18

จางอ้ายมองหน้าหยางอ๋องผู้หื่นราคะ ล้วงเข้าไปในกางเกงของขายาวของนาง 

"ท่านเอามือออกไปนะ"

จางอ้ายรังเกียจนัก นางอุตส่าห์ช่วยเขา แต่สิ่งที่เขาตอบแทนนาง คือการทำร้ายนางอย่างนี้รึ สารเลวสิ้นดี

มือหนาใหญ่สอดเข้าไปในด้านในร่องสวาทงาม จางอ้ายพลันเจ็บปวดยิ่งนัก

จางอ้ายตบเข้าไปที่ใบหน้าหล่อเหลา หนึ่งฉาดใหญ่ ทำให้เขาตกใจไม่น้อย

"นี่เจ้ากล้าตบข้า"

"ใช่"

หยางอ๋องกระชากคนงามมาจุมพิตอย่างดูดดื่ม ลิ้นหนาสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากที่อวบอิ่มของนาง ทำให้คนงามถึงกับเบิกตาอย่างกว้างขึ้น

กลิ่นคาวเลือด หยางอ๋องรีบถอนจุมพิตทันที เพราะนางกัดริมฝีปากของเขา สตรีนางนี้บ้าไปแล้ว

"เจ้ากัดปากข้า"

หยางอ๋องจุมพิตนางอีกครั้ง จางอ้ายโดนเขาจับกินในรถม้า หยางอ๋องไม่เข้าใจเหมือนกัน เหตุใดเขาต้องหื่นกระหายกับนางด้วย

ดุ้นอวบใหญ่ยาว จางอ้ายมองมันอย่างน่ากลัว ยามที่มันใช้งานไม่ได้ นางก็นวดเส้นจนมันใช้งานได้ พอยามนี้ ดุ้นอวบจะหวนกลับมาทำร้ายนางเสียแล้ว

"ในรถม้า ก็ไม่เว้น ท่านมันบ้าไปแล้ว" นางโดนเขาจี้จุดแล้วถอดผ้า ออกจนหมด

"ข้าหื่นกระหายสตรีมาแสนนาน เหตุใดต้องพลาดโอกาสที่จะนอนกับเจ้าด้วย"

หยางอ๋องหลงรักนางตั้งแต่แรกเจอ ในตอนแรกกะว่าจะให้นางไปรักษาเสด็จพ่อ และเหล่าพี่น้องของเขา แต่ตอนนี้ เขาคิดว่า ไม่ดีกว่า เขาจะเก็บนางไว้ข้างกาย

ดวงตาดอกท้อจ้องมองดวงตาหงส์ ที่มีหยาดน้ำตาเอ่อล้นออกมาจำนวนมาก ทำไมเขาถึงได้รู้สึกปวดใจเพียงนี้เล่า

"ข้าเกลียดท่าน" นางไม่น่าช่วยคนเช่นเขาเลย ลิ้นหนาใหญ่เลียที่ใบหน้างาม เขากินหยาดน้ำตาของนาง จากนั้นซุกไปที่ยอดภูเขาขนาดใหญ่

ฟันหนาขับทรวงอกใหญ่จนเป็นรอยแดง คนงามได้แต่ก่นด่าเขาในใจ 

หยางอ๋องไม่ได้ปลดปล่อยมานานแล้ว อีกทั้งดุ้นของเขามันพึ่งจะใช้งานได้

เขาเลียที่หน้าท้องงาม จนไปถึงโหนกนูนใหญ่ไร้ขน ส่งกลิ่นหอมรัญจวนทั่วรถม้า กลีบงามสีแดงบานออกจากกัน หยางอ๋องใช้จมูกดอมดมดูกลิ่นบุปผาหอมหวานเสียจริง

"เจ้าคนสารเลว"

"หุบปากเดี๋ยวนี้"

ดุ้นอวบแหย่เข้าปากคนงาม จางอ้ายต้องพยายามอมและดูดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ 

บ๊วบ บ๊วบ บ๊วบ

บ๊วบ บ๊วบ บ๊วบ

แก้มงามป่องขึ้นมาทันที หยางอ๋องให้นางอมดุ้นอยู่นาน ในที่สุดดุ้นก็ปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมา หยางอ๋องรู้สึกดีมากท ชายหนุ่มดึงดุ้นออกมา อย่างช้า  ๆ น้ำสีขาวไหลเยิ้มออกจากปากอวบอิ่มของคนงาม

เขาก้มลงจุมพิตที่รูสวาทของคนงาม ลิ้นหนาแหย่กลีบนอกและกลีบในไปมา

จางอ้ายทั้งเจ็บทั้งเสียว ตรงบริเวณนั้น นางครางออกมาอย่างเจ็บปวด

น้ำหวานไหลออกมาตรงร่องงาม อย่างต่อเนื่อง ดุ้นอวบใหญ่ พร้อมใช้งาม ชุ่มไปด้วยน้ำสีขาว แหย่เข้าไปในรูสวาทอย่างช้า ๆ เส้นพรหมจรรย์ขาด ทำให้นางเจ็บปวด ร้องออกมาอย่างแรง 

หานซั่วที่รับหน้าที่เป็นสารถี ถึงกับหน้าแดงก่ำ ที่เจ้านายได้ปลดปล่อยเสียที จางอ้ายหมดแรง หยางอ๋องสวมอาภรณ์แล้วคลายจุดให้นาง

จางอ้ายนั่งด้านล่างชันเข่าอย่างเสียใจ นางเสียใจมาก ที่ตกเป็นของเขา

รถม้ามาถึงคฤหาสน์นอกเมืองในยามค่ำคืน หยางอ๋องรีบอุ้มนางที่นอนเป็นตายออกมา แล้วมุ่งไปสู่เรือนนอน คาดว่าอ๋องคนอื่น ๆ คงจะมากันครบหมดแล้ว 

หยางอ๋องห่มผ้าให้นางแล้วปิดประตู ไปหาพระอนุชาและพระเชษฐาที่ห้องโถงรับรองของคฤหาสน์

"พวกท่านมาครบแล้ว" หยางอ๋อง คำนับพี่ชายทั้งเจ็ดคน และมองน้องชายคนที่เก้าคำนับเขา

หยางอ๋องรึอ๋องแปดนั่นเอง ฝ่าบาทมีโอรสเก้าคน แต่งตั้งเป็นท่านอ๋องหมด แต่ยังไม่แต่งตั้งรัชทายาท

"เจ้าแปด ข้าได้ยินว่าเจ้าหายแล้ว หายจากโรคนั้นแล้ว เจ้าบอกข้ามาสิ" อ๋องอี้หรือพระเชษฐาคนโตเอ่ยถาม ทุกคนต่างรุมอ๋องแปด จนเขาหายใจแทบไม่ออก

"คือ ข้ามีตัวยาตัวหนึ่ง ประเดี๋ยววันพรุ่งจะให้คนเอาให้พวกท่าน" อ๋องแปดจำเป็นต้องโกหก เขาไม่อยากให้นางต้องตกอยู่ในอันตราย

 "ตกลง พวกข้าจะรอ" อ๋องสามเอ่ยขึ้น 

"งั้นข้าขอตัว"

"ดื่มน้ำชาสิ" อ๋องสี่บอกพระอนุชา 

อ๋องแปดยกน้ำชากระดกเข้าปากอย่างไม่คิดอะไรมาก แต่ทว่าร่างกายเขากลับล้มลง

อ๋องทั้งแปดคนต่างยิ้มอย่างพอใจ

"น้องแปด เจ้าคิดว่า พวกข้าโง่รึ สตรีนางนั้นเจ้าจะเก็บนางไว้คนเดียว ต่างหาก อย่างไรคืนนี้ พวกข้าทั้งแปดคน จะให้นางรักษาโรคบ้านี้ ให้หายขาด" ให้ข้ารับใช้ประคองอ๋องแปดที่หมดสติไปอีกห้องหนึ่ง

จางอ้ายที่นอนบนเตียงอย่างไม่รู้ชะตาชีวิตของตัวเอง ว่าจะมีภัยมาถึงตัวแล้ว

หญิงสาวได้ยินเสียงคนกลุ่มใหญ่ เดินเข้ามาหานาง กระนั้นดวงตางามลืมตาขึ้น ต้องตกใจเมื่อพบว่า บุรุษนับแปดคน ยืนล้อมเตียงของนางไว้

"พวกท่านเป็นใคร"

"หมอจาง ช่วยพวกเราด้วย พวกเราคือ ท่านอ๋องแห่งราชวงศ์ต้าถัง" 

จางอ้ายตกใจหนักกว่าเดิม ท่านอ๋องทุกคน นกเขาใช้งานไม่ได้อย่างนั้นรึ

"พวกท่านออกไปก่อน"

"ไม่ เจ้ามีเวลาแค่หนึ่งคืนเท่านั้น ถ้าเจ้าไม่ทำ เจ้าก็ต้องตาย" อ๋องห้าเอ่ยขึ้นน้ำเสียงดุดันยิ่งนัก