ตอนที่ 12

ในยามราตรีที่เงียบสงบมีเพียงแสงสว่างจากจันทร์ทราและมวลหมู่ดาวที่ส่องประกายระยิบระยับบนท้องฟ้า ชายฉกรร์กว่า 20 คน นั่งล้อมวงกองไฟที่สุกโชนและให้ความอบอุ่นหลังจากที่ขึ้นจากน้ำ

ก่อนหน้าที่พวกเขาเดินมาเจอลำธารที่มีน้ำใสสะอาด ในน้ำยังมีปลาตัวโตแหวกว่ายไปมา นักสำรวจตกลงที่จะกางเต็นท์นอนที่นี่ในคืนนี้ก่อนจะถอดชุดแล้วลงไปจับปลามาย่างกิน เมื่อรุ่งสางพวกเขาก็ตื่นจากฝันลุกขึ้นมาเก็บเต็นท์และทำธุระส่วนตัวเพื่อเตรียมที่จะออกเดินทางอีกครั้ง

“ทีมของผมพร้อมแล้ว” หัวหน้าทีมนักสำรวจของเมือง N เอ่ยขึ้น เขากับเพื่อนร่วมทีมยืนสะพายกระเป๋าเป้และถือกล่องอุปกรณ์เตรียมพร้อมที่จะเดินทาง

“ทีมของผมก็เหมือนกัน”

“งั้นก็ไปกันเถอะ”

ขณะที่นักแกะรอยกำลังพาทุกคนออกจากป่า ฝั่งลุคกับบัวเกี๋ยงก็กำลังขับรถออกจากเมือง N พวกเขาเจอรถกระบะที่จอดทิ้งข้างทางคันหนึ่ง โชคดีที่เจ้าของรถเสียบกุญแจทิ้งไว้ ทำให้พวกเขาไม่ต้องเดินเท้าให้เหนื่อย

รถของเมืองนี้จะต่างจากรถของเมืองอื่น รถทุกคันจะออกแบบมาเพื่อให้ทนทานกับสภาพอากาศที่หนาว ไม่ต้องกลัวว่าล้อหรือน้ำมันจะแข็ง ภายในรถอุ่นกว่าข้างนอกเรื่องจากมีระบบทำความร้อน แต่ถ้าอากาศร้อนในรถก็มีระบบทำความเย็น

“ขึ้นรถครับ” ลุคเปิดประตูรถให้คนตัวเล็กกับเจ้ามะลิ เมื่อทั้งคู่ขึ้นไปนั่งในรถเรียบร้อยแล้วเขาก็เปิดประตูแล้วเดินอ้อมไปเปิดประตูฝั่งคนขับ

บะ บะ บรื้น

ลุคสตาร์ทเครื่องยนต์อยู่สองสามครั้งถึงจะติด เข็มที่หน้าปัดน้ำมันบ่งบอกว่ารถคันนี้มีน้ำมันอยู่ครึ่งถัง

ชายหนุ่มไม่กลัวว่าจะโดนจับข้อหาลักขโมย คนในเมืองนี้อพยพไปอยู่ที่อื่นหมดแล้ว เพราะหลังจากที่ซอมบี้กำเนิดขึ้นโลกใบนี้ก็เปลี่ยนไป

จำนวนมนุษย์มากกว่าครึ่งของจำนวนทั้งหมดกลายเป็นซอมบี้ คนที่เหลือรอดก็อพยพไปอยู่ในค่ายทหารที่มีกำแพงสูงล้อมรอบ

บ้านเรือน อาคาร ร้านค้า รถและสิ่งของต่าง ๆ ถูกทิ้งอย่างไม่เสียดาย บางอย่างเจ้าของอาจจะมีชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ บางอย่างเจ้าของก็ไม่อยู่แล้ว

แม้ว่าทหารจะกำจัดซอมบี้จนหมดแล้วประชาชนก็เลือกยังอาศัยอยู่ในค่ายต่อ ความเป็นอยู่ในค่ายทหารถือว่าไม่เลว เจ้าเมืองได้จัดสรรอาหารและที่อยู่ศัยให้กับลูกบ้านทุกคนอย่างทั่งถึง

เหตุผลหลัก ๆ ที่ทุกคนคิดเหมือนกันก็คือออกไปก็เท่ากับอดตาย ทำไมพวกเขาจะไม่รู้ว่านอกกำแพงนั้นเลวร้ายขนาดไหน อยู่ที่นี่ดีกว่าอย่างน้อยก็มีอาหารให้กิน รอให้สถานการณ์ดีกว่านี้แล้วค่อยกลับบ้านดีกว่า

มือหนาเอื้อมมือไปกดปุ่มที่มีรูปไฟเพื่อเปิดระบบทำความร้อน เขาปรับระดับที่เลข 2 ลมอุ่น ๆ ออกมาจากช่องทำความร้อนแล้วแผ่กระกายไปทั่วรถ

“อ่า สบายจัง” บัวเกี๋ยงพูดขึ้นขณะที่เอาหน้าไปจ่อที่ช่องทำความร้อน เจ้ามะลิก็ไม่น้อยหน้ายืดตัวขึ้นยืนขาหน้าเกาะแผงทำความร้อนท่าทางคล้ายกับเจ้าของไม่มีผิด

“อุ่นพอไหมครับ หรืออยากให้พี่เพิ่มอีก”

“พอแล้วจ้ะ”

ลุคละสายตาจากร่างบางแล้วหันมาสนใจทางข้างหน้าแทน เขาเหยียบคันเร่งเบา ๆ รถก็เคลื่อนตัวไปด้านหน้า หิมะที่สูงถึงหน้าแข้งไม่เป็นอุปสรรคในการขับรถ

บรื้น…

เขาขับรถเรื่อย ๆ เมื่อน้ำมันใกล้หมดลุคก็เปลี่ยนรถคันใหม่ สองข้างทางที่รถขับผ่านเริ่มเปลี่ยนแปลงไปทีละนิด แอ่งน้ำที่แข็ง ๆ จนคนสามารถขึ้นไปเดินเล่นได้อย่างสบายก็เริ่มละลายกลายเป็นธารน้ำใส พื้นที่เคยมีหิมะขาวโพลนก็เริ่มมองเห็นพื้นดินมากขึ้น

ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงเมือง S สักที

“ถึงเมือง S แล้วเหรอจ๊ะ” บัวเกี๋ยงที่ตื่นขึ้นมาก็เห็นรอบกายเปลี่ยนไปแล้วถามขึ้น

“ใช่ครับ”

ลุคกดปิดเครื่องทำความร้อนในรถ เนื่องจากอุณหภูมิเริ่มสูงขึ้นแล้วเปลี่ยนเป็นเปิดเครื่องทำความเย็นแทน สภาพแวดล้อมของเมือง S ที่เห็นด้วยตาคือดีกว่าเมือง N ที่แห้งแล้งและหนาว

ด้วยความที่เมือง S เป็นเมืองร้อนชื้นอยู่แล้ว ต้นไม้บางชนิดของที่นี่จึงทนแดดทนฝนกว่าเมืองอื่น เมื่อโลกเปลี่ยนแปลงไป อุณหภูที่สูงขึ้นทำให้ต้นไม้ตายแต่ก็มีบางต้นที่ไม่เป็นอะไร ฝนที่เคยตกตามฤดูก็ไม่ค่อยจะตก พอฝนตกก็มีน้ำฝนเพียงน้อยนิด

ปึง

จู่ ๆ พวกเขาก็ได้ยินเสียงดังสนั่นคล้ายกับมีบางอย่างชนกันอย่างรุนแรง ลุคจึงหยุดรถเพื่อลงไปดู

“เสียงอะไร”

“หนูบัวรอพี่อยู่ในรถนะ เดี๋ยวพี่เดินลงไปดูหน่อยว่าเป็นเสียงอะไร”

“ระวังตัวด้วยนะจ๊ะ” บัวเกี๋ยงมองร่างสูงที่เดินห่างออกไปด้วยความเป็นห่วง

ลุคเดินไปในทิศทางที่เกิดเสียงดังโดยใช้ต้นไม้ใหญ่เป็นที่กำบังตัว กลิ่นคาวเลือดที่ชัดขึ้นทำให้ชายหนุ่มระวังตัวมากขึ้น จนมาพบกับกวางตัวผู้ที่ขนาดตัวใหญ่กว่ากวางปกติถึง 5 เท่านอนจมกองเลือดอยู่ใต้ต้นไม้

คาดว่ามันคงจะวิ่งชนต้นไม้ เดาได้จากส่วนของลำต้นที่หักครึ่งนอนอยู่และเลือดที่ไหลออกจากหัวของกวาง ไม่รู้ว่ากวางตัวนี้โง่หรือว่ามันอยากทดสอบความแข็งแกร่งของหัวกระโหลกถึงได้เอาหัวโหม่งต้นไม้อย่างแรง

ชายหนุ่มเดินไปใกล้ ๆ กวางเพื่อตรวจสอบว่ามันตายสนิทแล้วหรือยัง เมื่อเอามือไปอังจมูกก็พบว่ามันไม่หายใจแล้วเขาออกแรงลากกวางไปที่รถที่จอดทิ้งไว้ แต่ก็พบว่ากวางตัวนี้หนักมาก

“อึก หนักมาก น่าจะหนักสัก 800 – 900 กิโลได้มั้ง” เนื้อของมันคงทำให้อิ่มท้องไปหลายวัน

เขาเดินกลับไปที่รถเพื่อหาตัวช่วยในการลากกวางตัวนี้ บัวเกี๋ยงที่นั่งอยู่ในรถเห็นคนพี่กลับมาแล้วก็เปิดประตูลงจากรถ

“อะ พี่ลุคเลือดออก!” บัวเกี๋ยงเบิกกว้างด้วยความตก รีบจับมือของคนตัวสูงมาดูว่าได้รับบาดเจ็บตรงไหน

“ใจเย็น ๆ ครับ พี่ไม่ได้เป็นอะไร นี่ไม่ใช่เลือดของพี่”

แววตาคู่สวยเต็มไปด้วยความฉงน ถ้าไม่ใช่เลือดคนตรงหน้าแล้วเลือดที่มือเป็นเลือดของใคร

ลุคยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเล่าในคนตรงหน้าฟัง หลังจากที่ฟังจบบัวเกี๋ยงก็ขอตามไปคนพี่ไปช่วยลากกวางด้วย ซึ่งอีกคนก็อนุญาตเพราะเห็นว่าไม่เป็นอันตราย “พี่ขอยื่มเจ้ามะลิของหนูหน่อยนะ”

“เอาไปเลยจ้ะ”

บัวเกี๋ยงเห็นกวางครั้งแรกถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง “โอ้โห กวางตัวใหญ่มาก” เขาไม่เคยเห็นสัตว์ตัวไหนใหญ่เท่านี้มาก่อนเลยนอกจากช้าง

“พี่ว่าพวกเรารีบลากกวางกลับรถกันเถอะครับ พี่กลัวว่ากลิ่นเลือดจะเรียกสัตว์ตัวอื่นมาที่นี่” เขาไม่รู้ว่าแถวนี้มีสัตว์อะไรอยู่บ้าง ทางที่ดีควรออกจากตรงนี้ให้เร็วที่สุดดีกว่า

“จ้ะ”

เจ้ามะลิขยายร่างให้ใหญ่ขึ้น ทว่าคราวนี้มันใหญ่กว่าที่ผ่านมา 2 เท่าเพื่อที่จะลากกวางตัวหนัก ๆ ได้อย่างสบาย ไม่นานกวางตัวโตก็มาอยู่ท้ายกระบะ

น้ำหนักของกวางทำให้รถขับเคลื่อนตัวช้าลง แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหา

ตกเย็นก็จอดแวะข้างทางที่มีลำธารเล็ก ๆ ลุคลากกวางลงจากรถแล้วหยิบมือพกเล่มใหญ่ที่เหน็บไว้ที่ขากางเกงออกมา เขาแล่เนื้อกวางเป็นชิ้น ๆ ส่วนบัวเกี๋ยงก็เดินไปเก็บเศษไม้แห้งที่อยู่ใกล้ ๆ มาก่อไฟเพื่อจะย่างเนื้อกวางกินในเมื่อเย็นนี้

เมื่อแล่เนื้อกวางเสร็จแล้วลุคก็เริ่มเหลากิ่งไม้ต่อโดยให้ส่วนหัวแหลมก่อนจะนำเนื้อกวางมาเสียบ เขาปักไม้เสียบเนื้อไว้ข้าง ๆ กองไฟ

ต่อไปก็รอให้เนื้อสุก

มือหนาคอยพลิกไม้เสียบเนื้อไปมาเพื่อให้เนื้อสุกเท่ากัน กลิ่นหอมของเนื้อย่างชวนให้น้ำลายไหล ทำเอาบัวเกี๋ยงถามคนย่างทุกสิบวินาทีว่ากินได้หรือยัง

“พี่ลุคกินได้หรือยังจ๊ะ”

“รอแปบนะครับ ใกล้จะสุกแล้ว”

พอเนื้อสุกลุคก็ดึงไม้เสียบเนื้อที่ปักบนดินขึ้นมาแล้วขึ้นมาแล้วยื่นให้คนที่บ่นว่าหิวไม่หยุดเป็นคนแรก “นี่ครับ” แล้วหยิบไม้ที่สองให้เจ้ามะลิ

“ขอบคุณจ้ะ” บัวเกี๋ยงรับไม้เสียบเนื้อมาถือแล้วเป่าฟู่ ๆ ก่อนจะกัดเนื้อย่างเข้าปาก

ง้ำ ๆ

อร่อยจัง

ลุคเองก็เริ่มกินเนื้อย่างตรงหน้าบ้างเพราะเขาก็หิวแล้วเหมือนกัน พอกินอิ่มก็ย่างเนื้อต่อ เนื่องจากเนื้อกวางเก็บไว้ได้ไม่นานก็เน่าเสีย เขาจึงต้องย่างเนื้อกวางทั้งหมดให้สุกจะได้เก็บไว้กินนาน ๆ

บัวเกี๋ยงเองก็อาสาช่วยลุคย่างเนื้อกวาง กว่าจะย่างหมดเล่นเอาทั้งสองคนเหงื่อซกเต็มตัวเพราะอยู่หน้ากองไฟนาน จึงพากันเดินไปล้างเนื้อล้างตัวที่ลำธาร หลังจากที่ขึ้นจากน้ำก็เข้าไปนอนในรถ ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวันทำให้พวกเขาหลับอย่างรวดเร็ว