาหัวเราะเสียงดังพร้อมกับยกมือตบโต๊ะ

“ลุงขอให้ทั้งสองคนรักกันนาน ๆ ล่ะ มีเรื่องอะไรไม่เข้าใจกันก็คุยกันโดยใช้เหตุผล หลานเองก็ต้องดูแลน้องให้ดีเข้าใจไหม” ไม่พอยังจับมือของบัวเกี๋ยงกับลุคมาประกบกัน

คุณลุงพูดแปลก ๆ อีกแล้ว พูดเหมือนกำลังอวยพรให้กับคู่รักเลย

“ครับลุง” ลุคตอบรับอย่างหน้าตายเฉยหลังจากที่นั่งเงียบมานาน ทำเอาคนที่เคยพยายามปฏิเสธว่าไม่ได้เป็นอะไรหันขวับมามองหน้าคนพูดทันที

บัวเกี๋ยงอ้าปากงับอากาศคล้ายกับอยากจะพูดอะไรแต่ก็พูดไม่ออก

“โอ้ อาหารมาพอดี” ลูกน้องของโจถือถาดใส่อาหารเดินเข้ามาทำให้บทสนทนาแปลก ๆ จบลง

“กินข้าวกันก่อนเถอะ เรื่องอื่นค่อยว่ากัน”

“ครับ”