ตอนที่ 20

วันต่อมาลุคและครอบครัวรวมถึงคนอื่น ๆ ได้มานั่งร่วมตัวกันในห้องรับแขก ตอนแรกบนสนทนาของพวกเขาก็เป็นเรื่องทั่วไปอย่างการเล่าสิ่งที่ตัวเองประสบพบเจอ

จนลุคได้พูดถึงประเด็นความเป็นอยู่ของคนบนเกาะมายา จากที่หัวเราะกันอยู่ก็พลันเงียบลงแล้วเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดแทน

ทุกคนคงเห็นกับตาแล้วว่าเกาะมายาในตอนนี้เปลี่ยนไปเป็นอย่างไร ถ้าให้เทียบกับเมื่อก่อนบอกเลยว่าเกาะมายาตอนนี้คือแย่มาก ๆ

“เฮ้อ พ่อเองก็หนักใจเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน แต่ไม่รู้ว่าจะแก้ไขยังไง” กษัตริย์ปีเตอร์พ่นลมหายใจออกมาเฮือกยาวด้วยความหนักใจ

ตอนนี้อาหารบนเกาะเริ่มลดน้อยลงทุกที ปลูกอะไรก็ไม่ค่อยขึ้น ไม่ว่าจะดูแลดีหรือรดน้ำมากแค่ไหนก็เปล่าประโยชน์ สัตว์น้อยใหญ่ก็พากันล้มตายเพราะความอดอยาก

ยังดีที่พวกเราสามารถล่าสัตว์ทะเลมากินได้และไม่สูญเสียแห่งทรัพยากรน้ำสะอาดไป ไม่อย่างนั้นคงจะเกิดการสูญเสียมากมายอย่างคาดไม่ถึง

สองมือของราชินีโซเฟียเอื้อมไปกุมมือของสามีเอาไว้ด้วยความปลอบประโลม ก่อนจะหันไปพูดกับลุค “ลูกก็รู้ใช่ไหมตั้งแต่วันนั้นทุกอย่างในโลกก็เปลี่ยนไป ไม่เว้นแม้แต่เกาะแห่งนี้”

“แม่คิดว่าคงถึงเวลาที่พวกเราทุกคนจะต้องออกไปจากเกาะมายาแล้วล่ะ”

เธอและสามีเคยคิดเรื่องนี้กันมาแล้ว การหาบ้านใหม่เป็นทางออกเดียวที่มีอยู่ แต่ที่พวกเขายังไปไหนไม่ได้เพราะต้องรอให้ลุคกลับมาก่อนและตอนนี้อีกฝ่ายก็มาแล้ว

ทุกคนที่ได้ยินราชินีพูดเช่นนั้นก็รู้สึกช็อกมาก ตลอดชีวิตของพวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าสักวันหนึ่งจะต้องย้ายไปอยู่ที่อื่น

“ไม่มีทางอื่นแล้วเหรอครับ” เจซเอ่ยถาม

กษัตริย์ปีเตอร์ส่ายหน้าเป็นคำตอบด้วยสีหน้าไม่สู้ดี เขาพยายามทุกทางแล้วแต่ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น อีกไม่นานบนเกาะแห่งนี้คงไม่เหลือต้นไม้สักต้น

“ไม่มี ลุงรู้ว่าเรื่องนี้ทำใจค่อนข้างยาก พอคิดว่าจะต้องจากที่นี่ไปจริง ๆ ลุงก็รู้สึกใจหายเหมือนกัน”

“นี่พวกเราต้องไปย้ายไปอยู่ที่อื่นจริง ๆ เหรอ ผมไม่อยากไปเลย” เคนโอดครวญพลางทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เขาเกิดและเติบโตจากที่นี่ ย่อมรู้สึกรักและผูกพันกับเกาะมายา

สถานที่นี้เต็มไปด้วยความทรงจำดี ๆ มากมาย ไม่ว่าจะไปอยู่ที่ไหนก็ไม่มีความสุขเท่ากับอยู่บ้านของตัวเองหรอก ชายหนุ่มคิดว่าทุกคนที่อยู่บนเกาะก็คงคิดเหมือนกัน

“ลุค นายพอจะมีวิธีไหนที่จะช่วยเกาะมายาไว้ได้ไหม” ไม่ได้มีแค่เคนที่ไม่อยากไปจากเกาะ เจซเองก็ไม่อยากไป

“พวกเรายังไม่ไปจากที่นี่ตอนนี้หรอก ฉันเชื่อว่ามันจะต้องมีทางออก” ลุคตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“แม่ก็หวังว่าเราจะเจอทางออกนั้นเร็ว ๆ นี้นะ” โซเฟียเอ่ยพลางคลี่ยิ้มจาง ๆ ออกมา

บัวเกี๋ยงนิ่งเงียบไปตั้งแต่ที่ทุกคนพูดถึงปัญหาที่เกิดขึ้นบนเกาะมายา ระหว่างที่ทุกคนกำลังแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันไปมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด บัวเกี๋ยงก็กำลังจมอยู่ในความคิดเพียงลำพัง

“หนู หนูบัว” เสียงเรียกจากด้านข้างทำให้บัวเกี๋ยงหลุดออกจากภวังค์

“จ จ๊ะ พี่ลุค” เงยหน้าขึ้นมาอีกทีรอบข้างก็ไม่มีใครอยู่แล้ว เหลือแค่เขากับลุคที่นั่งอยู่ตรงหน้า ส่วนเจ้ามะลิเองก็ไม่รู้ว่ากระโดดลงจากตักไปตั้งแต่เมื่อไหร่

“คิดอะไรอยู่ครับ พี่เรียกหนูตั้งหลายครั้งแล้วแต่หนูไม่ได้ยิน” ลุคถามด้วยความเป็นห่วงที่เป็นคนน้องนิ่งไป

“เปล่าจ้ะ แล้วคนอื่น ๆ ล่ะจ๊ะ” มองไปรอบ ๆ

“ไปที่ห้องอาหารแล้วครับ พวกเราสองคนก็รีบตามทุกคนไปกันเถอะ”

“จ้ะ” พยักหน้าหงึก ๆ

หลังจากพูดคุยกันอยู่นานทุกคนก็ลงมติกันว่าจะพักเรื่องเกาะมายาเอาไว้ก่อนแล้วไปหาอะไรกิน เผื่ออิ่มท้องแล้วจะคิดอะไรออกบ้าง

เรื่องเครียดชวนน่าปวดหัวที่ทำให้ความอยากอาหารลดลงถูกสลัดทิ้งไปเมื่ออยู่ที่โต๊ะอาหาร บรรยากาศแห่งความสุขของครอบครัวก็กลับมาอีกครั้ง บนใบหน้าของทุกคนติดรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ

พอกินเสร็จก็พากันไปสำรวจรอบ ๆ เกาะมายา บัวเกี๋ยงเองก็ได้ติดตามลุคไปด้วย เขาได้เห็นความเป็นอยู่ของคนบนเกาะแห่งนี้และเห็นปฏิสัมพันธ์ที่ดีระหว่างชาวบ้านกับลุค

“ท่านลุคกลับมาแล้วเหรอคะ” ยายชราคนหนึ่งเอ่ยทักพลางยิ้มกว้างจนตีนกาชัดขึ้น

“ครับ ผมเพิ่งกลับมาเมื่อวาน”

“งั้นพี่ชาวบ้านพูดกันว่ามีเรือลำใหญ่มาจอดที่เกาะก็เป็นเรือของท่านลุคสินะ”

“ใช่ครับ”

“แล้วนี่ท่านลุคกับคนอื่น ๆ กำลังจะไปไหนกันเหรอคะ”

“ผมว่าจะเดินสำรวจเกาะสักหน่อยนะครับ” ลุคตอบ

แววตาของยายซูหมองลงเล็กน้อย เธอไม่ได้หวังให้เกาะนี้กลับมาอุดมสมบูรณ์เหมือนเดิม แต่ขอให้ดีกว่านี้อีกหน่อย

อายุของเธอก็มากแล้วไม่รู้ว่าจะอยู่บนโลกนี้ได้นานแค่ไหน ห่วงก็แต่หลานชายที่กำลังเติบโต หากความเป็นอยู่บนเกาะดีอีกฝ่ายจะได้ไม่ต้องออกเรือไปหาอาหารในทะเลบ่อย ๆ

“เอาอย่างงี้สิ พาเจ้าแซมไป เผื่อว่าหลานของยายจะช่วยอะไรได้บ้าง”

“ให้ผมไปด้วยนะครับ” แซมได้ยินยายบอกแบบนั้นก็รีบเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

“ได้สิ” เขากับเพื่อนก็ไม่ได้มาที่นี่นานแล้ว มีคนนำทางให้ก็ดีเหมือนกัน

ตกดึกบัวเกี๋ยงก็มานั่งรอบนเตียงระหว่างที่คนพี่อาบน้ำหลังจากที่คิดทบทวนมาหลายรอบ เขาก็ตัดสินใจแล้วว่าจะบอกเรื่องสรรพคุณของเลือดในตัวให้พี่ลุครู้

ตอนนี้ที่บ้านของพี่ลุครักกำลังลำบาก มีเพียงเลือดของเขาเท่านั้นที่จะช่วยได้ เขายังจำสีหน้าตอนที่พี่ลุคเล่าถึงบ้านเกิดให้ให้ฟัง อีกฝ่ายดูมีความสุขมาก เขาจะไม่ทำให้ภาพความทรงจำดี ๆ นั้นต้องหายไป

แกร็ก

“ทำไมยังไม่นอนครับ” ลุคเลิกคิ้วถามด้วยความแปลกใจที่เห็นร่างบางยังนั่งอยู่ เขานึกว่าเจ้าตัวจะหลับไปแล้วเสียอีก

“บัวรอพี่ลุคจ้ะ”

“หืม”

“บัวมีเรื่องสำคัญจะบอกพี่ลุค”

“หนูมีอะไรจะบอกพี่เหรอครับ” พอเห็นสีหน้าของบัวเกี๋ยงเขาก็รู้ได้ทันทีว่าต้องมีอย่างบางเกิดขึ้น

ลุครีบพาร่างของตัวเองไปที่เตียงทันที มือหนาสอดเข้าใต้รักแร้แล้วอุ้มบัวเกี๋ยงขึ้นมานั่งบนตักโดยให้หันหน้าเข้ามากัน

ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองคนตรงหน้า ปากเรียวเม้มเข้าหากันด้วยความชั่งใจก่อนจะแบมือออกเผยให้เห็นเมล็ดแตงโมสีดำจำนวน 4-5 เมล็ด

ใบหน้าคมเต็มไปด้วยความสับสน แต่ก็ไม่พูดอะไรออกมา เขารอจนคนน้องพร้อมแล้วพูดต่อ

“ดูนี่นะจ๊ะ” หยิบแจกันที่วางอยู่ข้างเตียงขึ้นมา โดยก่อนหน้านี้เขาได้แอบเอาดินมาใส่ไว้

บัวเกี๋ยงใส่เมล็ดแตงโมที่อยู่ในมือใส่ในแจกันก่อนจะหยิบกระบอกน้ำที่วางอยู่ใกล้ ๆ ซึ่งลุคก็คุ้นเคยกับกระบอกน้ำอันนี้เป็นอย่างมากเพราะเห็นร่างบางห้อยคอไว้เกือบตลอดเวลา

มือเรียวหมุนฝาออกแล้วเทน้ำลงในแจกัน สิ่งมหัศจรรย์ปรากฏแก่สายตาคม ยอดอ่อนสีเขียวตามด้วยใบไม้โผล่ขึ้นจากแจกัน เถาค่อย ๆ เลื่อนยาวและแตกแขนงจนปกคลุมทั่วทั้งเตียงนอนและลามไปจนถึงพื้น

วัดจากสายตาลุคเห็นลูกแตงโมอยู่บนเตียงของเขานับสิบลูก นี่ยังไม่รวมที่อยู่บนพื้นห้องนะ

“นี่คือน้ำอะไร” อันที่จริงเขาก็พอใจเดาได้อยู่แล้ว เพียงแต่อยากถามให้แน่ใจ

“น้ำผสมเลือด”

“เลือด? ”

“จ้ะ เลือดของบัว” พอได้ยินจากปากคนตรงหน้าแล้วลุคก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกใจ น้ำในกระบอกนี้มีเลือดของบัวเกี๋ยงผสมอยู่จริง ๆ สินะ

“หนูเคยบอกเรื่องนี้กับใครไหม” บัวเกี๋ยงส่ายหน้า

“ดีแล้วครับ”

ความเคร่งเครียดปลิวหายไปแล้วถูกแทนที่ด้วยความห่วงใย มือหนายกลูบแก้มเนียนของคนตรงหน้าอย่างอ่อนโยน ในใจรู้สึกมีความสุขและเจ็บปวดไปพร้อมกัน

เขารู้ว่าอีกฝ่ายคิดมาดีแล้วถึงได้บอกเรื่องนี้กับเขา แต่ใครเล่าจะอยากให้คนที่รักเจ็บตัว

“ขอบคุณนะครับ” เขาสาบานเลยว่าจะปกป้องและดูแลคนน้องให้ดีที่สุด

ทั้งนอนกอดกันท่ามกลางสวนแตงโม ดูท่าบัวเกี๋ยงจะใช้น้ำเยอะไปหน่อยตอนนี้ต้นแตงโมยังไม่หยุดโตเลย คาดว่าตื่นเช้ามาเถาคงจะเลื่อยไปถึงหน้าประตู