11

เซียวหราตื่นขึ้นมาพบว่านางนั้นนอนอยู่ในรถม้าแล้ว เซี่ยหลิงนั่งอีกมุมหนึ่งมองดวงหน้างามที่ตื่นขึ้นมาสบตากับเขาเข้าพอดี

          “จะพาข้าไปไหน” หญิงสาวยังระบมไม่หายเลย ดูท่าต้องมีคนอาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์ให้นางเป็นแน่แท้

          “แถบเจียงหนาน” เจียงหนานคือทางเหนือของแคว้นเป่ย เซี่ยหลิงได้รับพระบัญชาให้ไปดูแลแถบเจียงหนาน หลังจากที่เขาแต่งงานเสร็จเขาต้องเร่งออกเดินทาง

          “ข้ายังไม่ได้ร่ำลาเสด็จพ่อเลย” บุรุษผู้นี้ อยากจะไปก็ไป นางยังไม่ได้บอกกล่าวพระบิดาพระมารดาเลยด้วยซ้ำ เจียงหนานเป็นแถบที่หนาวมาก นางจะต้องไปใช้ชีวิตที่นั่นอย่างนั้นรึ

          “ไม่ได้บอกกล่าวบิดา หรือสวีอวิ๋นกันแน่”

          “เซี่ยหลิง!!!”

          “ข้าพูดผิดตรงไหน”

          “เจ้าคนเลว” มืองามฟาดไปที่ใบหน้าเขาครั้งหนึ่ง ครั้งที่สองกำลังจะตามมา แต่ทว่ามือหนาใหญ่คว้ามืองามนั้นได้ทัน

          “เซียวหราน อย่าทำให้ข้าหมดความอดทนกับเจ้านะ” ดวงตาลุกโชนด้วยประกายไฟมองนางอย่างเคืองแค้น เซี่ยหลิงมิชอบให้ใครตบหน้าเขา

          “ทำไม เจ้าจะทำอันใด” ปากงามยังถามเขา ชายหนุ่มบีบข้อมืองามอย่างแรง

          “จะทำอะไรอย่างนั้นรึ เจ้าคิดว่าข้าจะทำอะไรเจ้าเล่า”

          “ปล่อยนะ ข้าเจ็บ”

          “เห็นทีเมื่อคืน ข้าคงจะจัดเจ้าไม่หนักพอ เจ้าถึงได้มีแรงมาทำร้ายข้าเยี่ยงนี้” ชายหนุ่มกระชากนางเข้ามาในอ้อมอกเขา บดขยี้ริมฝีปากงามอย่างแรง จนนางนั้นแทบจะหายใจมิออกอยู่แล้ว คนบ้าเยี่ยงเขา กระทำเรื่องต่ำช้ามิเลือกที่เสียจริง แม้แต่ในรถม้าก็ไม่เว้น เซียวหรานยังระบมไม่หายเมื่อคืน ยามนี้นางยังโดนเขากระหน่ำแทงเข้าที่เดิม

          ร่องรักสีแดงผ่านการฉีกขาดมาแล้ว น้ำลายชุ่มฉ่ำที่ปลายโค้งงอสีแดงค่อย ๆ แทงเข้าไปในร่องรักอย่างช้า ๆ เซียวหรานแหกปากร้องอย่างเจ็บปวด จนสารถีคนสนิทของเซี่ยหลิงได้ยินถึงกับหน้าแดงขึ้นมาทันที

          “ปล่อยข้านะ อ่า” ปากหนาขยี้ปากงามจนแหลก จนทำให้คนร่างเล็กมิอาจส่งเสียงร้องออกมาได้ สตินางหลุดลอยออกไปแล้ว เขาช่างทำนางเจ็บยิ่งนัก ลำดุ้นหนายังคงอยู่ในร่องงาม หาความหวานอยู่ข้างใน

        “ข้าไม่มีวันปล่อยเจ้า เซียวหราน เจ้าต้องทรมานอีกเยอะ” ร่างหนากระแทกเรือนร่างบาง ผ่านไปหลายกระบวนท่าน จนเซียวหรานสลบคารถม้า เซี่ยหลิงมองร่างงามที่ไม่ได้สติ ชายหนุ่มห่มผ้าให้นาง เปิดม่านดู

          “ถึงไหนแล้ว” เขาถามทหารที่คุมรถม้า

          “ท่านแม่ทัพถึงเมืองชิงอี้แล้วขอรับ ข้าน้อยเกรงว่าพวกเราต้องพักโรงเตี๊ยมเมืองชิงอี้ขอรับ”

          “อือ” การเดินทางมาครั้ง เขาต้องปราบเผ่าหนาน ทางแถบเจียงหนานให้สิ้นซาก นี่คือคำสั่งฝ่าบาทที่มอบหมายให้เขา เรื่ององค์หญิงเซียวหรานนั้นเหตุใดเขาต้องแต่งงานกับนาง เพราะเขาชอบนางมาตั้งนานแล้ว แต่นางตาบอดไปชอบสวีอวิ๋นบุตรชายท่านราชครู กระนั้นเขาจึงไม่ยอม จึงต้องแย่งนางมาให้เป็นของเขา ไม่ว่าวิธีใดก็ตามสุดท้ายก็สำเร็จ

          เซียวหรานลืมตาอีกครั้งก็พลบค่ำแล้ว สาวใช้คนสนิทอย่างเสี่ยวเมาเห็นเจ้านายตื่น รีบยกอ่างสำริดทองคำมาให้เจ้านายล้างหน้าทันที

          “องค์หญิงท่านตื่นแล้ว”

          “ที่นี่คือ”

          “ท่านแม่ทัพพักที่โรงเตี๊ยมเจ้าค่ะ วันพรุ่งถึงจะเดินทางต่อ” เสี่ยวเมาเอ่ยขึ้นพร้อมมองเรือนกายเจ้านายที่เขียวอมม่วง คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าท่านแม่ทัพจะโหดร้ายจะป่าเถื่อนกับเจ้านายของนางถึงเพียงนี้ เซียวหรานเห็นสายตาสาวใช้มองมาที่นางหญิงสาวพลันรู้สึกเขินเล็กน้อย เจ้าคนสารเลวทำอะไรบนร่างกายนางยังทิ้งร่องรอยไว้อีก

          เซียวหรานรู้สึกเหนียวตัวนางจึงสั่งให้เสี่ยวเมาเตรียมน้ำให้นางอาบ มิรู้ว่าคราบอันใดอยู่ที่ตัวนางบ้าง นางรู้สึกขยะแขยงเหลือเกิน การอาบน้ำชำระเรือนกายถือว่าดีที่สุด ร่างบางแช่ในอ่างไม้เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของบุปผานานาชนิด ทำให้นางผ่อนคลายยิ่งนัก

          ทำไมนางคิดถึงสวีอวิ๋นยิ่งนัก ไม่รู้ว่าเขาจะเป็นอย่างไรบ้าง

          “อาบน้ำอย่างนั้นรึ” เซี่ยหลิงย่างกรายเข้ามาในฉากกั้นห้องน้ำ มองเข้าร่างงามแช่น้ำอย่างสบายใจ เซียวหรานมองคนเสียมารยาทที่เข้ามาไม่ให้ซุ่มให้เสียง

          “เจ้าคนเลว” น้ำเสียงไม่พอใจพลันเอ่ยขึ้น

มุมปากหนาเผยอยิ้มเล็กน้อย มีแรงด่าเขาต้องมีแรงทำอย่างอื่นเป็นแน่แท้ สายตาอันหยาบโล้นมองไปที่เต้านมขนาดใหญ่ของนางอย่างไม่วางตา

          “มีแรงด่าข้า เจ้าคงมีแรงทำอย่างอื่นกระมัง”

          เซียวหรานมองไปที่เขา เห็นเซี่ยหลิงถอดอาภรณ์ตัวนอกแลพตัวในออก บุรุษผู้นี้จะมิให้นางพักผ่อนหรืออย่างไร

          “เจ้าจะไม่ให้ข้าพักผ่อนหน่อยรึ” นางยังระบมไม่หายเลยด้วยซ้ำ คนเยี่ยงเขามันช่างอึดเหลือเกินมีแรงทำเรื่องอย่างว่าทั้งเช้าทั้งเย็น

          “หมดเวลาแล้ว” ร่างหนากระโดดเข้ามาในอ่างไม้คว้าใบหน้าเข้ามาบดขยี้เรียวปากอย่างสาแก่ใจ ทุกส่วนบนร่างกายนางต้องเป็นของเขาเพียงผู้เดียว เซียวหรานแทบจะเป็นลมในอ่างไม้ เซี่ยหลิงบ้าไปแล้ว

          “เจ้าคนบ้า” ชายหนุ่มบดขยี้ริมฝีปากลิ้นหนาควานหาความหอมหวานข้างในโพรงปากอันชุ่มฉ่ำ รสชาติหวานเหลือเกิน เซียวหราตอบสนองเขาแล้ว ยิ่งทำให้เซี่ยหลิงพอใจยิ่งนัก ใบหน้าค่อย ๆ ซุกไปที่ลำคองามระหง ทิ้งรอยแดงไว้อีกครั้ง ทรวงอกนั้นที่ใหญ่ทลักโดนใบหน้าหล่อซุกเข้าไปแล้วดูดดื่มอย่างสาสม

          เรียวปากงามส่งเสียร้องออกมาอย่างเจ็บปวดเมื่อเขาขบทรวงอกของนางแรงขึ้น หญิงสาวรู้เพียงว่าสมองว่างเปล่า ร่างบางลอยขึ้นจากอ่างมุ่งไปสู่เตียงนอน ชายหนุ่มวางนางลงอย่างช้า ๆ เรือนร่างทั้งสองเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ ดวงตาดอกท้อทอดมองร่างงามที่อ้าแขนขาให้เขาอย่างว่าง่าย เซี่ยหลิงระบายรอยยิ้มอย่างพอใจ

          ขางามถูกแยกขึ้น จมูกใหญ่รับกลิ่นหอมของใจกลางความงามของดอกไม้ขนาดใหญ่สีชมพู กลีบเล็กผลิบานออกมา ลิ้นหนาตวัดปลายลิ้นลงไป รสชาติหวานล้ำราวกับน้ำผึ้งเดือนห้า คนงามร้องครวญครางไม่เป็นภาษาเอาเสียเลย มือหนาใหญ่เลื้อยขึ้นมากุมทรวงอกขนาดใหญ่ เม็ดทับทิมสีชมพูตั้งชูชันขึ้น มือหนาลูบไล้เล่นอย่างสนุก จนคนร่างบางขนลุกกับสัมผัสที่เขามอบให้ น้ำขาวขุ่นไหลออกมาจากกลีบร่องงาม เข้าสู่ปากหนาใหญ่ นางแตกแล้ว นางสำเร็จความใคร่ด้วยปากของเขา

          เซี่ยหลิงกลืนลงท้องอย่างไม่รังเกียจ ลิ้นหนาตวัดไปมาหาความหวานล้ำอีกครั้ง ยิ่งตวัดยิ่งหวานน้ำรักยิ่งไหลออกมาเรื่อย ๆ

          “อือ อ้า อ้า” เซียวหรานตาปรือเคลิ้มกับบทเพลงรักที่ชายหนุ่มมอบให้จนไม่มีวันลืมได้เลย

          เซี่ยหลิงรีบหันกายไปทางนาง แล้วจับลำดุ้นยัดปากงาม ตอนนี้ชายหนุ่มคุกเข่าให้หญิงสาวที่นอนใต้ร่าง เซียวหรานอมลำดุ้นขนาดใหญ่อย่างว่าง่าย นางไม่ต่อปากต่อคำกับเขา ลิ้นงามเลียที่หัวดุ้น จากนั้นกลืนมันไปทั้งตัว เซี่ยหลิงทำหน้าอย่างผ่อนคลาย นางดูดหัวดุ้นจนได้ยินเสียง ไม่นานนักหัวดุ้นก็พ่นน้ำขาวขุ่นออกมา หญิงสาวใช้ลิ้นเลียแล้วกลืนมันลงไปถึงแม้รสชาติจะไม่หวานก็ตาม เซี่ยหลิงพอใจมากที่นางรู้ความ

          ชายหนุ่มจับนางพลิกท่วงท่าเป็นนอนคว่ำโก่งสะโพกงอนงามเล็กน้อย เซียวหรานนางนั้นเข่าแทบจะด้านชาอยู่แล้ว ลำดุ้นชุ่มไปด้วยน้ำเมือกสีขาวขุ่นค่อยยัดเข้าไปในร่องกลีบงาม กลีบงามผลิขยายใหญ่เมื่อเจอของใหญ่ยัดเข้าไป

          “อ้า อ้า” ใบหน้างามร้อนผ่าว มันเข้าไปแล้ว เหลือเพียงลำตัว เซี่ยหลิงพยายามยัดลำตัวมันเข้า ในที่สุดมันเข้าไปจนมิดด้าม ชายหนุ่มขยับเรือนกาย

          ตับ ตับ ตับ ตับ

          ตับ ตับ ตับ ตับ

          เซียวหรานใจแทบจะขาดตายอยู่แล้ว ใหญ่ยาวเหลือเกิน

          “อ้า เจ็บ”

          “อ้า สุดยอดตอดดียิ่ง”

          มือหนาจับเอวงามแล้วเร่งความเร็ว ร่องงามนั้นแดงก่ำตามแรงกระแทก น้ำรักค่อย ๆ ไหลออกมาตามแรงกระแทก ในที่สุดเซี่ยหลิงก็พาคนงามไปถึงจุดมุ่งหมายปลายทางจนได้ ชายหนุ่มล้มตัวนอนข้างนาง หายใจอย่างเหนื่อยหอบ

          เสียงเคาะประตูดังขึ้น “ท่านแม่ทัพ รองแม่ทัพให้มาเชิญท่านไปร่ำสุรา” นายทหารเรียกเซี่ยหลิงหน้าประตู ชายหนุ่มหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่แล้วเดินออกไป เซียวหรานหยิบชุดมาสวมใส่มองคราบน้ำรักไหลเต็มเตียง บุรุษผู้นี้ช่างป่าเถื่อนเหลือเกิน นางลุกขึ้นจากเตียงกำลังจะออกไปข้างนอก แต่ทว่ากลับต้องล้มลง บุรุษชุดดำที่อยู่บนคานรีบลงมารับร่างงาม

          “รีบพานางไป นายท่านต้องการตัวนาง”

          “เมื่อกี้นี้ ช่างสุดยอดเหลือเกิน” ชายชุดดำทั้งสองคนเห็นฉากรักแล้วอดใจมิได้

          “ยังจะพูดพร่ำอีก รีบไป” ทั้งสองอุ้มเซียวหรานหายไปทางความมืดมิดอย่างรวดเร็ว

          มือหนาใหญ่คว้าจอกสุรากระดกเข้าปาก สุราดอกท้อรสชาติหวานนุ่มลิ้นยิ่งนัก เซี่ยหลิงลงมาด้านล่างตามคำเชิญของรองแม่ทัพมู่หรง พวกเขาทั้งสองเป็นสหายร่วมรบกันมานานนับสิบปีแล้ว ตอนนี้ดำลังหารือการเดินทางไปแถบเจียงหนาน คาดว่าอีกหลายวันคงจะถึงเจียงหนาน

          “ท่านแม่ทัพ ข้าขอดื่มให้ท่าน” มู่หรงยกจอกสุราขึ้นกระดกเข้าปาก

          “ข้าเช่นกัน” เซี่ยหลิงดื่มให้มู่หรงเช่นกัน

          “แย่แล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพ องค์หญิงหายตัวไป” เสี่ยวเมาลงมาจากห้องมุ่มหน้ามาหาท่านแม่ทัพ เซี่ยหลิงดวงตาลุกโชนเป็นประกายไฟ นางหายไปได้อย่างไร มู่หรงเองวิ่งตามท่านแม่ทัพขึ้นไปด้านบน เหล่าทหารเห็นท่าไม่ดีเลิกดื่มสุรา คืนนั้นทั้งคืนเหล่าทหารออกตามหาเซียวหราน