10

“ปล่อยข้านะ ปล่อย คนสารเลว” ปากงามร้องตะโกนด่าบุรุษที่กำลังลูบไล้บนเรือนกายงามของนาง เซียวหรานรังเกียจท่านแม่ทัพใหญ่ อย่างเซี่ยหลิงยิ่งนัก เหตุใดพระบิดาของนางต้องให้นางแต่งกับคนหยาบช้าเยี่ยงนี้ด้วยเล่า นางมิได้ชอบหรือมีใจเสน่หาเซี่ยหลิงเสียหน่อย คนที่นางมีใจให้นั้นเป็นคุณชายสวี บุตรชายท่านราชครูสวีต่างห่างเล่า

          สวรรค์กลับไม่มีตาให้นางออกเรือนกับท่านแม่ทัพใหญ่อย่างเซี่ยหลิง บิดากลัวว่าจะต้องเสียอำนาจทหารจึงให้นางแต่งกับเขาผู้นี้ ทำไมต้องดึงนางมาเป็นหมากในการเมืองด้วยเล่า

          “องค์หญิง ข้ามิปล่อยท่านหรอก ท่านรู้หรือไม่ว่า เหตุใดข้าต้องแต่งงานกับท่าน เพราะน้องสาวของข้าเซี่ยเซียงนั้นมีใจหมายปองคุณชายสวีอวิ๋น บุตรชายของท่านราชครู กระนั้นจึงทูลขอสมรสพระราชท่านจากฝ่าบาท” มุมปากหนาเผยอยิ้มจนทำให้เห็นฟันเรียงกันทุกระเบียบนิ้ว ใช่เขาทำเช่นนั้นเพราะเขาต้องการแยกนางออกจากสวีอวิ๋น

          “เจ้าคนเลว วันนี้ที่ข้าต้องแต่งกับเจ้าเพราะเจ้าวางยาข้า มิให้ข้าพูดได้” ในตอนที่เข้าพิธีไหว้ฟ้าดินเซียวหรานนั้น นึกอยากตะโกนร้องออกมา แต่นางทำมิได้ ร่างกายของนางเหมือนโดนยาสั่ง

          “เซียวหราน ข้าเลวกว่าที่เจ้าคิดอีก” ขางามถูกแยกออกจากกัน ใบหน้าหล่อเหลาซุกเข้าไปตรงหว่างขางาม พร้อมหาความงามขอร่องบุปผางามที่สีแดงสดราวกับไม้แรกฤดูหนาว ดวงตาดอกท้อสำรวจร่องงามที่มีเคยผ่านมือบุรุษใด รอยยิ้มหนาปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างพอใจ

        “ออกไปนะ ออกไป” เซียวหรานทำได้เพียงแค่แหกปาก นางโดนเขาสกัดจุดไว้ แม่ทัพแห่งแว่นแคว้นจะเลวถึงเพียงนี้

          “ไม่ คืนนี้เป็นคืนเข้าหอของเรา ข้าจะไม่มีทางให้เจ้าลืมไปจนชั่วชีวิต” เซี่ยหลิงกลืนกินร่องบุปผางามที่มีน้ำรักไหลเยิ้มออกมา เซียวหรานเผลอร้องครวญครางขึ้น นางไม่คิดเลยว่า นางจะต้องมาแต่งงานกับคนเยี่ยงนี้ นางรักกับสวีอวิ๋นอยู่ดี ๆ เหตุใดถึงต้องเป็นเยี่ยงนี้

          “หวานเหลือเกิน สวีอวิ๋นคงจะมิเคยลองท่านกระมัง”

          “หยาบคาย เจ้าเห็นข้าเป็นคนอย่างไร”

          เป็นคนอย่างไร เป็นคนที่ไปไหนมาไหนกับสวีอวิ๋นตลอดเวลา ยังจะมีหน้ามาถามเขาอีก ในเมืองหลวงผู้ใดบ้างมิเคยเห็นนางไปกับสวีอวิ๋น

          “องค์หญิง ในเมืองหลวงต่างรู้หมด ว่าท่านไปกับสวีอวิ๋นตลอด โชคดีที่มันมิล่วงเกินท่าน”

          “เจ้า หยุดว่าเขานะ เขามิใช่คนชั่วเยี่ยงเจ้า”

          “ถึงอย่างไร ข้าก็เป็นสามีเจ้า เซียวหรวน” กล่าวจบลิ้นหนาสอดแทรกเข้าไปในร่องงาม ทำไมนางต้องมาแต่งงานกับคนเยี่ยงนี้ สวีอวิ๋นนางกับเขาคงไร้วาสนากันแล้วกระมัง ใบหน้างามเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา เสียงร่ำไห้พลันดังขึ้น ยิ่งทำให้เซี่ยหลิงกระทำนางแรงยิ่งกว่าเดิม

          “ข้าเจ็บนะ เจ้าคนชั่ว” นางด่าเขาอย่างไม่ไว้หน้า

          “เจ็บ ดี ข้าชอบ ยิ่งเจ้าเจ็บ ข้ายิ่งมีความสุข ตลอดชีวิตเจ้า อย่าได้หมายออกไปแต่งงานกับใครได้อีก ถึงตายเจ้าก็เป็นผีตระกูลเซี่ย”

          ลิ้นหนาแหย่เข้าไปอย่าลึก ๆ จนได้รับรสชาติความหวานจากร่องงามข้างในนั้น น้ำรักสีขาวขุ่นไหลมาอย่างไม่ขาดสาย กลิ่นความหวานล้ำทำให้เซี่ยหลิงตราตรึงมิอาจเอาใบหน้าหล่อออกมาจากจุดนั้นได้เลย เซียวหรานครวญครางอย่างเจ็บปวดในขณะที่เขาใช้ทั้งลิ้นและนิ้วมือแหย่ลงไปในร่องงาม

          เซี่ยหลิงต้องการให้นางมอบความสุขให้เขาบ้าง กระนั้นชายหนุ่มจึงขึ้นคร่อมร่างงาม แท่งหยกขนาดใหญ่จดจ่อที่ปากงาม เซียวหรานดวงตาแทบถลนออกมาบุรุษผู้หยาบโล้นจะทำอะไรกันแน่ เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย

          ปลายหยกสีแดงก่ำหัวโค้งงอน มีน้ำขาวไหลออกมาทีละนิด เซียวหรานตรวจตราดู นี่อย่าบอกนะว่าบุรุษหยาบโล้นผู้นี้จะให้นางอมกระมัง

          “จะให้ข้าทำอันใด”

          “เซียวหราน เจ้ามิใช่คนโง่ ใช้ปากของเจ้าทำให้ข้ามีความสุขเสีย” มือหนาใหญ่ง้างปากงามแล้วยัดลำดุ้นเข้าไป ลำดุ้นขนาดใหญ่คับแคบเต็มเรียวปากงาม นางอยากจะขยับปากหนีเหลือเกิน แต่ทว่านางทำมิได้ เจ้าคนหื่นราคะนั้น ขยับเรือนกายหนากระแทกเข้าปากนาง จนฟันกระทบไปที่หัวของลำดุ้นยิ่งทำให้เซี่ยหลิงทำหน้าอย่างเคลิบเคลิ้ม

          อ๊อก อ๊อก อ๊อก

          แย่แล้วนางจวนจะหายใจไม่ออกแล้ว ใบหน้างามพรั่งพรูไปด้วยหยาดน้ำตา เหตุใดเขาช่างหิวโหยราวกับหมาป่าอดอยากมาจากไหน พอได้กลายเป็นคางคกกินเนื้อหงส์ ก็กินอย่างไม่ยั้งมือ

          อ๊อก อ๊อก อ๊อก

          “อ่า อ้า เสี่ยวหราน เจ้าเป็นองค์หญิง ช่างทำได้สุดยอดยิ่งนัก” เซี่ยหลิงหลับตาพูดมือหนาลูบศีรษะนาง

          เซียวหรานกลืนกินน้ำรักขาวขุ่นที่แตกออกมาจากปลายดุ้นของเขาจนหมด นางพยายามจะคายออก แต่ชายหนุ่มผู้นั้นจับศีรษะนางแน่น ดวงตาดอกท้อที่แสนจะเย้ายวนมองนางอย่างหยาบโล้น อีกทั้งกลิ่นกำยานในกระถางก็พลันลอยมา ทำให้นางนั้นแทบจะคลั่งอยู่แล้ว

          “ดีมาก เสี่ยวหราน ทีนี้เจ้าจะเจอของจริง ที่ใหญ่และยาวจนเจ้าลืมมิลงเลยทีเดียว”  ร่องงามที่มีน้ำรักไหลเยิ้มออกมา กลีบนอกกลีบในที่เต็มไปด้วยขนไรเล็กน้อยช่างงดงามนัก มือหนาใหญ่เขี่ยเล่นอย่างสนุก คนร่างเล็กครวญครางอย่างโหยหวน

          “อ้า อือ อ้า” เซี่ยวหรานร้องออกมาอย่างเสียว เจ้าคนชั่วมันทรมานนาง เซี่ยหลิงเล่นอย่างสมใจ มองดูร่องงามที่เยิ้มด้วยน้ำรักขาวขุ่น มือหนาใหญ่ผลิกลีบออกให้สุด ดันเจ้าแท่งหยกขนาดใหญ่เข้าไป

          ฉึก!!!! จังหวะนั้นเหมือนมีเส้นใยบาง ๆ ขาดออกมา เซี่ยวหรานกรีดร้องอย่างเจ็บปวด ใช่แล้วเยื่อพรหมจรรย์ของนางฉีกขาดแล้ว ใบหน้างามหลั่งน้ำตาอย่างไม่หยุด เซี่ยหลิงรับรู้ได้ถึงความคับแคบ ร่องรักรัดลำดุ้นเขาอย่างแรง มันช่างรู้สึกดีเหลือเกิน เรือนกายหนาขยับไปมาอย่างแรง คนใต้ร่างส่งเสียงครั้งแล้วครั้งเล่า

          “อ้า อ้า ข้าเจ็บ อ้า” นางอยากจะออกจากห้องไปเสียบัดนี้ นางไม่ต้องการ

          “ข้าจะมอบมันให้เจ้า”

          ตับ ตับ ตับ ตับ

          เสียงเนื้อพลันกระทบกันดังลั่นเรือนหอของพวกเขา เซี่ยหลิงเหมือนคนหิวโซ เขานั้นจับเซี่ยวหรานพลิกเปลี่ยนกระบวนท่า ท่านนี้เซี่ยวหรานจำต้องนอนคว่ำ 

          ดวงตาดอกท้อทอดมองสะโพกอวบขาวราวกับแป้งซาลาเปา มือหนาใหญ่ลูบไล้ก้นงาม แล้วฟาดลงอย่างแรง จนเป็นรอยแดง คนถูกกระทำร้องอย่างเจ็บปวด เขาอยู่กองทัพมาหลายปีจนอายุยี่สิบห้าปี มิเคยปลดปล่อยเรื่องนี้มานาน เมื่อปลดปล่อยต้องทำถึงที่สุด ก้นงามเป็นรอยฝ่ามือ เซียวหรานมิอาจหลีกหนีชะตากรรมป่าเถื่อนได้เลยแม้แต่น้อย

          ลำดุ้นใหญ่แหย่เข้าไป นางคุกเข่าอยู่นั้นแทบจะขาดใจตาย กระบวนท่านี้ลึกเหลือเกิน เจ็บด้วย เซี่ยหลิงยัดมันเข้าไปจนสุดแท่งหยก

          ทั้งคู่ประสานเสียงกันออกมา เซี่ยหลิงไม่ผ่อนปรนเลยแม้แต่น้อย เขาออกแรงกระแทกนางอย่างไม่ยั้งมือ ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อที่ไหลออกมา แต่ทว่าชายหนุ่มก็ไม่ยอมหยุด เขาพบว่า ยิ่งกระแทกยิ่งมีความสุข

          นางเหลือเกินเจ็บส่วนนั้นด้วย

          “ข้าเจ็บ อ้า”

          เซี่ยหลิงเร่งจังหวะแรงขึ้น ไม่นานนักเขาก็พลันถึงจุดสุดยอด ลำดุ้นปล่อยน้ำรักเข้าไปในร่องงามจนหมด จากนั้นดึงมันออกมา น้ำรักไหลเยิ้มทั่วร่องงาม ส่วนคนร่างเล็กถึงกับสลบไปทันที ใบหน้าหล่อผลิยิ้มเล็กน้อย…