12

ดวงตาดอกท้อสีน้ำเงินจ้องไปที่ใบหน้างาม มือหนาใหญ่สัมผัสอย่างอ่อนโยน สวีอวิ๋นไม่คิดเลยว่าจู่ ๆ สตรีที่เขารักจะต้องมีราชโองการสมรสกับท่านแม่ทัพอย่างกะทันหัน ทำให้เขานั้นจำต้องลักพาตัวนางมา ชายหนุ่มรักนางหมดหัวใจ ดูจากร่องรอยนางคงจะเป็นของท่านแม่ทัพแล้วกระมัง แต่ทว่าเขาไม่เคยนึกรังเกียจนางเลย ขอแค่นางตื่นขึ้นมา เขากับนางจะเริ่มต้นกันใหม่ แม้ว่ามันจะผิดก็ตามแต่

          เปลือกตาคู่งามขยับขึ้นมาเล็กน้อย ๆ ใบหน้านี้ที่นางคุ้นเคยนัก หญิงสาวเบิกตาอย่างกว้างขึ้น เพื่อที่จะได้มองคนตรงหน้าอย่างชัดเจน

          “สวีอวิ๋น”

          “เซียวหราน” ชายหนุ่มดึงร่างงามเข้ามากอดไว้

          “ท่านเป็นคนจับตัวข้ามารึ” ในตอนที่นางอยู่ในโรงเตี๊ยมแล้วสลบไป เป็นเขาที่จ้างคนไปลักพาตัวนางมา เซียวหรานไม่คิดว่าสวีอวิ๋นจะใจกล้าถึงเพียงนี้ ถ้าเกิดเจ้าคนโฉดรู้เข้านางไม่อยากจะคิดเลยว่า จะเกิดเรื่องกับสวีอวิ๋น

          “ใช่ ข้าทนมิไหว ข้าตัดใจมิได้ ที่จะให้เจ้าแต่งกับเซี่ยหลิง เซียวหรานเชื่อใจข้าเถอะ พวกเราหนีไปด้วยกันแล้วใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเถอะ” เซียวหรานได้ยินกระนั้น ดวงตาของนางกระจ่างใสขึ้น แต่พอเมื่อฉุกคิดว่า การหนีมิใช่เป็นทางออกที่ดี ดวงตานั้นถึงกับดับแสงเศร้าลงมาทันที

          “พวกเราจะทำเยี่ยงนี้มิได้ ข้าหนีไปกับท่านมิได้” ถ้าไปกับสวีอวิ๋น เกิดเรื่องนี้ถึงหูเสด็จพ่อขึ้นมา เสด็จพ่อต้องโกรธเป็นฟืนไฟ ตามหานางทั่วหล้าเป็นแน่แท้ กระนั้นนางทำมิได้

          “ทำไม่เล่า” สวีอวิ๋นเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย เขากับนางรักกันเหตุใดจะหนีไปด้วยกันมิได้

          “แต่ข้าแต่งงานแล้ว ท่านให้คนไปส่งข้าที่เดิมเถอะ” นางย่อมคำนึงถึงความถูกต้องมากกว่าความถูกใจ

          “ไม่ ข้าไม่ยอม เจ้าต้องเป็นของข้า” มือหนาใหญ่จับใบหน้างามไว้แล้วบดขยี้รอยจูบลงไปในปากงาม เซียวหรานนั้นแทบขาดใจตาย ช่างเป็นการจุมพิตที่กระชากวิญญาณยิ่งนัก

          กุบกับ กุบกับ

          เอี๊ยด!!!

        จู่ ๆ รถม้าหยุดกะทันหัน “แย่แล้วขอรับนายท่าน ข้างหน้าเหล่าทหารมากมายขวางทางไว้ขอรับ” สารถีบอกเจ้านาย

          ห่างกันไม่ถึงยี่สิบลี้ ดวงตาดอกท้อประดุจเหยี่ยวจ้องมองรถม้า ชายหนุ่มนั่งบนหลังอาชา มือหนากำแน่น คิดไม่ถึงว่า สวีอวิ๋นชายชั่วจะบุกมาขโมยเจ้าสาวของเขา

          “นายท่านพวกเราจะทำอย่างไร” สารถีเอ่ยถามเจ้านาย

          “หันรถม้ากลับ”

          แววตาของสวีอวิ๋นลุกโชนเป็นประกายเพลิง ถึงอย่างไรเขาไม่มีทางปล่อยเซียวหรานให้หลุดมือไปเป็นอันขาด เซียวหรานไม่คิดว่าเซี่ยหลิงจะมาช่วยนางไวปานนี้ นางทั้งดีใจที่เขามาช่วยนาง สวีอวิ๋นมองดวงหน้างาม

          “เจ้าดีใจถึงเพียงนี้เชียวรึ”

          “สวีอวิ๋นข้าขอโทษ”

          ชายหนุ่มจุมพิตนางอย่างเร่าร้อน นางเหนื่อยเหลือเกิน ทำไมบุรุษถึงต้องพึงกระทำเรื่องอย่างว่ากับนางด้วยเล่า

          “ท่านแม่ทัพ มันหันหัวรถม้ากลับไปแล้วขอรับ”

          “ตาม” เซี่ยหลิงไม่มีทางปล่อยให้ฮูหยินของเขาตกเป็นของคนอื่นเป็นอันขาด สวีอวิ๋นเรื่องนี้ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่

          เซียวหรานขัดขืนอย่างแรง ถึงนางจะรักสวีอวิ๋นเพียงใดแต่นางจะเป็นของเขามิได้เด็ดขาด กระนั้นหญิงสาวผลักเขาไปเต็มแรงแล้วตบหน้าหนึ่งฉากใหญ่ สวีอวิ๋นหน้าชาวาบ เขาไม่คิดว่านางจะกล้าตบหน้าเขาถึงเพียงนี้ ดูท่าความรักที่เขามีให้นางคงจะหมดสิ้นไปแล้วกระมัง

          “เซียวหราน”

          “ปล่อยข้าเถอะ”

          “ไม่ ข้าไม่ยอม ข้าไม่ยอม” เขากดร่างนางลงไปแล้วบดขยี้ปากงามอีกครั้ง เขารักนางจนไม่แตะต้องนาง บัดนี้ต้องมองนางเป็นของชายอื่น มันช่างเจ็บปวดหัวใจยิ่งนัก จะให้เขายอมรับได้อย่างไร

          ตุบ !!!

        ร่างหนาถูกอัดเข้าไปที่ผนังรถม้าอย่างแรง เซียวหรานมองคนที่มาช่วยนางเป็นเซี่ยหลิง หญิงสาวตกใจไม่น้อย ได้แต่มองสวีอวิ๋นร้องด้วยความเจ็บปวด

          “เซี่ยหลิง เจ้า!!!” สวีอวิ๋นกระอักเลือดคำโต

          บนพื้นหญ้าสีเขียวสวีอวิ๋นถูกมัดมือให้นั่งคุกเข่า เซี่ยหลิงมองสตรีที่เป็นฮูหยินเขา นางแต่งกายเรียบร้อยแล้ว ใบหน้างามมองอดีตชายคนรักแล้วหันไปมองเซี่ยหลิง

          “เซี่ยหลิงปล่อยสวีอวิ๋นไปเถอะ” น้ำเสียงอ่อนปนขอร้องเขาเอ่ยขึ้น นางไม่ต้องการให้เซี่ยหลิงทำร้ายอดีตชายคนรัก เซี่ยหลิงปรายตามองดวงหน้างาม ดวงตาของนางนั้นทีมองสวีอวิ๋นเต็มไปด้วยความรู้สึกรัก แต่เมียงมองมาทางเขานั้นเต็มไปด้วยความจำใจ

          “ปล่อยแน่ แต่เขาต้องอยู่แถบเจียงหนานค่ายทหารกับพวกเรา… ทหารนำตัวคุณชายสวีอวิ๋นใส่กรงขังไว้… ส่วนเจ้าขึ้นม้ามากับข้า” สิ้นคำพูดของเซี่ยหลิงร่างงามเข้าไปในอ้อมกอดเซี่ยหลิงจากนั้นเขาพานางกระโดดขึ้นม้าไป สวีอวิ๋นมองด้วยความเจ็บปวดใจ

          กลิ่นหอมจากเรือนผมสยายเงางามดุจแพรไหมเข้าไปในจมูกของเซี่ยหลิง ทำให้ชายหนุ่มเคลิบเคลิ้มนัก หญิงสาวนั่งอิงอกเขา บอกตามตรงนางกลัวการขี่ม้าที่สุด

          กุบกับ กุบกับ

          ย่าห์!!!!

        เซียวหรานแอบหวั่นใจเล็กน้อยว่าเขาจะทำร้ายอดีตคนรักของนาง ขอร้องอย่าให้เขาทำร้ายสวีอวิ๋นเลย นางต้องเลือกความถูกต้องมากกว่าความถูกใจ

          แถบเจียงหนานช่างเหน็บหนาวนัก บรรยากาศโดยรอบเต็มไปด้วยหิมะปกคลุมถนนจนขาวโพลน ยิ่งฝูงทหารม้าวิ่งยิ่งเป็นรอยเท้ายาว เซียวหรานในอ้อมอกท่านแม่ทัพนางหนาวจนตัวสั่น เซี่ยหลิงพลันโอบกอดนางอย่างแน่น เขารับรู้ว่าคนร่างเล็กนั้นหนาวสั่น แม้ในใจเขาจะโกรธนางสักเพียงใด แต่ก็มิอาจให้นางตายได้ เขาทั้งรักทั้งชิงชังนางในเวลาเดียวกัน ลมหายใจของนางแทบเป็นไอน้ำแข็งก็ว่าได้

          ค่ายทหารเจียงหนานปกคลุมไปด้วยหิมะ ชายหนุ่มพาเหล่าทหารม้าเดินทางมาถึงเจียงหนานแล้ว ใช้เวลาเพียงสามวันสามคืนเท่านั้น เหล่าหทารกล้าต่างคำนับท่านแม่ทัพแห่งแว่นแคว้นที่มาประจำที่เจียงหนา ชายหนุ่มองคนในอ้อมอกหนาวสั่นจนหลับไปแล้ว กระนั้นจึงอุ้มนางลงจากหลังม้า แล้วมุ่งหน้าไปที่กระโจมของเขาที่เหล่าทหารจัดไว้ให้ ร่างหนาวางคนตัวเล็กนอนบนเสื่อขนสัตว์ ใบหน้าขาวซีด

          สามวันก่อนสวีอวิ๋นกล้าจุมพิตนาง ถ้าเขาเข้าไปในรถม้าไม่ทันเกรงว่าเจ้าคนชั่วจะกระทำมากกว่านี้ คิดได้กระนั้นชายหนุ่มจึงจุมพิตที่เรียวปากงามเพื่อลบรอยจุมพิตเจ้าคนชั่วนั้น…

        เซี่ยหลิงมองสวีอวิ๋นนั่งคุกเข่าท่ามกลางหิมะที่ตกลงมา ชายหนุ่มยกยิ้มที่มุมปากอย่างสาแก่ใจ ที่ได้ทรมานสวีอวิ๋น

          “เจ้ามันคนโฉดเสียจริง”

          “เจ้าจูบนาง เจ้าต้องโดนมากกว่านี้ ทหารเฝ้าเขาไว้อย่าให้เขาไปไหนทั้งนั้น” ทหารรับคำสวีอวิ๋นมองร่างหนาเดินออกไปอย่างเคียดแค้น

          เซียวหรานลืมตาขึ้นมาพบว่านางอยู่ในกระโจมของค่ายทหารเสียแล้ว เสี่ยวเมามองเจ้านายเมื่อตื่นขึ้นมาจึงนำน้ำชาอุ่น ๆ มอบให้เจ้านาย

          “ขอบใจเจ้ามาก” นางหนาวเหลือเกินพลันจิบชาอุ่น ๆ ก็รู้สึกดีไม่น้อยเชียวล่ะ

          “องค์หญิง ข้าได้ยินมาว่า ท่านแม่ทัพสั่งให้ทหารเฝ้าคุณชายสวีไว้ ตอนนี้เขาคุกเข่าที่หลังค่ายเจ้าค่ะ” ในตอนที่เสี่ยวเมาไปที่โรงครัวเพื่อนำขนมมาให้เจ้านายของนาง นางแอบได้ยินเหล่าทหารสนทนากัน ใบหน้ารู้สึกสงสารอดีตชายคนรัก แม้นางอยู่ในกระโจมที่มีเต่าถ่านให้ความอบอุ่นยังหนาว แต่สวีอวิ๋นล่ะ นั่งตากหิมะ ป่านนี้เขาไม่ตานแล้วรึ ได้ยินกระนั้นเซียวหรานลุกพรวดพราดออกจากเตียงทันที เสี่ยวเมาร้อนใจร้องตามแทบไม่ทัน นางไม่น่ารายงานเรื่องนี้ให้เจ้านายทราบเลย ถ้าเกิดองค์หญิงผิดใจกับท่านแม่ทัพอีกล่ะก็ ย่อมเป็นความผิดนางเป็นแน่แท้

          ภายในกระโจมท่านแม่ทัพ เซี่ยหลิงมองแผนที่ เขากำลังคิดจุดที่จะซุ่มโจมตีเผ่าเหอ เผ่าเหอเป็นชนเผ่าที่มารุกรานคนในแถบเจียงหนานไม่น้อย อีกทั้งยังขโมยข้าวของ ของชาวบ้านในแถบนี้ไปไม่น้อยเสียด้วย การจะไม่เผ่าเหอให้สิ้นซากไม่ใช่เรื่องง่ายเลยแม้แต่น้อย รองแม่ทัพมู่หรงมองสีหน้า ท่านแม่ทัพมิรู้ว่าเขากำลังครุ่นคิดอันใดอยู่

          “อีกสามวัน พวกเราต้องกำจัดเผ่าเหอให้ได้” เซี่ยหลิงดวงตาวูบไหวเล็กน้อย

          “ขอรับท่านแม่ทัพ” มู่หรงคล้อยตาม

          “แย่แล้วขอรับท่านแม่ทัพ องค์หญิงทรงไปปล่อยชายผู้นั้น” เซี่ยหลิงได้ยินกระนั้นถึงกับขบกรามแน่น ใบหน้านั้นจากขาวเป็นเขียว จากเขียวเป็นแดงก่ำ สาวเท้ามุ่งไปที่หลังค่ายทหารทันที…

        “เซียวหราน ในที่สุดเจ้าก็มิอาจเห็นข้าตายได้” สวีอวิ๋นมองอดีตหญิงคนรัก ดวงตางามกระจ่างใสเมื่อเจอชายคนรัก เขากำลังจะตาย นางนั้นรีบนำผ้าขนจิ้งจอกของนางมองให้เขา อีกทั้งยังสั่งให้ทหารปล่อยตัวเขา เซียวหรานมิอาจทนเห็นเขาตายได้

          “ข้ามิอาจเห็นเจ้าตายได้” ครั้งหนึ่งในอุทยานหลวงสวีอวิ๋นเคยช่วยนางจากการจมน้ำ นางมิอาจให้เขาตายได้

          มือหนาใหญ่คว้าร่างงามให้ลุกขึ้น ร่างงามกระทบกับอกเขา นางช่างกล้านั้น เซียวหรานเห็นเซี่ยหลิงมา นางนั้นตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

          “ช่างกล้านัก ทหารนำตัวสวีอวิ๋นไปขังไว้ในคุก”

          “เซี่ยหลิง เจ้ามันขี้อิจฉาข้า แม้ข้าจะตายองค์หญิงก็รักข้า หาได้รักเจ้า”

          “สวีอวิ๋นหุบปาก” ทหารลากตัวสวีอวิ๋นออกไป

          เซี่ยหลิงบีบแก้มงามจนเป็นรอยแดง นางมิเห็นเขาอยู่ในสายตาใช่หรือไม่ เหตุใดนางต้องมาพบสวีอววิ๋นอีกเล่า นางอยากจะเป็นของมันนักใช่ไหม

          “เจ้าจะยังไม่ลืมมันใช่ไหม”

          “ข้าแค่กลัวว่าเขาจะตาย ท่านปล่อยเขาไปเถอะ”

          “ข้าจะให้มันไปสร้างสะพานไม้ ทรมานมันอย่างหนัก” ดวงตาดอกท้อมองเข้าไปในดวงตางามทั้งสองข้า เขาค้นข้างในนั้นไม่มีเขาอยู่ในเศษเสี้ยวหัวใจของนางเลยแม้แต่น้อย

          “เจ้ามันคนชั่ว” ชายหนุ่มอุ้มนางขึ้นพาดบ่า ท่ามกลางสายตาทหารนับสิบมองดู หญิงสาวได้แต่ร้องตะโดนทุบหลังเขาอย่างแรง แต่ชายหนุ่มหนังหนาไม่รู้สึกอันใดเลยแม้แต่น้อย…