ตอนที่ 19

บัวเกี๋ยงและคนอีกหลายชีวิตใช้ชีวิตอยู่บนเรือสำเภาที่มองไปทางไหนก็เห็นแต่น้ำทะเลไกลสุดลูกหูลูกตาย ในที่สุดวันนี้เขาก็เห็นพื้นดินแล้ว เรือขับผ่านช่องเขาที่อยู่ตรงกลางระหว่างภูเขาสองลูก

เนื่องจากตรงนี้แสงจากดวงอาทิตย์เข้าไม่ถึง ความมืดจึงเข้าปกคลุมตลอดเส้นทาง อากาศโดยรอบก็เริ่มหนาว โจสั่งให้ลูกน้องจุดโคมไฟตามจุดต่าง ๆ บนเรือจะได้มองเห็นทาง

“พ้นจากตรงนี้ไปก็ถึงบ้านของพี่แล้ว” ลุคบอกคนในอ้อมกอด สายตาคู่สมจ้องมองไปทางข้างหน้าอย่างในจดในจ่อ แสงสว่างที่ปลายทางบ่งบอกว่าเขามาถึงบ้านแล้ว

หาดทรายสีขาวที่เขามักจะมาวิ่งเล่นกับเพื่อนเป็นประจำ ถัดไปนิดก็จะเห็นบ้านที่ปลูกสร้างไว้ตามจุดต่าง ๆ บนเกาะ และปราสาทสูงที่ลุคอาศัยตั้งแต่เกิด

“ที่นี่ดูจากเดิมไปมากโขเลย” เคนเอ่ยขึ้นทันทีที่ได้เห็นสภาพของเกาะมายา

“ใช่ กูจำได้ว่าที่นี่เคยน่าอยู่มากกว่านี้นะ” เจซเอ่ยต่อจากเพื่อนพร้อมกับหันไปมองรอบ ๆ ต้นไม้บนเกาะเกือบทั้งหมดแห้งตาย

เกาะที่เคยอุดมสมบูรณ์วันนี้กลับเหมือนกับเกาะร้าง ทั้งที่ปกติเวลานี้จะมีเด็ก ๆ ออกมาวิ่งเล่นบนหาดทรายและน้ำทะเลบัดนี้กลับเงียบสงัดราวกับไม่มีผู้คนอาศัย

“ลงจากเรือกันเถอะทุกคน”

“ครับ”

ด้านกษัตริย์ปีเตอร์กับราชินีโซเฟียที่กำลังพักผ่อนได้รับข่าวจากทหารว่ามีเรือลำหนึ่งกำลังมุ่งหน้ามาทางเกาะที่พวกเขาอยู่ก็รู้สึกตกใจจึงได้สั่งให้คนนำกล้องส่องทางไกลมา

นานมาแล้วที่เกาะแห่งนี้ไม่มีแขกมาเยือนหรือตั้งแต่ที่ลูกชายของเขาเดินทางไปเรียนรู้โลกภายนอก

ชาวบ้านที่เห็นว่ามีเรือลำใหญ่ใกล้เข้ามาก็รู้สึกตื่นตระหนกรีบพาครอบครัวไปหลบซ่อนที่ปลอดภัย เพราะไม่รู้ว่าผู้มาใหม่จะมาร้ายหรือมาดี

“กล้องส่องทางไกลครับ”

กษัตริย์ปีเตอร์รีบใช้กล้องส่องทางไกลส่องไปที่เรือลำดังกล่าวทันที เขามองผ่านเลนน์กล้องเห็นชายฉกรรจ์หลายคน จนมาหยุดที่คนคนหนึ่ง

“นั่น!”

“ใครเหรอคะ ใช่ลูกของเราหรือเปล่า” โซเฟียรีบเอ่ยถามสามีทันทีเมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของอีกฝ่าย

ตั้งแต่ที่โลกใบนี้เกิดการเปลี่ยนแปลงโซเฟียและปีเตอร์ก็รีบติดต่อลูกชายทันทีแต่ก็ติดต่อไม่ได้ พอจะติดต่อหาคนที่อยู่ใกล้ชิดกับลุคก็ติดต่อไม่ได้เช่นเดียวกัน ทำเอาหัวอกคนเป็นรู้สึกใจไม่ดี เธอนึกเป็นห่วงจึงบอกให้สามีส่งคนออกไปตามหา ทว่าคนที่ไปไม่มีใครได้กลับมาสักคน

ถึงอย่างนั้นโซเฟียก็ยังไม่หมดหวัง เธอหวังว่าสักวันลูกจะกลับมา

“คุณดูเองเถอะ” เขาส่งกล้องส่องทางไกลให้ภรรยา

“ลุค พี่โจ” น้ำเสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา ดวงตาของโซเฟียสั่นระริกและแดงก่ำ

เธอหันไปสบสายตาคนรักเชิงถามว่าสิ่งที่เธอเห็นคือเรื่องจริงใช่ไหม อีกฝ่ายพยักหน้าพร้อมกับคลี่ยิ้มออกมา

“เราออกไปรับพวกเขากันเถอะ” ปีเตอร์เอ่ยชวนภรรยาที่เหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

“ค่ะ”

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ หลายคู่ดังขึ้นทำให้คนที่เพิ่งลงจากเรือแล้วยืนเกาะกลุ่มอยู่ที่ชายหาดทั้งหมดหันไปมอง

ใครจะรู้ว่าหญิงวัยกลางวัยที่ขึ้นเลขสี่แล้วจะวิ่งเร็วกว่าทหารที่ยังหนุ่มยังแน่น เธอโผเข้ากอดชายอันเป็นที่รักด้วยความคิดถึง

“ลุค”

“ท่านแม่” ลุคกอดตอบก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้กับท่านพ่อเพิ่งมาถึง

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะลุค” ปีเตอร์เอ่ยพร้อมกับตบบ่าของลูกชายเบา ๆ ก่อนจะผละไปทักทายแขกคนอื่น ๆ

“ครับ ผมกลับมาแล้ว”

“แม่คิดถึงลูกมากเลย”

“ผมก็คิดถึงคนสวยทุกวันเลยครับ”

ปีเตอร์หันไปทักทายคนอื่น ๆ จนครบแล้วแต่สองแม่ลูกก็ยังกอดกันกลมจนเขาต้องเข้าไปแยกแล้วดึงหญิงอันเป็นที่รักมากอดไว้แทน

“เฮ้ สองแม่ลูกกอดนานเกินไปแล้วนะ เลิกกอดกันได้แล้ว”

“ท่านพ่ออิจฉาเหรอครับ”

“เฮอะ ใครอิจฉาแกกัน”

“เอาอีกแล้วนะสองพ่อลูกคู่นี้” โซเฟียส่ายหน้าอย่างอ่อนใจกับผู้ชายบ้านนี้ที่เจอหน้ากันเป็นอันต้องหาเรื่องทะเลาะกันตลอด แต่พวกเขาก็ไม่เคยทะเลาะกันแบบจริงจังนะ นี่เป็นแค่การหยอกล้อกันเท่านั้น

“หนูบัวมานี่สิ พี่จะแนะนำให้รู้จักกับคนสำคัญของพี่”

บัวเกี๋ยงอุ้มเจ้ามะลิเข้าไปหา ลุคโอบเอวของคนน้องอย่างหลวม ๆ แล้วแนะนำตัวอีกฝ่ายให้ท่านพ่อกับท่านแม่รู้จัก

“หนูบัวครับ นี่ท่านพ่อกับท่านแม่ของพี่”

“สวัสดีจ้ะ หนูชื่อบัวเกี๋ยงนะจ๊ะ ส่วนเจ้าตัวนี้ชื่อมะลิ”

ง้าว

เจ้ามะลิส่งเสียงร้องเป็นการทักทายทำเอาโซเฟียและปีเตอร์รู้สึกเอ็นดูในความแสนรู้ของสัตว์ตรงหน้า ทั้งคู่เอ่ยถามบัวเกี๋ยงอีกสองถามประโยคก่อนจะไปพูดคุยกับคนอื่นต่อ

“ไม่เจอกันนานเลยนะคะพี่โจ” ส่งยิ้มให้พี่ชาย

“ขอโทษที่ต้องให้น้องรอนาน พอดีธุระของพี่เสร็จช้าไปหน่อย”

“น้องให้อภัยค่ะ ขอบคุณพี่โจนะคะ” โซเฟียเอ่ยขอบคุณพี่ชายด้วยรอยยิ้ม เพราะการมาที่นี่ในครั้งนี้อีกฝ่ายได้นำสิ่งมีค่าที่สุดกลับมาด้วย ซึ่งโจรู้ดีว่าน้องสาวของเขาขอบคุณเรื่องอะไรเขาจึงยิ้มตอบโซเฟียไป

“ทุกคนดินทางมาเหนื่อย ๆ เข้าไปข้างในกันเถอะ ผมให้คนเตรียมอาหารไว้ในแล้ว”

ทุกคนเดินทางไปที่ปราสาทที่อยู่ใจกลางของเกาะมายา ตลอดทางลุคก็คอยชี้และบอกเล่าเรื่องต่างๆ เกี่ยวกับสิ่งที่พบเจอให้กับบัวเกี๋ยง ส่วนคนตัวเล็กกว่าก็คอยพยักหน้ารับและถามบ้างเป็นบางครั้ง

“ตรงนั้นเป็นต้นแอปเปิ้ลป่า ตอนเด็ก ๆ พี่กับเพื่อนจะชอบปีนขึ้นไปนั่งกินผลบนต้นบ่อย ๆ ” ชี้ไปยังต้นไม้แอปเปิ้ลที่ตอนนี้ใบไม้ร่วงจนเกือบหมด

“หลังบ้านของพี่มีน้ำตกด้วยนะ ไว้พี่จะพาหนูไป”

นี่ลูกชายของพวกเขาพูดเก่งแบบนี้ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่

โซเฟียกับปีเตอร์สบตากันด้วยความแปลกใจที่ลุคพูดจ้อไม่หยุด ดูท่าแล้วเด็กน้อยหน้าตาน่ารักที่อยู่ข้างกายลูกชายของพวกเขาจะไม่ใช่เพื่อนร่วมทางธรรมดาอย่างที่เจ้าตัวบอกเสียแล้ว

“นี่บ้านของพี่ลุคเหรอจ๊ะ” บัวเกี๋ยงหันไปถามคนตัวโตทันทีเมื่อพวกเขามาถึงหน้าประตูทางเข้า

“ใช่ครับ”

เมื่อเดินเข้ามาถึงห้องอาหารแม่ครัวที่ได้รับคำสั่งให้ทำอาหารเลี้ยงแขกก็ทำเสร็จพอดี แม้ว่าจะฉุกละหุกไปหน่อยแต่ทุกอย่างก็ออกมาดี สาวใช้ไม่รอช้ารีบนำอาหารมาเสิร์ฟที่โต๊ะ

“ผมขออาหารอีกชุดให้แมวตัวนี้ด้วย” ลุคบอกกับสาวใช้ที่กำลังเสิร์ฟอาหารพร้อมกับวางแมวอ้วนขนสีขาวที่อุ้มลงบนโต๊ะอาหาร

“ได้ค่ะ”

“หืม ลูกจะให้แมวกินอาหารของมนุษย์เหรอ” โซเฟียไม่ได้มีปัญหาเรื่องที่ให้แมวร่วมโต๊ะด้วย เธอแค่จะถามดูเท่านั้น

“เจ้ามะลิชอบกินอาหารของมนุษย์น่ะครับ” ลุคตอบ

หลังจากที่ลงจากเรือลุคได้บอกให้เจ้ามะลิย่อส่วนให้เล็กลงเพราะตัวว่าคนที่นี่จะแตกตื่น ลุคไม่ได้จะปิดเรื่องเจ้ามะลิไว้ เพราะคงจะมีใครเชื่อว่าแมวที่มีปีกอยู่บนหลังจะเป็นแมวธรรมดาทั่วไปหรอกนะ เขาคิดว่าจะค่อย ๆ อธิบายให้คนอื่นฟังทีหลัง

เมื่อสาวใช้นำอาหารวางตรงหน้าเจ้ามะลิก็ก้มกินทันทีอย่างเอร็ดอร่อยทำเอาคนที่นั่งอยู่หันมองเป็นตาเดียวกัน

ง่ำ ๆ

“ข ขอโทษด้วยครับ” บัวเกี๋ยงก้มหัวขอโทษท่านพ่อกับท่านแม่ของพี่ลุคที่แมวของเขาเสียมารยาทกินก่อนเจ้าของบ้านก่อนจะหันไปมองแมวจอมตะกละอย่างคาดโทษ

“ฮ่า ๆ ไม่เป็นไร ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไรหนูไม่ต้องขอโทษพ่อหรอก” ปีเตอร์หัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดีก่อนจะบอกให้ทุกคนเริ่มกินอาหารได้

หลังจากที่กินอาหารเสร็จแล้วลุคก็พาบัวเกี๋ยงกับเจ้ามะลิมาที่ห้องของตัวเอง เจซกับเคนก็กลับไปที่บ้านของตัวเอง ส่วนคนอื่น ๆ ก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน